Eugesta 15 (2025)

Kυκλοφόρησε το τεύχος 15 (2025) του ηλεκτρονικού περιοδικού για τις σπουδές φύλου στην αρχαιότητα Eugesta, με επτά πολύ ενδιαφέροντα άρθρα που εκτείνονται από τον Πλάτωνα έως τη γυναικεία αναγνωστική πράξη κατά το 16ο αιώνα. Η θεματική ποικιλία του τεύχους αντανακλά την πλούσια παράδοση των σπουδών φύλου στις κλασικές σπουδές: από τη βιολογία και την πολιτική στον Πλάτωνα, το ρωμαϊκό χορό και τη γυναικεία τρίτη ηλικία, την αφιέρωση μνημείων ύδρευσης από γυναίκες ευεργέτιδες στο ανατολικό τμήμα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έως τις θεοποιήσεις της Ινούς στον Οβίδιο και την "παρακωμωδία" (κωμικές παραστάσεις παρεμβαλλόμενες σε τραγικά θεάματα) με αποκλειστική γυναικεία παρουσία. Όλα τα άρθρα είναι ελεύθερα διαθέσιμα. 

-------------------

[ENG] 

Issue 15 (2025) of Eugesta, the electronic journal for gender studies in antiquity, has been published, featuring seven very interesting articles ranging from Plato to female reading practices in the 16th century. The thematic variety of the issue reflects the rich tradition of gender studies in classical scholarship: from biology and politics in Plato, Roman dance and female old age, the dedication of waterworks monuments by female benefactors in the eastern part of the Roman Empire, to the deifications of Ino in Ovid and "paracomedy" (comic performances interpolated into tragic spectacles) with an exclusively female presence. All articles are open access.

Eugesta 15 (2025)

• Karel Thein, "Plato on Female 'Weakness': From Biology to Politics"
• Liz Gloyn, "Sisters Are Doing It For Themselves: Roman Paracomedy and All-female Stage Space"
• K. Sara Myers, "The Deifications of Ino in Ovid's Fasti and Metamorphoses"
• Zoa Alonso Fernández, "Danza romana, mujeres y senectud: los casos de Galeria Copiola y Umidi Cuadratila"
• Brenda Longfellow, "Female Patrons of Waterworks in the Eastern Roman Empire"
• Melanie Racette-Campbell, "Veronica and Cynthia: a sixteenth century reception of an elegiac mistress"
• Deborah Kamen, "Anne Lister as a queer reader of Martial"

Επιγραφές σε εδώλια του θεάτρου της Απολλωνίας ἐπὶ Ῥυνδάκῳ / Inscriptions on the theatre seat in Apollonia ad Rhyndacum

Πρόσφατα δημοσιεύματα στον ιστότοπο Anatolian Archaeology (2024· 2025) αναφέρονται σε δύο επιγραφές σε καθίσματα του θεάτρου της Απολλωνίας επί Ρυνδάκῳ, οι οποίες δηλώνουν δεσμευμένες θέσεις (τόπους) θεατών. Το δημοσίευμα του Νοεμβρίου 2025 κάνει μάλιστα λόγο για επιγραφή που δηλώνει τη θέση μίας επιφανούς γυναίκας, πιθανόν ιέρειας της πόλης. Στη συνέχεια παρουσιάζονται τα δύο ευρήματα, γίνονται κάποια σχόλια για τη σημασία τέτοιων ευρημάτων και προτείνεται μία πιθανή αποκατάσταση της δεύτερης επιγραφής του γυναικείου ονόματος.

Η Απολλωνία επί Ρυνδάκῳ και το θέατρό της

Η Απολλωνία επί Ῥυνδάκῳ (σύγχρονο Gölyazı, επαρχία Προύσης) ήταν ελληνική πόλις που ιδρύθηκε στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. Πήρε το όνομά της από τον Απόλλωνα, προστάτη θεό της πόλης, και κατείχε στρατηγική θέση στη λίμνη της Απολλωνιάδος (σημ. Uluabat). Η πόλη ευημέρησε υπό τους Ατταλίδες και στα χρόνια της ρωμαιοκρατίας απέκτησε το πολιτικό status της civitas libera (ελεύθερης πόλης).

Το αρχαίο θέατρο της Απολλωνία επι Ρυνδάκω (Photo: Mustafa Yılmaz/AA)

Συστηματικές ανασκαφές από τον Αύγουστο 2021 μέχρι σήμερα έφεραν στο φως το θέατρο της πόλης. Μέχρι το Νοέμβριο του 2025 ομάδα αρχαιολόγων του Πανεπιστημίου Uludağ της Προύσας (με επικεφαλής την Καθ. Δρ. Derya Şahin) απεκάλυψε το 80% περίπου του αρχαίου οικοδομήματος. Πρόκειται για θέατρο της ελληνιστικής περιόδου (4ος αι. π.Χ.) με τροποποιήσεις κατά τη ρωμαϊκή εποχή (όπως, για παράδειγμα, παρεμβάσεις ώστε να φιλοξενεί και μοναχικούς αγώνες). Είναι κτισμένο στις πλαγιές του λόφου Zambaktepe με θέα προς τη λίμνη της Απολλωνιάδος (σημ. Uluabat). Η ορχήστρα του έχει διάμετρο περίπου 28 μ. και το κοίλο του φτάνει στα 78-80 μ. Εκτιμάται ότι είχε χωρητικότητα περίπου 6.000 θεατών, κάτι που επιβεβαιώνει το μέγεθος της πόλης και την αίγλη της στην ευρύτερη περιοχή της. 

Παράλληλα με την ανασκαφή πραγματοποιούνται εργασίες αναστήλωσης και επανατοποθέτησης καθισμάτων  στην αρχική τους θέση. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα κανένα από τα καθίσματα δεν βρέθηκε στην αρχική του θέση· μερικά βρέθηκαν θαμμένα κάτω από χώμα, άλλα ενσωματώθηκαν στο γέμισμα της ορχήστρας, ενώ άλλα μετακινήθηκαν από σεισμούς ή χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικό υλικό σε νεότερα κτίσματα. Εξετάζοντας τις θεμελιακές κατασκευές κάτω από το κοίλον, ιδιαίτερα στη summa cavea (ανώτατες σειρές καθισμάτων), η ομάδα έχει καταφέρει να προσδιορίσει τις αρχικές θέσεις πολλών καθισμάτων και να ξεκινήσει τη διαδικασία επιστροφής τους στις αρχαίες τους θέσεις (μέχρι τώρα 42).

Σύμφωνα με δημοσιεύματα σε τουρκικά ΜΜΕ η αρχαιολογική έρευνα εντόπισε αρκετά καθίσματα με επιγραφές που δήλωσαν τις θέσεις επαγγελματικών ομάδων ("önemli meslek gruplarına ait") και ιδιωτών. Δεν έχουν, ωστόσο, εντοπιστεί ακόμη επιγραφές με αναφορές σε τίτλους ή πολιτειακά αξιώματα. Όλες τους εντοπίστηκαν στην summa cavea, στις ανώτερες, δηλαδή, σειρές του θεάτρου.

Τα δύο ενεπίγραφα εδώλια

α) Η επιγραφή ΑΙΤΡΟΥ? 

Σε δημοσίευμα του Νοεμβρίου 2024 γίνεται σύντομη αναφορά στην ανακάλυψη καθίσματος, που δε βρέθηκε in situ, με την αποσπασματική επιγραφή  ΑΙΤΡΟΥ (ή ΙΑΤΡΟΥ?). Η Şahin σχολίασε στο σχετικό δημοσίευμα ότι πρόκειται για ανθρωπωνύμιο, που όμως είναι δύσκολο να αποκατασταθεί. 

Photo: Mustafa Yılmaz/AA

β) Η επιγραφή ΛΩΝΙΔΟΣ

Σε δημοσίευμα ένα χρόνο αργότερα, παρουσιάστηκε δεύτερη ενεπίγραφο εδώλιο που βρέθηκε επίσης στο ανώτερο τμήμα του κοίλου (summa cavea), όχι στην αρχική του θέση και εν μέρει θαμμένο με την επιγραφή ΛΩΝΙΔΟΣ. Κατά το δημοσίευμα στη διαδικτυακή ειδησεογραφική σελίδα πρόκειται για ανθρωπωνύμιο γένους θηλυκό και σε πτώση γενική και πιθανόν ανήκει σε μία επιφανή γυναίκα, ίσως ιέρεια της πόλης. 

Ενεπίγραφα εδώλια σε θέατρα/στάδια 

    Η επιγραφική σήμανση θέσεων σε ρωμαϊκά θέατρα είναι πρακτική καλά τεκμηριωμένη. Σε διάφορα μνημεία του ελλαδικού και μικρασιατικού χώρου μαρτυρούνται αφενός ονόματα ιδιωτών, συμπεριλαμβανομένων και γυναικείων ανθρωπωνυμίων, αφετέρου συλλογικοί προσδιορισμοί (φυλές, δήμοι, επαγγελματικές ομάδες), οι οποίοι κατέχουν συγκεκριμένες κερκίδες ή τομείς της cavea, καθώς και τίτλοι αξιωματούχων, ιδίως στα καθίσματα προεδρίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το πρόσφατο δημοσίευμα για το θέατρο των Αιζανών (Ahmet Türkan, "Topos Inscriptions from the Theatre of Aizanoi," Philia 11[2025]: 211-237), όπου τεκμηριώνεται συστηματικά η χρήση επιγραφών για την οργάνωση των θέσεων θεατών.

    Γενικά, από την εποχή του Αυγούστου κι εξής παρατηρείται αυξημένη μέριμνα για τη χωροταξική οργάνωση του κοινού στα θέατρα και στάδια. Οι γυναίκες και οι κατώτερες κοινωνικές ομάδες κάθονται κατά κανόνα  στη summa cavea, αν και η πρακτική αυτή με την πάροδο του χρόνου φαίνεται να γίνεται λιγότερο αυστηρή (για μία συζήτηση των θέσεων γυναικών, επαγγελματικών ομάδων, συντεχνιών και θιάσων καθώς, τέλος, και αξιωματούχων στο στάδιο και θέατρο της Αφροδισιάδος, βλ. Charlotte Roueché, Performers and Partisans at Aphrodisias, 1993, 120-121 · βλ. επίσης, ανάλογα παραδείγματα κι από τα Γέρασα της Παλαιστίνης, A. Retzleff and A.M. Mjely, "Seat Inscriptions in the Odeum at Gerasa (Jerash)," BASOR 336 (2004), 37–48). Οι ενεπίγραφες κερκίδες στην Απολλωνία δεν συνιστούν, επομένως, ιδιαιτερότητα ή εξαίρεση, αλλά εντάσσονται σε ένα ευρύτερο και καλά τεκμηριωμένο επιγραφικά πλαίσιο κοινωνικής οργάνωσης των θεατών στον ρωμαϊκό κόσμο.

Πρόταση αποκατάστασης 

Τα ονόματα στα εδώλια των αρχαίων θεάτρων απαντούν συνήθως στην ονομαστική ή στη γενική πτώση· στη δεύτερη περίπτωση προηγείται ενίοτε η λέξη «τόπος» ή δηλώνεται ρητά η ομάδα (π.χ. φυλή, σύνοδος). Στην περίπτωση της επιγραφής από την Απολλωνία, η κατάληξη -ΙΔΟΣ υποδηλώνει γενική πτώση, χωρίς να προσδιορίζει κατ’ ανάγκην το φύλο του φορέα. Από τη δημοσιευμένη φωτογραφία προκύπτει ότι το σωζόμενο τμήμα της επιγραφής εκτείνεται μέχρι το δεξιό άκρο του εδωλίου· δεν μπορεί, συνεπώς, να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ότι το κείμενο συνεχιζόταν σε παρακείμενο κάθισμα, το οποίο δεν έχει μέχρι στιγμής εντοπισθεί. Μία υποθετική αποκατάσταση θα μπορούσε να είναι: [Ἀπολ]λωνίδος.

Στην περίπτωση αυτή είναι δυνατές δύο υποθέσεις. Πρώτον, θα μπορούσε να πρόκειται για το γυναικείο ανθρωπωνύμιο "Ἀπολλωνίς", το οποίο μαρτυρείται επιγραφικά στην Απολλωνία (I.Kyzikos I, 64). Ενδεχομένως να προηγείτο η λέξη «τόπος», οπότε οι θέσεις θα προορίζονταν για την Ἀπολλωνίδα και τον οἶκό της. Ωστόσο, μετά την κατάληξη -ΙΔΟΣ δεν διακρίνονται ίχνη λέξης που να παραπέμπουν σε τίτλο ή αξίωμα (π.χ. ἱέρεια, στεφανηφόρος), γεγονός που καθιστά προβληματική την ερμηνεία της ως «ιέρειας», όπως αυτή προτείνεται στα δημοσιεύματα.

Δεύτερον, η γενική Ἀπολλωνίδος θα μπορούσε να δηλώνει τις θέσεις μίας φυλής με θεοφόρο όνομα, πρακτική καλά τεκμηριωμένη στον μικρασιατικό χώρο. Φυλές με το όνομα Ἀπολλωνίς μαρτυρούνται, για παράδειγμα, στην Κλαυδιούπολη (SEG 52.1231), καθώς και στη Νύσσα, όπου απαντά η φυλή Ὀκταβία Ἀπολλωνίς (I.Nyssa 33). Η ερμηνεία αυτή θα ταίριαζε ιδίως στο ευρύτερο θρησκευτικό και αστικό πλαίσιο μιας πόλης που φέρει το όνομα και τιμά τον Απόλλωνα.

Οι δύο αποσπασματικές επιγραφές από τη summa cavea του θεάτρου της Απολλωνίας αποτελούν σημαντικά τεκμήρια για την οργάνωση των θεατών. Ωστόσο, η κατάσταση διατήρησής τους και η έλλειψη συνοδευτικών τίτλων καθιστούν προβληματική την οριστική ερμηνεία τους. Για να επιβεβαιωθούν οι υποθέσεις, απαιτείται περαιτέρω ανασκαφική έρευνα, αυτοψία με υψηλής ανάλυσης φωτογράφηση και, ιδανικά, η ανεύρεση του παρακείμενου εδωλίου. 

-------------------------------------------------------------------

The "Lonidos" Inscription from Apollonia ad Rhyndacum: A Proposed Restoration

Ongoing excavations at the Hellenistic-Roman theater of Apollonia ad Rhyndacum (modern Gölyazı, Bursa Province, Turkey) have uncovered two fragmentary inscriptions on theater seats, both located in the summa cavea and displaced from their original positions. The first, reported in November 2024, preserves the uncertain reading [?]ΑΙΤΡΟΥ or ΙΑΤΡΟΥ; the second, announced in November 2025, reads ΛΩΝΙΔΟΣ. Media reports have interpreted the latter as the name of a female priestess. However, Prof. Dr. Derya Şahin, the excavation director, has stated that the inscribed seats belong to "important professional groups" (Turkish: önemli meslek gruplarına ait), a formulation that suggests systematic corporate seating rather than individual dedications.

The inscription ΛΩΝΙΔΟΣ, ending in the genitive case, may plausibly be restored as [ἈΠΟΛ]ΛΩΝΙΔΟΣ. This restoration admits two interpretations. First, it could represent the personal name Apollonis (feminine), attested epigraphically at Apollonia (I.Kyzikos I, 64), possibly indicating reserved seating for a woman and her household. However, no title (e.g., hiereia, stephanephoros) follows the preserved text, making the identification as a "priestess" problematic. Second, and more plausibly given the summa cavea location and Prof. Şahin's reference to "professional groups," the genitive Ἀπολλωνίδος may denote seating reserved for a civic tribe bearing this theophoric name—highly appropriate for a city named after and dedicated to Apollo. Tribes named Apollonis are attested elsewhere in Asia Minor, including at Claudiopolis (SEG 52.1231) and Nyssa (I.Nyssa 33, where the tribe Octavia Apollonis appears). Further excavation and high-resolution photography are required to confirm this hypothesis.

Apollonia ad Rhyndacum ancient city’s theater had a “private” spectator seating area

“Lonidos” Inscribed Seat Discovered in 5,000-Year-Old Ancient Theatre

Στο τρέχον τεύχος του Theologische Beiträge / In the current issue of Theologische Beiträge

 Theologische Beiträge 21/4 (2021)

N. T. Wright (Übersetzt von Daniel N. Herrmann), "Die Bibel und christliche Mission," 239–249
The article argues that the Christian Bible hinges on Jesus. It looks forwards from his complex achievement to the ultimate establishment of his universal lordship, and to the tasks for which, in anticipation of that end, he commissions his followers and equips them by his Spirit. It looks back to the biblical narratives of creation and covenant, of Adam and Abraham, of Moses, David and the prophets, seeing there the deep roots both of Jesus‘ own work, present and future, and of the church‘s tasks in the interim. The Bible thus constitutes the God-given narrative within which the church discerns its vocation and orders its life. The first Christians did not suppose that their fresh readings of Israel‘s scriptures were identical to those on offer among their Jewishcontemporaries, though there are similarities and analogies. But they claimed that once they saw the events concerning Jesus as the goal towards which the scriptures had been tending they saw not only a deep coherence in the Bible itself but a fresh vision of how those same scriptures, with their tantalising glimpses of a glorious ultimate future, were to be fulfilled. The events concerning Jesus form a coherent whole, despite modern tendencies to break them up, whether into scattered fragments of early Christian reflection or into the two large (and to modern eyes somewhat contradictory) themes of ‘kingdom‘ and ‘cross‘. For clarity‘s sake the article separates the different strands of kingdom, cross, resurrection, ascension, second coming and the gift of the Spirit, concluding with an all-embracing reflection on the underlying theology of Temple and Creation.

E. J. David Kramer, "Mission in der Endzeit. N. T. Wrights Eschatologie und missionarische Ekklesiologie," 250–266
By interpreting the end times as commencing in the New Testament period, N. T. Wright locates the church’s mission within an eschatological framework. This article traces the contours of both the past and future dimensions of Wright’s eschatology and recognizes its linchpin in Jesus’ crucifixion and new-creation-inaugurating resurrection. A portrayal of Wright’s eschatologically conditioned missionary ecclesiology follows, focusing on his understanding of the gospel as the proclamation of Jesus’ lordship, his vision for the church’s mission, and his political theology. Finally, the author suggests that Wright’s work is conducive to a missionally focused biblical theology which challenges the church to live in anticipation of the new creation.

Florian Förg, "„Versiegle nicht die Worte der Weissagung“. (Apc 21,10): Apokalyptische Texte verstehen und predigen.," 267–279
Apocalyptic texts expect the visible kingdom of God to come and thus divide time into two eons. Besides, they distinguish between an earthly and a transcendent reality. Being pseudonymous in authorship, they share a global, sometimes cosmic horizon and expect a ruler who is coming down from God’s heavenly realm. – The exegete should put effort in studying how the text reuses earlier scriptures, motifs, and symbols, and try to understand the historical context as much as possible. – The main focus in preaching apocalyptic texts should be to convey hope to the listeners.

Reiner Braun, "Warum der Bibliolog viel Raum verdient, wenn es um die Vermittlung von Bibeltexten geht. ," 280–290
Among the didactic methods of biblestudy, the bibliodrama (German: "Bibliolog") is of special importance because it is oriented towards biblical and Jewish forms and stands for a unity of form and content. This is shown in particular by the parallelism membrorum. The bibliodrama is particularly close to the "core business" of the church and may become a unique selling point, opening up future perspectives for the church.  

Θεατρικές παραστάσεις στα ελληνικά στην Πομπηία / Theatre performances in Greek in Pompeii

H ταφική επιγραφή στο μνημείο του M. Venerius Secundio             
(Φωτο Alfio Giannotti) 

 Ένα νέο αρχαιολογικό εύρημα προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για την πολιτιστική και κοινωνική ζωή της αρχαίας Πομπηίας στην εποχή λίγο πριν την καταστροφή της πόλης το 79 μ.Χ. Πρόκειται για ταφικό μνημείο ενός απελεύθερου του Marcus Venerius Secundio που βρέθηκε στη νεκρόπολη της πόλης στη Porta Sarno. Αυτό το μνημείο και οι επιγραφές που βρέθηκαν in situ παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. 

α) Μέσα στο μνημείο βρέθηκαν ο εν μέρει μουμιοποιημένος σκελετός του νεκρού (διασώζεται μέρος των μαλλιών και το ένα αυτί του νεκρού) καθώς και δύο τεφροδόχοι εκ των οποίων η μία περιείχε την τέφρα της Novia Amabilis, ίσως συζύγου του νεκρού. O νεκρός εκτιμάται ότι ήταν 60-70 ετών κατά την ημέρα του θανάτου του. Είναι άξιο προσοχής ότι για τον επώνυμο νεκρό του μνημείου δεν προτιμήθηκε η καύση, ταφική πρακτική συνηθισμένη για τους ενήλικες στο ρωμαϊκό κόσμο.

To ταφικό μνημείο (Φωτο: Alfio Giannotti
/Pompeii Archeological Park / AP)

β) Ο νεκρός, Marcus Venerius Secundio, είναι γνωστός κι από μία κηρωμένη πινακίδα που ανήκε σε κάποιον τραπεζίτη και βρέθηκε στην πόλη. Εκεί εμφανίζεται το όνομα του νεκρού, ο οποίος εμφανίζεται ως δημόσιος δούλος και επιστάτης στο ναό της Αφροδίτης. Στην επιγραφή που βρέθηκε στο νέο μνημείο ο Marcus Venerius Secundio είναι πλέον ελεύθερος και μέλος του collegium augustalium, ενός θρησκευτικού συλλόγου που ήταν υπεύθυνος για την αυτοκρατορική λατρεία (το κτίριο αυτού του συλλόγου βρέθηκε στην πόλη της Πομπηίας). Από αυτά τα στοιχεία αλλά κι από το είδος του μνημείου είναι προφανές ότι ο Secundio κατάφερε να ανελιχθεί κοινωνικά και να αποκτήσει μία τέτοια οικονομική επιφάνεια που του έδινε πλέον τη δυνατότητα να συμμετέχει στη δημόσια ζωή της πόλης. Μία τέτοια κοινωνική κινητικότητα είναι γνωστή κι από άλλα μνημεία του ρωμαϊκού κόσμου κι αποτελεί ένα ενδιαφέρον στοιχείο της κοινωνίας των ελληνορωμαϊκών πόλεων. 

γ) Σύμφωνα με την επιγραφή του μνημείου ο Secundio, ως Augustalis, οργάνωσε επίσης "graeci et latini ludi" διάρκειας τεσσάρων ημερών. Η αναφορά σε ελληνικούς θεατρικούς αγώνες επιβεβαιώνει την πολυπολιτισμικότητα της αρχαίας Πομπηίας και την πολυγλωσσία στην πόλη, μία θεωρία που είχε διατυπωθεί παλαιότερα με βάση κάποιες ενδείξεις. Είναι προφανές από την επιγραφή ότι οι κάτοικοι της πόλης κατανοούσαν τα ελληνικά κι εκτιμούσαν το ελληνικό θέατρο, το οποίο αποτελούσε από ό,τι φαίνεται μέρος της πολιτιστικής ζωής της πόλης. 

Στο διαδίκτυο υπάρχουν αρκετά δημοσιεύματα και φωτογραφίες από τη νέα αρχαιολογική ανακάλυψη. Ενδεικτικά παραθέτω μερικά εδώ:

The tomb of Marcus Venerius Secundio discovered at Porta Sarno with mummified human remains (Pompeiisites.org)

Human remains in tomb are best-preserved ever found in Pompeii (The Guardian)

Archaeologists find skeleton, evidence of Greek in Pompeii (Phys.org)

Unusual Partially Mummified Body Found In Newly Discovered Pompeii Tomb (IFL Science)

Stunningly preserved mummy of slave found in Pompeii graveyard (LiveScience)

Αρχαιολογική ανακάλυψη: Στην Πομπηία ανέβαιναν θεατρικές παραστάσεις στα ελληνικά (KΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Η Πομπηία δεν σταματά να εκπλήσσει»: Τάφος σκλάβου που είχε απελευθερωθεί αποκάλυψε εντυπωσιακά διατηρημένα λείψανα (Lifo.gr)

Στο τρέχον τεύχος του Arethusa / In the current issue of Arethusa

 Arethusa 54/1 (2021)

• Rabun Taylor, "Daughters of Mnemosyne: Architecture, Distributed Cognition, and the Helleno-Roman Theater," 31-72 (abstract)
• Anne Feltovich, "Controlling Images: Enslaved Women in Greek and Roman Comedy," 73-92 (abstract)

Μια αρχαιολογική ανακάλυψη στο θέατρο της αρχαίας Στρατονίκειας / An archaological discovery in the theatre of ancient Stratonikeia

Αρχαιολόγοι που εργάζονται στην ανασκαφή του ελληνιστικού θεάτρου της αρχαίας Στρατονίκειας έφεραν στο φως περίπου 17 ανάγλυφες παραστάσεις θεατρικών προσωπείων. Το σημαντικό αυτό εύρημα έχετε να προστεθεί στις 16 παρόμοιες παραστάσεις που είχαν βρεθεί παλαιότερα στον ίδιο χώρο. Φαίνεται πως διακοσμούσαν τη σκηνή του θεάτρου και κάποιες από αυτές αναπαριστούν θεότητες του ελληνορωμαϊκού κόσμου. Οι παραστάσεις των προσωπείων χρονολογούνται στην εποχή του Αυγούστου και κοσμούσαν το επιστύλιο της σκηνής που κατασκευάστηκε κατά την ίδια περίοδο. Δυστυχώς το δημοσίευμα στην ιστοσελίδα Αrchaeology News Network δε δίνει πολλές πληροφορίες για το νέο εύρημα, περιλαμβάνει όμως πολλές φωτογραφίες:

Marble blocks carved with theatrical masks unearthed in ancient city of Stratonikeia

Για τις ανάγλυφες διακοσμήσεις στα αρχαία θέατρα της Μ.Ασίας βοηθητικό είναι το άρθρο της  V

Valentina di Napoli, "Figured Reliefs from the Theatres of Roman Asia Minor," Λογείον 5(2015): 260-293

Στο τρέχον τεύχος του Classical Antiquity / In the current issue of Classical Antiquity

Classical Antiquity 38:1 (2019)

• Emily Gowers, "Knight's Moves: The Son-in-law in Cicero and Tacitus," 2-35 (abstract)
• Thomas Harrison, "Classical Greek Ethnography and the Slave Trade," 36-57 (abstract)
• Holly Haynes, "Tyranny, Self, and Genre in Pliny's Letter 5.8," 58-90 (abstract)
• Ismene Lada-Richards, "On Taking our Sources Seriously: Servius and the Theatrical Life of Vergil's Eclogues," 91-140 (abstract)
• Lydia Spielberg, "Fairy Tales and Hard Truths in Tacitus's Histories 4.6–10," 141-183 (abstract)

Στο τρέχον τεύχος του TAPA / In the current issue of TAPA

Transactions of American Philological Association 148:1 (2018)

• Wei Cheng, "Δυσχέρεια and Ἀπορία: The Formation of a Philosophical Term," 75-110 (abstract)
• Sander M. Goldberg, "Theater without Theaters: Seeing Plays the Roman Way," 139-172 (abstract)
• Neil Coffee, "An Agenda for the Study of Intertextuality," 205-223 (abstract)

Το τρέχον τεύχος του JAJ / The current issue of JAJ

Journal of Ancient Judaism 8:2 (2017)

• Lutz Doering - Sandra Gambetti, "Jews and Drama: Introducing the Special Issue," 146-149 (abstract)
• René Bloch, "Part of the Scene," 150-169 (abstract)
• G. Anthony Keddie, Jonathan MacLellan, "Ezekiel’s Exagoge and the Politics of Hellenistic Theatre," 170-187 (abstract)
• Sandra Gambetti, "Some Considerations on Ezekiel’s Exagoge," 188-207 (abstract)
• Matthias Hopf, "The Song of Songs as a Hebrew “Counterweight” to Hellenistic Drama," 208-221 (abstract)
• Jeff Jay, "Spectacle, Stage-Craft, and the Tragic in Philo’s In Flaccum," 222-240 (abstract)
• Courtney J. P. Friesen, "Virtue and Vice on Stage," 241-256 (abstract)
• Sören Swoboda, "Tragic Elements in Josephus," 257-270 (abstract)
• Zeev Weiss, "Actors and Theaters, Rabbis and Synagogues," 271-279 (abstract)
• Thomas D. Kohn, "Four Jews, and Their Rabbis, Go into a Theatre …," 280-290 (abstract)

Στο τρέχον τεύχος του HTR / In the current issue of HTR

Harvard Theological Review 111:1 (2018)

• Guy Darshan, "The Casuistic Priestly Law in Ancient Mediterranean Context: The History of the Genre and its Sitz im Leben'," 24-40 (abstract)
• Sarah E. Rollens, "The God Came to Me in a Dream: Epiphanies in Voluntary Associations as a Context for Paul's Vision of Christ," 41-65 (abstract)
• Michael Benjamin Cover, "The Death of Tragedy: The Form of God in Euripides's Bacchae and Paul's Carmen Christi," 66-89 (abstract)
• Simon J. Joseph, "The Quest for the "Community" of Q: Mapping Q Within the Social, Scribal, and Textual Landscape(s) of Second Temple Judaism," 90-114 (abstract)

Ηλεκτρονική βάση για τα αρχαία θέατρα / Database of ancient theatres

Mία εξαιρετική βάση δεδομένων για τα θέατρα του αρχαίου κόσμου είναι διαθέσιμη στον ιστοτόπο του Whitman College, ΗΠΑ, υπό την επιστημονική ευθύνη του Thomas G. Hines, Whitman College Department of Theatre:

The Ancient Theatre Archive

Φωτογραφία της ημέρας: το θέατρο της αρχαίας Λάρισας / Photo of the day: the theatre of ancient Larissa

Ένα από τα μεγαλύτερα αρχαία θέατρα της αρχαίας Ελλάδας βρίσκεται στην θεσσαλική πόλη της Λάρισας. Η πρώτη φάση του θεάτρου χρονολογείται στις αρχές του 3ου π.Χ., φιλοξένησε όμως εκτός από θεατρικές παραστάσεις και τις συναθροίσεις του Κοινού των Θεσσαλών, ενώ στα ρωμαϊκά χρόνια μετατράπηκε σε αρένα. Είχε χωρητικότητα 12.000 θεατών κι ήταν κατασκευασμένο από μάρμαρο. Λειτούργησε για 6 περίπου αιώνες μέχρι περίπου το τέλος του 3ου ή τις αρχές του 4ου αι. μ.Χ. Τον 7ο αι. μ.Χ. υπέστη σοβαρές ζημιές. Άνοιξε ξανά για το κοινό την προηγούμενη εβδομάδα.

Περισσότερες πληροφορίες: Αρχαίο θέατρο Λάρισας και Ancient Theatre Of Larissa Opens To Public After 20 Centuries