Στο τρέχον τεύχος του περιοδικού JSJ / In the current issue of JSJ

Στο τρέχον τεύχος του περιοδικού Journal for the Study of Judaism 43:3 (2012) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα: 

Helen K. Bond, "Josephus on Herods Domestic Intrigue in the Jewish War", 295-314

Η συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι γυναίκες και οι ίντριγκες στον βασιλικό οίκο καταλαμβάνουν σημαντική θέση στην αφήγηση του Ιώσηπου στον Ιουδαϊκό Πόλεμο για τον Ηρώδη κι αυτό γίνεται για ένα συγκεκριμένο ρητορικό λόγο. Ενώ στο πρώτο μισό της αφήγησης ο Ιώσηπος παρουσιάζει τον φημισμένο βασιλιά με εγκωμιαστικό τρόπο και τον χρησιμοποιεί για να υποστηρίξει την θέση του ότι οι Ιουδαίοι γενικά ήταν ευχαριστημένοι με την Ρώμη, στο δεύτερο μέρος της αφήγησης παρουσιάζει έμμεσα μία διαφορετική εικόνα. Αυτή η έμφαση στο οικογενειακό δράμα του Ηρώδη έχει ως σκοπό να υπονοήσει ότι ο Ηρώδης ήταν ένας άνθρωπος που δεν μπορούσε να ελέγξει τα συναισθήματά του ή την οικογένειά του κι επομένως δεν ήταν σε θέση να κυβερνήσει. Τελικά για τον Ιώσηπο το ιδανικό πολίτευμα για την Ιουδαία δεν είναι μία μοναρχία (όπως αυτή εκπροσωπείται από τον Ηρώδη) αλλά η θεοκρατική διακυβέρνηση από τους ιερείς. 

Silvia Castelli, "Graia migrabit ab urbe: A Textual and Literary Note on Petronius frg. 37 Ernout", 315-327
Σύμφωνα με το κείμενο του Πετρωνίου που αναφέρεται από τον Stern (GLAJJ 1,1976, no. 195) ως απόσπασμα 37 ο Ernout, ο Ιουδαίος που δεν θέλει να περιτμηθεί αναγκάζεται να μεταναστεύσεις "στις ελληνικές πόλεις" (“graias . . . ad urbes.“). Έχουν προταθεί διάφορες συμπληρώσεις του κενού στο στ. 5 από τον 16ο αι. μέχρι και τον 20ο. Η συγγραφέα υποστηρίζει τη γραφή graia του codex Bellovacensis στη βάση του κειμένου και υποστηρίζει ότι η graia urbs, ίσως παραπέμπει στον Βιργίλιο και υποδηλώνει την πόλη της Ρώμης.  

Rachel Neis, "Their Backs toward the Temple, and Their Faces toward the East: The Temple and Toilet Practices in Rabbinic Palestine and Babylonia", 328-368

Η συγγραφέας συζητά την πολιτισμική σημασία των ραβινικών κανόνων για την τουαλέτα από τους τανναϊτικούς κανόνες μέχρι τις μεταγενέστερες εξελίξεις στην Παλαιστίνη και στη Μεσοποταμία. Υποστηρίζει ότι αυτοί οι κανόνες (η κατεύθυνση αντίθετα προς τον Ναό κατά τις σωματικές ανάγκες) δε δηλώνει κατ' ανάγκη την αποστροφή και την περιφρόνηση του σωματικού αλλά λειτουργούν ως ένα μέσο για τη διατήρηση ενός χαμένου σημείου αναφοράς (του Ναού).  

Alexander Seinfeld, "Yehoshua ben Levis Final Ascent as a Model Tikkun Hanefesh", 369-379
Διάφορες agggadot στο Ταλμούδ παρουσιάζουν τον θάνατο ως την ολοκλήρωση της Tikkun Hanefesh. Σε διάφορες άλλες aggadot οι θάνατοι των R. Yehoshua b. Levi και R. Hanina b. Papa (b. Ketub. 77b) και οι ερωτήσεις για το Ουράνιο Κριτήριο του Rava (b. Šabb. 31a), παρουσιάζουν μεταθανάτιες δοκιμασίες. Αυτά τα κείμενα με την "φιλοσοφία του θανάτου" -καθώς και οι αφηγήσεις για τον Άγγελο του Θανάτου στο τέλος της πραγματείας b. Moed Qaan— αλληλοσυμπληρώνονται και ολοκληρώνουν το ίδιο θέμα. Μεταφέρουν ένα μάθημα ότι, ενώ η Tikkun Hanefesh έχει μεγαλύτερη σημασία κατά τη διάρκεια της ζωής, υπάρχει και μία ακόμη ευκαιρία μετά το θάνατο, η οποία ουσιαστικά είναι μία δοκιμασία ταπείνωσης. 

Άρθρα βιβλικού ενδιαφέροντος στο τρέχον τεύχος του EvTh / Articles of biblical interest in the current issue of EvTh

Στο τρέχον τεύχος του περιοδικού Evangelische Theologie 72:3 (2012) δημοσιεύονται μεταξύ άλλων και τα εξής άρθρα βιβλικού ενδιαφέροντος:

Winfried Thiel, "Das Lied von der missratenen Lieblingspflanzung : Erwägungen zum Weinberglied Jesaja 5,1-7", 165-173 

To λεγόμενο Άσμα του Αμπελώνος στο Ησ 5, 1-7 είναι μια ποιητική σύνθεση με έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό. Η ρητορική διαμόρφωση του λόγου έχει ως στόχο τους πραγματικούς ακροατές τους και παραπέμπει στο προφορικό κήρυγμα του προφήτη και μάλιστα σε εκείνο των πρώτων χρόνων της δράσης του. Εξαιτίας του ιδιαίτερου χαρακτήρα του αυτό το κείμενο ελκύει την προσοχή του ερμηνευτή, ο οποίος στρέφει το ενδιαφέρον του στο προφορικό προφητικό κήρυγμα. 

 

Alexandra Grund, "'Schmähungen der dich Schmähenden sind auf mich gefallen' : kulturanthropologische und sozialpsychologische Aspekte von Ehre und Scham in Ps 69", 174-19

Ο συγγραφέας του παρόντος άρθρου εξετάζει τον Ψα 69 υπό το πρίσμα του δίπολου τιμή - αισχύνη, το οποίο διαδραμάτιζε ως γνωστόν σημαντικό ρόλο στους πολιτισμούς της αρχαίας Μεσογείου. Η δημόσια προσβολή σε αυτές τις κουλτούρες σήμαινε ουσιαστικά εξόντωση του άλλου, για αυτό το λόγο τέτοιες πρακτικές καταδικάζονται στην ηθική του Ισραήλ και κυρίως στα ραβινικά κείμενα. 

René Bloch, "Gute Zeiten für die Septuaginta : zur erstmaligen Übersetzung ins Deutsche", 214-219 

Η συγγραφέας παρουσιάζει την πρώτη μετάφραση στα γερμανική του ελληνικού κειμένου της Π.Δ., γνωστού και ως μετάφρασης των Ο΄.

Η σύλληψη του ραβίνου Ελιέζερ / Rabbi Eliezer's arrest

Διαβάστε το ενδιαφέρον άρθρο των Schwartz και Tomson για τον Ραβίνο Ελιέζερ και τη σύλληψή του. Οι τρεις εκδοχές της, που διασώζονται στο Ταλμούδ, ουσιαστικά αντικατοπτρίζουν διαφορετικές πολιτικές και ιστορικοκοινωνικές συνθήκες:

Joshua Schwartz and Peter J. Tomson, "When Rabbi Eliezer Was Arrestedfor Heresy"

RBL 11/ 7/ 2012

Stephen J. Bennett, Ecclesiastes/Lamentations: A Commentary in the Wesleyan Tradition
Reviewed by Russell L. Meek

Michael F. Bird and Joseph R. Dodson, eds., Paul and the Second Century
Reviewed by Joseph B. Tyson

Gary Alan Chamberlain, The Greek of the Septuagint: A Supplemental Lexicon
Reviewed by Peter Burton

Christian A. Eberhart, ed., Ritual and Metaphor: Sacrifice in the Bible
Reviewed by Greg Carey
Reviewed by John Dunnill

Bruce W. Longenecker, Remember the Poor: Paul, Poverty, and the Greco-Roman World
Reviewed by Kathy Ehrensperger
Reviewed by L. L. Welborn

Alicia Suskin Ostriker, For the Love of God: The Bible as an Open Book
Reviewed by Barbara Green

Charles B. Puskas and C. Michael Robbins, An Introduction to the New Testament
Reviewed by J. Samuel Subramanian

Ben Zion Rosenfeld, Torah Centers and Rabbinic Activity in Palestine 70-400 C.E.: History and Geographic Distribution
Reviewed by Joshua Schwartz

Το νέο τεύχος του Currents in Biblical Research

Στο νέο τεύχος του Currents in Biblical Research 7:2 (2009) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

Brad E. Kelle, "Hosea 1—3 in Twentieth-Century Scholarship", 179-216

Κατά τον 20ο αιώνα η κριτική έρευνα για το βιβλία του Ωσηέ επικεντρώθηκε κυρίως στη μεταφορά του γάμου στο Ωσ 1-3. Οι ερμηνευτές συχνά θεώρησαν ότι αυτά τα κεφάλαια θέτουν τα βασικά ερμηνευτικά ζητήματα σχετικά με το μήνυμα του προφήτη και του βιβλίου στο σύνολό του μολονότι μέχρι και σήμερα δεν υπάρχει συμφωνία σχετικά με τα βασικότερα ερμηνευτικά ζητήματα. Στις νεότερες ωστόσο έρευνες σωστά υπήρξε μία τάξη να περάσει κανείς πέρα από τα στενά όρια των κεφ. 1-3. Στο άρθρο εξετάζονται οι βασικές τάσεις στη σύγχρονη έρευνα αυτών των κεφαλαίων με ιδιαίτερη βαρύτητα στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Από τις πρώτες δεκαετίες του 1900 έως και τη δεκαετία του 1980 οι κριτικές μελέτες επικεντρώθηκαν στο βιογραφικό του προφήτη και της οικογένειάς του καθώς και σε θέματα ιστορικής κριτικής και κριτικής των μορφών. Από τη δεκαετία του '30 κι εξής υπήρχε η τάση τα κεφάλαια να κατανοούνται μέσα στο πλαίσιο της λατρείας του Βαάλ στον Ισραήλ κατά τον 8ο αι. Στις αρχές της δεκαετίας του '80 στην έρευνα κυριαρχούν οι φεμινιστικές αναγνώσεις των κεφαλαών. Στα χρόνια που ακολούθησαν στις προηγούμενες αναγνώσεις προστίθεται και η έμφαση στη θεωρία της μεταφοράς καθώς επίσης στις φιλολογικές και ιστορικοκοινωνικές αναλύσεις και στις προσανατολισμένες στο βιβλίο αναγνώσεις. Το δεύτερο μέρος της μελέτης, που θα δημοσιευθεί ως ένα επόμενο άρθρο, θα ασχοληθεί με την ιστορία της έρευνας των κεφ. 4-14.

Bradley L. Crowell, "Postcolonial Studies and the Hebrew Bible", 217-244

Καθώς το επίπεδο των βιβλικών σπουδών γίνεται όλο και περισσότερο πολύπλοκο, οι ερευνητές εντάσσουν σε αυτές μεθόδους και θεωρίες από άλλους ερευνητικούς χώρους. Ένας τέτοιος είναι η μεταποικιακή θεωρία (postcolonian theory), η οποία θέτει στο επίκεντρο το ρόλο των αυτοκρατοριών και τις επιπτώσεις, που αυτές έχουν, στην κοινωνία και στη λογοτεχνία. Στην παρούσα μελέτη εξετάζεται πώς η μεταποικιακή θεωρία συνδυάζεται με τη μελέτη της εβραϊκής Βίβλου. Ερμηνευτές που χρησιμοποιούν αυτήν τη θεωρία στρέφουν την προσοχή τους σε τρία βασικά ζητήματα: στο πώς οι αποικιακές αυτοκρατορίες ερμήνευσαν τη Βίβλο και πώς αντέδρασαν οι ιθαγενείς πληθυσμοί σε αυτήν την ερμηνεία, σε ερμηνείες από πληθυσμούς που βρέθηκαν νωρίτερα κάτω από την κυριαρχία τέτοιων αυτοκρατοριών και στο ρόλο των αυτοκρατοριών και τις αντιδράσεις προς αυτές κατά τη σύνταξη των κειμένων της εβραϊκής Βίβλου.

Dan Batovici , "The Oxford Conference on the Synoptic Problem", 245-271

Κατά τους τελευταίους δύο αιώνες προτάθηκε ένα ευρύ φάσμα λύσεων του συνοπτικού προβλήματος. Μολονότι βρισκόμαστε ακόμη μακριά από μία συμφωνία, υπάρχει μία τάση ένταξης νέων διαστάσεων στη συζήτηση του θέματος : το ευαγγέλιο του Θωμά, η χρήση της Π.Δ. από τους συγγραφείς των συνοπτικών ευαγγελίων ή οι πρόσφατες σπουδές για τα μέσα επικοινωνίας κατά την αρχαιότητα. Στο άρθρο παρουσιάζονται μία σειρά από θέματα, τα οποία παρουσιάσθηκαν στο συνέδριο της Οξφόρδης για το συνοπτικό πρόβλημα, το οποίο έλαβε χώρα το Μάη 2008, τα οποία κινούνται από τη συζήτηση παλαιών και νεότερων λύσεων του συνοπτικού προβλήματος μέχρι τις νεότερες κατευθύνσεις στην έρευνα.

Carol Bakhos, "Recent Trends in the Study of Midrash and Rabbinic Narrative", 272-293

Στο άρθρο παρουσιάζονται κάποιες σημαντικές εξελίξεις στις σπουδές του ραβινικού midrash και τις αφηγηματικές (haggadah) πηγές. Οι νέες αυτές εξελίξεις έχουν τις απαρχές τους στο έργο του Jacob Neusner στις αρχές της δεκαετίας του '70. Το άρθρο εντοπίζει τις εξελίξεις από εκείνο το σημείο κι εξής και μάλιστα στους εξής τομείς: 1) φιλολογική ανάλυση, 2) πολιτισμικές σπουδές και 3) νέος ιστορικισμός. Σε ένα τελευταίο μέρος παρουσιάζονται οι σημαντικότερες εξελίξεις στο έργο κριτικής έκδοσης των ραβινικών κειμένων, το οποίο βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη.

Ένα νέο βιβλίο για την προφητεία στη Βίβλο και στην αρχαία Εκκλησία

Κυκλοφορεί ένα νέο βιβλίο για την προφητεία στον αρχέγονο Χριστιανισμό μέχρι το 2ο αι. μ.Χ.:

Profeti e profezia : figure profetiche nel cristianesimo del II secolo, (contributi della "III Giornata di Studio sulla Storia del Cristianesimo"), Trapani : Pozzo di Giacobbe 2007
ISBN 978-88-612-4047-6
€ 20.00

Περιεχόμενα βιβλίου

• Jossa, Giorgio, "Sul problema del declino del profetismo cristiano", 17-30
• Norelli, Enrico, "Modelli carismatici di Chiesa e loro tramonto nella Siria occidentale del II secolo : ciò chi ci insegnano l'"Ascensione di Isaia" e Ignazio di Antiochia", 31-52
• Durante Mangoni, Maria B., "Erma, un profeta a Roma", 53-66
• Cirillo, Luigi, "Elchasai : un profeta sconosciuto del giudeo-cristianesimo della Mesopotamia", 67-82
• Arcari, Luca, "Gli pseudepigrafi dell'Antico Testamento "cristianizzati" e la profezia del II secolo : alcune esemplificazioni dal "Testamento di Levi" greco e dall'Apocalisse di Elia", 83-100
• Rinaldi, Giancarlo, "Profetismo e profeti cristiani nel giudizio dei pagani", 101-122
• Sena, Antonio, "Profeti e profezie nel "Discorso vero" di Celso", 123-142
• Carfora, Anna, "Martiri cristiani e carisma profetico", 143-157
• Valerio, Adriana, "Il profetismo femminile cristiano nel II secolo : bilancio storiografico e questioni aperte", 159-172
• Cattaneo, Enrico, 'Figure di vescovi-profeti nel II secolo", 173-203
• Stefani, Piero, "Il silenzio della profezia nel giudaismo rabbinico", 205-212

Ο Νώε στο Κουμράν

Ένα νέο βιβλίο κυκλοφορεί από την Society of Biblical Literature για τη θέση του Νώε στα κείμενα της Νεκράς Θαλάσσης:

Dorothy M. Peters, Noah Traditions in the Dead Sea Scrolls: Conversations and Controversies of Antiquity (Early Judaism and Its Literature 26), 2008

ISBN: 1589833902

$29.95

Περιγραφή εκδοτικού οίκου:

Ως πατέρας όλης της ανθρωπότητας κι όχι μόνο του Ισραήλ ο Νώε ήταν ένας προβληματικός πρόγονος για κάποιους Ιουδαίους της εποχής του Δεύτερου Ναού. Οι αρχετυπικές απεικονίσεις του μέσα στα κείμενα της Νεκράς Θαλάσσης -με διαφορετικό θεολογικό χρωματισμό στα εβραϊκά και αραμαϊκά κείμενα - φανερώνουν τις εντάσεις ομάδων, οι οποίες αγωνίζονταν να κατανοήσουν την ιδιαίτερη ταυτότητά τους μέσα στον Ιουδαϊσμό και τη σχέση τους προς τα υπόλοιπα έθνη, ανάμεσα στα οποία ζούσαν. Η μελέτη αυτή κινείται στο χώρο του πρώιμου χριστιανισμού και της ραβινικής ερμηνείας του Νώε από τη μία και στο χώρο του Ελληνιστικού Ιουδαϊσμού της εποχής του Δευτέρου Ναού από την άλλη και εξετάζει τις συζητήσεις και τις αντιπαραθέσεις των ομάδων, οι οποίες προέβαλαν αυτές τις ερμηνείες για το Νώε.

Ένα νέο βιβλίο για την προσευχή της μετανοίας στον Ιουδαϊσμό

Από την SBL κυκλοφορεί ένας συλλογικός τόμος με θέμα την προσευχή της μετανοίας στον Ιουδαϊσμό του Δεύτερου Ναού:

Mark J. Boda, Daniel K. Falk, Rodney A. Werline (εκδ.), Seeking the Favor of God, Volume 3: The Impact of Penitential Prayer beyond Second Temple Judaism (Early Judaism and Its Literature 23 ), SBL 2008

ISBN: 1589833899

$39.95

Περιγραφή του εκδοτικού οίκου

Ο συλλογικός αυτός τόμος είναι ο τρίτος μίας σειράς, στην οποία εξετάζεται η γένεση και η εξέλιξη της παράδοσης της προσευχής στον Ιουδαϊσμό του Δεύτερου Ναού. Στις μελέτες, που περιέχονται σε αυτόν, γίνεται η προσπάθεια να ανιχνευθεί η επίδραση που είχαν οι παραδόσεις της προσευχής της μετανοίας στις προσευχές και στη θεολογική σκέψη γενικότερα του ραβινικού Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού κατά την ύστερη αρχαιότητα και την αρχή της μεσαιωνικής περιόδου.

Tο νέο τεύχος του JJS

Στο νέο τεύχος του Journal of Jewish Studies 59:2 (2008) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

Adiel Schremer, "‘The Lord Has Forsaken the Land’: Radical Explanations of the Military and Political Defeat of the Jews in Tannaitic Literature ", 183-200
Η ακαδημαϊκή έρευνα, η οποία ασχολείται με την "ιουδαϊκή απάντηση στην καταστροφή του Ναού", σπάνια προσπαθεί να διερευνήσει σε όλο τους το εύρος τις εξηγήσεις που έδωσαν οι Ιουδαίοι του ύστερου 1ου και του 2ου αι. όσον αφορά στη στρατιωτική ήττα των Ιουδαίων από τους Ρωμαίους. Η γενική εκτίμηση είναι ότι οι Ιουδαίοι ακολούθησαν την αρχαία προφητική στάση και απέδωσαν την πτώση του Ισραήλ στα παραπτώματα του λαού. Κατά συνέπεια λίγη προσοχή δίνεται στις λιγότερο "ευσεβείς" ερμηνείες που μαρτυρούνται σε διάφορα κλασικά ραβινικά κείμενα. Στο άρθρο εξετάζονται οι ερμηνείες κι η αντίληψη που επικράτησαν σε Ιουδαίους της Παλαιστίνης του τ.1ου και 2ου αι., σύμφωνα με τις οποίες αμφισβητείται και η ίδια η ύπαρξη του Θεού, το ενδιαφέρον του για τον κόσμο ή και η δυνατότητά του να τον κυβερνά. Μολονότι γενικά αυτή η στάση απορρίπτεται από τους ραβίνους, έκπληξη προκαλεί ωστόσο ότι κάποιες από αυτές τις ερμηνείες είχαν υιοθετηθεί από κάποιους από αυτούς.

Jodi Magness, "The Arch of Titus at Rome and the Fate of the God of Israel ", 201-217
Δεν υπάρχει ίσως πιο παραστατική εικόνα στη Ρωμαϊκή τέχνη από την εικόνα της μεταφοράς των λαφύρων από τα Ιεροσόλυμα επάνω στην αψίδα του Τίτου στη Ρώμη, η οποία απαθανατίζει μία σημαντική ιστορική στιγμή από την πορεία θριάμβου του Βεσπασιανού και του Τίτου στη Ρώμη το 71 μ.Χ.: τη μεταφορά των λατρευτικών σκευών του κατεστραμμένου Ναού. Η συγγρ. υποστηρίζει ότι στα μάτια των Ρωμαίων αυτά τα λατρευτικά σκεύη αντιπροσώπευαν το Θεό του Ισραήλ, ο οποίος αιχμάλωτος περνούσε μέσα από τους δρόμους της Ρώμης. Από τη ρωμαϊκή πλευρά η καταστροφή του Ναού της Ιερουσαλήμ συμβόλιζε το τέλος της λατρείας του Θεού του Ισραήλ, ο οποίος είχε πια υποταχθεί στον Jupiter Capitolinus. Η κατασκευή και αφιέρωση του ναού στην Ιερουσαλήμ σε αυτόν το ρωμαϊκό θεό από τον Αδριανό 60 χρόνια αργότερα ήταν το αποκορύφωμα αυτής της πορείας. Αντίθετα τα κείμενα του Ιωσήπου τονίζουν την πεποίθηση για την ύπαρξη του Θεού του Ισραήλ και την προσδοκία για μία αποκατάσταση της θυσιαστικής λατρείας σε αντίθεση προς τη ρωμαϊκή θέση.

Finn Damgaard, "Brothers in Arms: Josephus’ Portrait of Moses in the ‘Jewish Antiquities’ in the Light of His Own Self-Portraits in the ‘Jewish War’ and the ‘Life’", 218-235

Στην Ιουδαϊκή Αρχαιολογία ο Ιώσηπος προσπαθεί να αμβλύνει την εντύπωση που προκαλούν οι συσπειρώσεις και οι στάσεις εναντίον του Μωυσή. Συχνά οι Ισραηλίτες κατηγορούν τον Μωυσή ότι ενεργεί τυραννικά, οι χειρότερες στάσεις γίνονται επί των ημερών του. Όταν στη συνέχεια ο λόγος είναι για τον Ιουδαϊκό πόλεμο η εικόνα του έμπειρου στρατηγού έρχεται και πάλι στο προσκήνιο και μάλιστα στην αυτοπροσωπογραφία του Ιωσήπου στον Ιουδαϊκό Πόλεμο και στο Βίο του. Στο παρόν άρθρο εξετάζονται αυτές οι ομοιότητες μεταξύ του τρόπου που παρουσιάζει ο Ιώσηπος τον Μωυσή και του τρόπου που παρουσιάζει τον εαυτό του. Μολονότι ο ίδιος ο Ιώσηπος δεν υπογραμμίζει σαφώς τους παραλληλισμούς μεταξύ των δύο -του Μωυσή και του εαυτού του- μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι αρχαίοι αναγνώστες του ήταν σε θέση να τους διακρίνουν εξαιτίας της συνηθισμένης εφαρμογής της 'συγκρίσεως΄ κατά την αρχαιότητα. Η ρητορική στρατηγική του Ιωσήπου ίσως έμμεσα είχε ως στόχο να επαινέσει μέσω του επαίνου προς τον Μωυσή τον ίδιό του τον εαυτό.

Nikos Kokkinos, "The Foundation of Bethsaida-Julias by Philip the Tetrarch ", 236-251

Ο Ιώσηπος (Αρχ. 18.27) σαφώς ονομάζει την Ιουλία, την κόρη του Αυγούστου, την οποία διακρίνει από την Ιουλία/Λίβια, τη σύζυγο του Αυγούστου, ως το πρόσωπο στο οποίο αφιερώθηκε η πόλη της Βηθσδαϊδά. Αυτό πρέπει να έλαβε χώρα το 2 π.Χ., όταν η Ιουλία εξορίστηκε. Ο νομισματολόγος A. Kindler διατύπωσε την υπόθεση ότι ίσως ο Ιώσηπος έσφαλε κι ότι ίσως η πόλη της Βηθσδαϊδά αφιερώθηκε στην Λίβια/Ιουλία του 30/31 μ.Χ. Ακολουθώντας τον Kindler πολλοί αρχαιολόγοι και θεολόγοι, που εργάστηκαν στις ανασκαφές της et-Tell, η οποία έχει ταυτισθεί με την Βηθσδαϊδά-Ιουλιάδα, σε μελέτες τους κατηγορούν τον Ιώσηπο ότι δίνει λάθος πληροφορίες. Επανεξετάζοντας τις μαρτυρίες ο συγγρ. καταλήγει ότι η αρχική υπόθεση του Kindler δεν μπορεί να αποδειχθεί. Με αφορμή αυτό το θέμα εξετάζει επίσης τη διαφορά μεταξύ των τίτλων "Αυγούστα" και "Σεβαστή" στη Δύση και στην Ανατολή. Πολλά κείμενα, τα οποία a priori αποδόθηκαν στην Λίβια με βάση μόνο το δεύτερο όνομά της (Ιουλία), θα μπορούσαν να συνδέονται με την Ιουλία.

Matthew E. Gordley, "Creation Imagery in Qumran Hymns and Prayers", 252-272

Οι ύμνοι και οι προσευχές, που βρέθηκαν στα κείμενα της Ν. Θαλάσσης, παρέχουν παραδείγματα για τον τρόπο, με τον οποίο οι ποιητές της περιόδου του Δεύτερου Ναού διατήρησαν και διασκεύασαν τις παλαιότερες παραδόσεις. Αυτή η μελέτη εξετάζει ένα συγκεκριμένο θέμα, τις παραστάσεις για τη βιβλική δημιουργία και ερευνά πώς αυτό το θέμα χρησιμοποιήθηκε σε όλο το corpus των προσευχών και ύμνων του Κουμράν. Μέσα από την εξέταση του τρόπου που αυτό το θέμα χρησιμοποιήθηκε στα λειτουργικά και μη λειτουργικά κείμενα τόσο του Κουμράν όσο και εκείνα, τα οποία γράφτηκαν πριν την ίδρυση αυτής της κοινότητας, ο συγγρ. παρουσιάζει τον τρόπο, με τον οποίο οι εικόνες του Κουμράν για τη δημιουργία απηχούν τα βιβλικά παραδείγματα. Επιπλέον στο άρθρο καταδεικνύεται ότι οι παραστάσεις για τη δημιουργία, που απαντούν στα κείμενα του Κουμράν, προχωρούν πέρα από τα βιβλικά παραδείγματα κι ότι αυτό γίνεται με διδακτικό σκοπό. Αυτοί οι διδακτικοί ύμνοι και αυτές οι διδακτικές προσευχές παρέχουν παραδείγματα για τον τρόπο με τον οποίο κάποιοι Ιουδαίοι συγγραφείς της εποχής του Δεύτερου Ναού χρησιμοποίησαν παλαιότερες παραδόσεις για τη δημιουργία και δημιουργικά τις διασκεύασαν ώστε να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της εποχής τους.

Tamar Zewi, "Nominal Clauses in the Dead Sea Scrolls ", 273-291

Στο άρθρο εξετάζονται τα είδη ονοματικών προτάσεων, που απαντούν στα κείμενα της Ν. Θαλάσσης. Ο συγγρ. πραγματεύεται προτάσεις που προέρχονται από κείμενα, τα οποία αντιπροσωπεύουν μια ανεξάρτητη γλώσσα κι όχι μεταγενέστερες εκδοχές του βιβλικού κειμένου.

Lea Himmelfarb, "The Link Between the Jewish–Christian Polemic and the Masorah Notes in Rashi’s Bible Commentary", 292-307

Στο άρθρο αυτό παρουσιάζεται ο τρόπος, με τον οποίο ο Rashi ενσωμάτωσε την Μασορά στα υπομνήματά του με σκοπό να ενισχύσει τις θέσεις που διατυπώνει στο πλαίσιο μίας ιουδαιοχριστιανικής πολεμικής. Με την αναφορά του στη Μασορά ο Rashi έδινε κύρος στις δικές του ερμηνείες, ακόμη κι όταν αυτές απέκλιναν από την απλή σημασία του στίχου, όπως για παράδειγμα όταν προτιμούσε εξηγητικές-μιδρασικές ερμηνείες, ενθαρρύνοντας το λαό του και απορρίπτοντας τις χριστιανικές θέσεις ή όταν ο Rashi έδινε μια εναλλακτική ανάγνωση των στίχων, οι οποίοι είχαν θεωρηθεί ότι υποστηρίζουν τις χριστιανικές θέσεις. Έτσι ο Rashi υποστήριξε ότι shiroh (Ψα 42,9) δε σήμαινε το άσμα του. Μάλλον τόνιζε τη συνεχή παρουσία της Shekhinah ανάμεσα στον Ισραήλ. Η λ. ḥerev (Άσμα 3,7-8), το ξίφος των ιερέων, είναι η Μασωρά. Η be-suri (Ωσ 9,12) δεν είναι το besarai me-hem. Τέλος το le-ḥelkah ή το ḥelkaim (Ψα 10,8.10) δεν αναφέρονται στον ταπεινωμένο Ισραήλ.

Daphne Freedman, "Pseudepigraphy in the ‘Zohar’ ", 308-316

Δύο έργα της μεσαιωνικής περιόδου, τα οποία βρίσκονται χρονικά πολύ κοντά μεταξύ τους, η Zohar και η Θεία Κωμωδία, έχουν πολλά κοινά στοιχεία. Κι οι δυο συγγρ. είναι εξέχουσες προσωπικότητες της εποχής τους, οι οποίες έθεσαν τη σφραγίδα τους στην εποχή και άσκησαν σημαντική επίδραση. Η συγγρ. του άρθρου πραγματεύεται τη σπουδαιότητα αυτών των συγγρ. και κυρίως σε σχέση με την προοδευτική για την εποχή τους προσέγγιση. Και οι δύο συγγρ. βλέπουν την εκπλήρωση της θείας θέλησης μέσα στην ιστορία και συνδέουν με αυτήν και το δικό τους έργο.