Συναγωγές, αρχαιολογία και ιστορία μέσα από τα μάτια της Jodi Magness / Synagogues, Archaeology, and History Through the Eyes of Jodi Magness

Η Jodi Magness στο ανασκαφικό
πεδίο της συναγωγής
στο Huqoq της Γαλιλαίας.
Photo: Jim Haberman

Στη σειρά άρθρων Retrospectives της σελίδας Ancient Jew Review δημοσιεύθηκε πρόσφατα (4 Μαρτίου 2026) ένα αυτοβιογραφικό κείμενο της Jodi Magness, Kenan Distinguished Professor for Teaching Excellence in Early Judaism στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας (Chapel Hill), με τίτλο "Jodi Magness: Retrospective". Πρόκειται για την προσωπική αφήγηση της ακαδημαϊκής πορείας μίας αξιόλογης αρχαιολόγου-ιστορικού του αρχαίου Ιουδαϊσμού, το οποίο ταυτόχρονα λειτουργεί ως χάρτης ερευνητικής εξέλιξης.

Η προσωπική της διαδρομή στο χώρο της αρχαιολογίας/ιστορίας ξεκινά πολύ νωρίς, όταν στα 12 της χρόνια ήρθε σε επαφή με τον κόσμο της αρχαιότητας χάρη σε έναν καθηγητή της στο γυμνάσιο. Η μετέπειτα πορεία της είναι εντυπωσιακή: από τα σπήλαια της Ιουδαϊκής Ερήμου και τον Β.Α. της στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο, ως τις ανασκαφές στη Μασάδα, στο Χουκόκ της Γαλιλαίας και τη συστηματική μελέτη της κεραμικής της ύστερης Ρωμαϊκής και Βυζαντινής περιόδου.. Εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο γόνιμα σημεία του κειμένου: η Magness εξηγεί πώς η μελέτη της κεραμικής—συχνά υποτιμημένη έναντι της μνημειακής αρχιτεκτονικής, των επιγραφών και των ψηφιδωτών—είναι καθοριστική για τις χρονολογήσεις που στηρίζουν κάθε ιστορική ερμηνεία.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα σε αυτήν την περιγραφή της ερευνητικής της πορείας είναι η αναφορά της στο πώς μια πρόσκληση σε συνέδριο για τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας το 1992 την έκανε αυθημερόν «ειδικό στην αρχαιολογία του Κουμράν», ή πώς ένας επίμονος εκδότης της Oxford University Press την οδήγησε σε μία από τις πιο φιλόδοξες μελέτες της, στη  Jerusalem Through the Ages (2024).

Το νέο ερευνητικό της εγχείρημα: Herod the Messiah

Η Magness επίσης κάνει μία εκτενή αναφορά στο νέο της βιβλίο, το οποίο θα εκδοθεί από τον εκδοτικό οίκο Oxford University Press και φέρει τον προκλητικό τίτλο Herod the Messiah. Το project ξεκίνησε από ένα άρθρο του 2019, στο οποίο υποστήριξε ότι ο Ηρώδης σχεδίασε το μαυσωλείο του στο Ηρώδειο (ανακαλύφθηκε το 2007) ως βασιλικό δυναστικό μνημείο που τον τοποθετούσε μέσα στην ελληνιστική παράδοση των ηρωοποιημένων και θεοποιημένων βασιλέων. Καθοριστικής σημασίας είναι, κατά τη Magness, η θέση του Ηρωδείου: η οπτική γειτνίαση με τη Βηθλεέμ δεν ήταν τυχαία, αλλά αντανακλούσε μεσσιανικές διεκδικήσεις δαβιδικής προέλευσης. Στο νέο βιβλίο η θεματική αυτή επεκτείνεται: περιλαμβάνει άλλες οικοδομικές δραστηριότητες του Ηρώδη, τον Ναό της Ιερουσαλήμ, καθώς και τις αντιδράσεις που εκφράζουν τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας, η Καινή Διαθήκη και οι πρώτοι χριστιανοί συγγραφείς στις μεσσιανικές του αξιώσεις.

Ο συνδυασμός αρχαιολογικής και φιλολογικής τεκμηρίωσης στο συγκεκριμένο project είναι ιδιαίτερα ελκυστικός για όσους ασχολούνται με τη βιβλική έρευνα: ο Ηρώδης ως μεσσιανική φιγούρα δεν είναι απλώς ιστορικό ερώτημα, αλλά ανοίγει νέες προοπτικές στην ερμηνεία κειμένων της περιόδου του Δεύτερου Ναού και της πρώιμης χριστιανικής γραμματείας.

Ας μη λησμονούμε, τέλος, τη συμμετοχή της Magness στις ανασκαφές  της συναγωγής της Huqoq: μιας συναγωγής που χρονολογείται γύρω στο 400 μ.Χ., με εντυπωσιακά μωσαϊκά βιβλικών σκηνών αλλά και αφηγήσεων που δεν είναι «καθαρά βιβλικές». Η Magness δείχνει πώς τέτοια ευρήματα ανοίγουν συζήτηση για τη συλλογική μνήμη, την ταυτότητα και την «οπτική ερμηνεία» της Γραφής μέσα σε κοινότητες της ύστερης αρχαιότητας.

Ένα μεθοδολογικό σχόλιο

Πέρα από το βιογραφικό και ερευνητικό ενδιαφέρον, το κείμενο της Magness θέτει με σαφήνεια ένα ζήτημα που αφορά άμεσα τη βιβλική έρευνα: τη σχέση αρχαιολογικής και κειμενικής μαρτυρίας. Η Magness επιμένει ότι η αρχαιολογία δεν είναι απλώς επικουρική στη μελέτη των κειμένων· δε λειτουργεί ως «εικονογράφηση» ή επιβεβαίωση της γραπτής παράδοσης, αλλά αποτελεί ανεξάρτητη πηγή ιστορικής γνώσης που χρήζει ανεξάρτητης αξιολόγησης. Αυτή η θέση έχει άμεσες συνέπειες για την ερμηνευτική: εάν η αρχαιολογία μπορεί να αμφισβητήσει, να ανατρέψει ή να εμπλουτίσει αυτό που γνωρίζουμε από τα κείμενα, τότε ο διάλογος των δύο πεδίων πρέπει να είναι ισότιμος και κριτικός.

Πρόκειται για μια υπενθύμιση που η βιβλική έρευνα χρειάζεται διαρκώς — και η εντυπωσιακή πορεία της Magness είναι ένα πειστικό επιχείρημα υπέρ της.

Το πλήρες κείμενο του retrospective είναι διαθέσιμο στο Ancient Jew Review.

-------------------------------------------

[ENG]

The Ancient Jew Review recently published (March 4, 2026) an autobiographical piece by Jodi Magness, Kenan Distinguished Professor for Teaching Excellence in Early Judaism at the University of North Carolina (Chapel Hill), entitled "Jodi Magness: Retrospective." It is a personal account of the academic journey of a remarkable archaeologist and historian of ancient Judaism, which simultaneously functions as a map of scholarly evolution.

Her personal path in archaeology and history began very early, when at the age of 12 she was introduced to the ancient world by a middle school teacher. Her subsequent career is impressive: from the caves of the Judean Desert and her B.A. at the Hebrew University, to excavations at Masada, at Huqoq in Galilee, and the systematic study of late Roman and Byzantine pottery. Here lies one of the most productive points of the piece: Magness explains how the study of pottery — often undervalued in comparison to monumental architecture, inscriptions, and mosaics — is in fact decisive for the chronologies that underpin every historical interpretation.

Particularly striking in her account is the description of how an invitation to a 1992 conference on the Dead Sea Scrolls made her virtually overnight an "expert in the archaeology of Qumran," or how a persistent editor at Oxford University Press led her to one of her most ambitious works, Jerusalem Through the Ages (2024).

Her New Research Project: Herod the Messiah

Magness also offers an extended discussion of her forthcoming book, to be published by Oxford University Press, bearing the provocative title Herod the Messiah. The project grew out of a 2019 article in which she argued that Herod designed his mausoleum at Herodium (discovered in 2007) as a royal dynastic monument situating him within the Hellenistic tradition of heroized and deified kings. Central to Magness's argument is the location of Herodium: its visual proximity to Bethlehem was no accident, but reflected messianic claims rooted in Davidic tradition. The new book expands on this theme, encompassing Herod's other building projects, the Jerusalem Temple, and the reactions to his messianic claims as expressed in the Dead Sea Scrolls, the New Testament, and early Christian writers.

The combination of archaeological and philological evidence in this project is particularly compelling for those engaged in biblical research: Herod as a messianic figure is not merely a historical question, but opens new interpretive horizons for texts of the Second Temple period and early Christian literature.

We should not overlook, finally, Magness's role in the excavations of the synagogue at Huqoq — a synagogue dating to around 400 CE, adorned with stunning mosaics depicting biblical scenes as well as narratives that are not strictly biblical. Magness shows how such discoveries open up discussion about collective memory, identity, and the "visual interpretation" of Scripture within late antique communities.

A Methodological Note

Beyond its biographical and scholarly interest, Magness's piece articulates with clarity a question that bears directly on biblical research: the relationship between archaeological and textual evidence. Magness insists that archaeology is not merely ancillary to the study of texts — it does not function as "illustration" or confirmation of the written tradition, but constitutes an independent source of historical knowledge that requires independent evaluation. This position has direct hermeneutical consequences: if archaeology can challenge, overturn, or enrich what we know from texts, then the dialogue between the two fields must be one of equals, and critically engaged.

For biblical research in particular — and especially for the study of the New Testament — this means that the archaeological record is not simply a "backdrop" for understanding texts, but an independent interlocutor capable of changing the questions we ask. This is a reminder that biblical scholarship continually needs — and the remarkable career of Jodi Magness is a compelling argument in its favor.

The full text of the retrospective is available at the Ancient Jew Review. 

Journal for the Study of the Historical Jesus 24/1 (2026)

 Journal for the Study of the Historical Jesus 24/1 (2026)

• David A. Fiensy, "Where was Golgotha? The Philological, Biblical, Patristic, and Archaeological Evidence," 1-22 (abstract)
• Stephen H. Smith, "Possible Psychological Explanations for the Post-Resurrection Appearances of Jesus:  A Rejoinder to Andrew Ter Ern Loke and Nick Meader," 23-47 (abstract)
• Tamás Visi, "Sinful Money: Attitudes to Coins in Second Temple Judaism and the Origins of Christianity," 48–98 (abstract)

Η λόγχη του βασιλιά: σύμβολο εξουσίας ή όπλο αδικίας; / The King’s Spear: A Symbol of Authority or a Weapon of Injustice?

Στο άρθρο του Daniel Bodi, "The King’s Spear", το οποίο δημοσιεύθηκε στην έγκριτη ιστοσελίδα TheTorah.com, υπογραμμίζεται ότι στις βιβλικές αφηγήσεις η λόγχη λειτουργεί ως έμβλημα εξουσίας—και ταυτόχρονα ως υπενθύμιση ευθύνης: ο βασιλιάς οφείλει να κρίνει δίκαια. Αυτό δίνει άλλη διάσταση τόσο στην τελετουργική σκηνή της στέψης του Ιωάς (2 Βασ 11), όπου εμφανίζονται «η λόγχη και οι ασπίδες του Δαβίδ» φυλαγμένες στον ναό, όσο και στις σκοτεινές στιγμές της βασιλείας του Σαούλ στην Α΄ Σαμουήλ, όπου η λόγχη γίνεται όργανο αυθαιρεσίας (εναντίον Δαβίδ και Ιωνάθαν) αλλά και «πειστήριο», όταν ο Δαβίδ την αφαιρεί από το προσκεφάλι του κοιμισμένου βασιλιά (1 Σαμ 26).

Αξιοποιώντας παράλληλο υλικό από τη Μάρι (Tell Hariri, Δ. όχθη του Ευφράτη) κι άλλες παραδόσεις της Εγγύς Ανατολής, ο Bodi υποστηρίζει ότι τέτοια «όπλα-σύμβολα» συνοδεύουν την ενθρόνιση ακριβώς για να δηλώσουν ότι η βασιλική ισχύς είναι δεμένη με τη δικαιοσύνη. Με αυτόν τον τρόπο, η βιβλική αφήγηση χρησιμοποιεί τη λόγχη του Σαούλ ως διαρκές σημάδι προς τους αναγνώστες της ιστορίας του ότι η εξουσία μπορεί να χάσει τον προσανατολισμό της.

Από το παράλληλο υλικό, που ο συγγραφέας παραθέτει στο κείμενό του, καθίσταται σαφές ότι το σύμβολο της βασιλικής λόγχης ήταν ένα διαδεδομένο μοτίβο στον κόσμο της αρχαίας Εγγύς Ανατολής. Επομένως, η κατανόησή του ως τέτοιο μέσα στα βιβλία των Βασιλειών και Σαμουήλ είναι εύλογη και πειστική. Ωστόσο, πρόκειται για ένα κοινό τελετουργικό υπόβαθρο ή και για μια εν μέρει τουλάχιστον λογοτεχνική κατασκευή, καθώς οι αφηγήσεις για την κατάχρηση της λόγχης από τον Σαούλ φαίνεται να προέρχονται από ένα φιλο-δαυιδικό στρώμα της παράδοσης; Επίσης πόσο βέβαιο είναι ότι οι συντάκτες του δευτερονομιστικού ιστορικού έργου γνώριζαν τις πρακτικές της Μάρι του 18ου αι. π.Χ.; 

Σε κάθε περίπτωση, όμως, το άρθρο προκαλεί ένα γόνιμο προβληματισμό όσον αφορά τον τρόπο που παρουσιάζεται η βασιλεία στα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης και καθιστά σαφές πόσο σημαντική είναι η συγκριτική ανάγνωσή τους σε σχέση με το περιβάλλον τους. 

*Ο Daniel Bodi είναι Καθηγητής Ιστορίας των Θρησκειών της Αρχαιότητας στο Πανεπιστήμιο Sorbonne του Παρισιού. Το έργο του εστιάζει στη σύγκριση της Εβραϊκής Βίβλου με τα κείμενα της αρχαίας Μεσοποταμίας — κυρίως τα αρχεία της πόλης Μάρι στη σημερινή Συρία — αναζητώντας τα κοινά πολιτισμικά πρότυπα που μοιράζονται ο κόσμος της Βίβλου και οι γειτονικοί λαοί του. Έχει αφιερώσει μια ολόκληρη σειρά μονογραφιών στις γυναίκες του Δαυίδ — τη Μιχάλ, την Αβιγαίλ, τη Βηθσαβεέ και την Αβισάγ — ανακαλύπτοντας πίσω από κάθε μία τους βαθύτερες διαστάσεις που η παραδοσιακή ανάγνωση είχε αγνοήσει ή υποβαθμίσει.

Daniel Bodi, "The King’s Spear"

-------------------------------------------------

[ENG] 

In Daniel Bodi's article "The King's Spear," published on the acclaimed website TheTorah.com, it is argued that in the biblical narratives the spear functions as an emblem of authority—and at the same time as a reminder of responsibility: the king is obliged to judge justly. This sheds new light both on the ceremonial scene of Joash's coronation (2 Kgs 11), where "the spear and shields of David" appear, kept in the Temple, and on the dark moments of Saul's reign in 1 Samuel, where the spear becomes an instrument of arbitrary power (against David and Jonathan), but also a piece of "evidence," when David removes it from the pillow of the sleeping king (1 Sam 26).

Drawing on comparative material from Mari (Tell Hariri, west bank of the Euphrates) and other ancient Near Eastern traditions, Bodi argues that such "weapon-symbols" accompany the enthronement precisely to declare that royal power is bound to justice. In this way, the biblical narrative uses Saul's spear as a persistent sign to the readers of his story that power can lose its bearings.

The comparative material the author presents makes it clear that the symbol of the royal spear was a widespread motif across the ancient Near Eastern world. Its interpretation as such within the books of Kings and Samuel is therefore plausible and convincing. Yet one may ask: are we dealing with a shared ritual background, or at least in part with a literary construction, given that the narratives about Saul's abuse of the spear appear to derive from a pro-Davidic layer of the tradition? And how certain can we be that the editors of the Deuteronomistic History were familiar with the practices of 18th-century BCE Mari?

In any case, the article stimulates fruitful reflection on the way kingship is portrayed in the texts of the Old Testament, and makes clear how important it is to read them comparatively in relation to their broader cultural environment.

*Daniel Bodi is Professor of History of Religions of Antiquity at the Sorbonne University in Paris. His work focuses on the comparative study of the Hebrew Bible and the texts of ancient Mesopotamia — chiefly the archives of the city of Mari in modern Syria — tracing the shared cultural patterns between the biblical world and its neighboring peoples. He has devoted an entire series of monographs to the women of David — Michal, Abigail, Bathsheba, and Abishag — uncovering behind each of them deeper dimensions that traditional readings had ignored or undervalued. 

Daniel Bodi, "The King’s Spear"

«Οι Ασσύριοι έρχονται» – αλλά πού είναι; / "The Assyrians Are Coming" — But Where Are They?

Mία νέα μελέτη που δημοσιεύεται στη σελίδα The Bible and Interpretation, της  Margreet L. Steiner, με τον χαρακτηριστικό τίτλο “The Assyrians Are Coming” θέτει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ερωτήματα που απασχολούν την αρχαιολογία της Εποχής του Σιδήρου: πώς γίνεται μια αυτοκρατορία που κυριαρχεί στην Εγγύς Ανατολή για περίπου τρεις αιώνες (9ος–7ος αι. π.Χ.) να αφήνει τόσο «φτωχό» και δυσδιάκριτο υλικό αποτύπωμα στο νότιο τμήμα της περιοχής;

Από τον 9ο έως τον 7ο αι. π.Χ., η Ασσυρία επεκτάθηκε συστηματικά στην περιοχή. Ασσύριοι βασιλείς, όπως ο Ασσουρνασιρπάλ Β΄, ο Σαλμανασάρ Γ΄ και ο Τιγλάθ-Φαλασάρ Γ΄, υπέταξαν διάφορα βασίλεια, ανάμεσά τους εκείνα του Ισραήλ και του Ιούδα, ενώ πόλεις, όπως η Μεγιδδώ και η Σαμάρεια, έπεσαν στα ασσυριακά χέρια. Κι όμως, σε αντίθεση με τους μεταγενέστερους Ρωμαίους, που άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους σε κάθε πτυχή της τοπικής ζωής — από πολεοδομία και ναούς μέχρι κεραμική και γαστρονομία — οι Ασσύριοι σχεδόν «εξαφανίζονται» από το αρχαιολογικό τοπίο μόλις απομακρυνθούμε γεωγραφικά από το κέντρο της ασσυριακής εξουσίας. 

Ενδεικτικά, στην Παλαιστίνη έχουν ανακαλυφθεί μόλις τέσσερις μνημειακές επιγραφές. Η αρχιτεκτονική ασσυριακού τύπου ταυτοποιείται σε λίγες μόνο θέσεις κι ακόμη κι εκεί είναι συνήθως υβριδική — τοπική στην ουσία, ασσυριακή μόνο σε επιμέρους στοιχεία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο ναός 650 στην Ekron: ο ναός που κτίσθηκε από τοπικό βασιλιά, έχει ασσυριακής έμπνευσης κάτοψη, αφιερώθηκε σε άγνωστη τοπική θεότητα και τα ευρήματά του είναι κατά κύριο λόγο τοπικής ή αιγυπτιακής προέλευσης.

Η Steiner δίνει μία πειστική απάντηση για το λόγο που τα ίχνη της πολιτιστικής διείσδυσης των Ασσυρίων είναι τόσο λίγα. Οι Ασσύριοι δεν ενδιαφέρονταν να εξάγουν τον πολιτισμό τους· ενδιαφέρονταν να ενσωματώσουν τις κατακτημένες περιοχές σε ένα ενιαίο οικονομικό σύστημα — αυτό που η αρχαιολόγος Stefania Mazzoni έχει αποκαλέσει «ασσυριακή κοινή». Το σύστημα αυτό στηριζόταν σε τρεις άξονες: τη δικτύωση των τοπικών οικονομιών σε διαπεριφερειακές αγορές, την καταβολή φόρου-υποτέλειας στον ασσυριακό θρόνο (σε μέταλλα, υφάσματα, άλογα και αγροτικά προϊόντα), και την εντατικοποίηση του εμπορίου πολυτελών αγαθών σε μεγάλες αποστάσεις.

Τα αποτελέσματα αυτής της μορφής διείσδυσης είναι εντυπωσιακά. Η Ekron αναδείχθηκε στο μεγαλύτερο κέντρο παραγωγής ελαιόλαδου στην αρχαία Εγγύς Ανατολή, με πάνω από εκατό εγκαταστάσεις έκθλιψης που παρήγαγαν εκατοντάδες τόνους λαδιού ετησίως — σαφώς μία ένδειξη εξαγωγής σε διεθνείς αγορές. Στην Ιερουσαλήμ του 7ου αι. π.Χ. αποκαλύπτεται ένα αστικό πλέγμα τεχνιτών και εμπόρων που διακινούσαν έπιπλα από τη Βόρεια Συρία, ελεφαντόδοντο, κρασί από Ελλάδα και Κύπρο, σκαραβαίους από Αίγυπτο — ενώ αραβικές επιγραφές σε αγγεία μαρτυρούν εμπορικές επαφές με την Αραβία. Στη Μωάβ, το μικρό Mudayna Thamad αναδείχθηκε σε σημαντικό κέντρο παραγωγής εκλεπτυσμένων υφασμάτων — σε κλίμακα αδιανόητη για τα προγενέστερα δεδομένα της περιοχής — με πλούσια ευρήματα που αντικατοπτρίζουν τη συμμετοχή στα διεθνή εμπορικά δίκτυα.

Το άρθρο της Steiner είναι επίσης εξαιρετικά χρήσιμο στη βιβλική έρευνα. Επιβεβαιώνει ότι η ασσυριακή παρουσία δεν αφορά μόνο τη στρατιωτική κυριαρχία αλλά τη συνεχή διείσδυση στην καθημερινή ζωή των υποτελών λαών. Στα βιβλικά κείμενα η Ασσυρία εμφανίζεται ως απειλή και «ράβδος» κρίσης κι η μνήμη της συνδέεται με το φόβο, τη βία, στις εκτοπίσεις και την πολιτική εξάρτηση. Πίσω, όμως, από τη δραματική εξάρτηση υπάρχει μία περισσότερο «ήρεμη» αλλά πολύ δυναμική διείσδυση στις πολιτικές και οικονομικές δομές της κοινωνίας: φόρος υποτέλειας, αναγκαστική ανακατεύθυνση πόρων, κάτι που οι αφηγήσεις και η προφητική κριτική συχνά υπονοούν, χωρίς ωστόσο να το αναλύουν με οικονομικούς όρους.

Με άλλα λόγια: το άρθρο της Steiner υπογραμμίζει κάτι πολύ σημαντικό προκειμένου να καταλάβουμε τι σημαίνει «έρχονται οι Ασσύριοι»· για παράδειγμα, δεν αρκεί ο εντοπισμός ασσυριακής κεραμικής. Είναι απαραίτητο να διερευνηθεί πώς μια αυτοκρατορία γίνεται καθημερινότητα.

Margreet L. Steiner, "The Assyrians Are Coming"

Επιπλέον βιβλιογραφία

• Farber, Z. & Wright, J.L. (επιμ.), Archaeology and History of Eighth-Century Judah (SBL Press, 2018)
• Avraham Faust, “The Interests of the Assyrian Empire in the West: Olive Oil Production as a Test-Case,” Journal of the Economic and Social History of the Orient 54/1 (2011): 62-86
• Finkelstein Ι.,  Gadot, Υ. & Langgut, D., “The Unique Specialised Economy of Judah under Assyrian Rule and its Impact on the Material Culture of the Kingdom,”  PEQ 154 (2022): 261-279
• Gitin, S., Ortiz, S.M. & Dothan, T. (2022). Tel Miqne-Ekron Excavations: Iron Age IIC Temple Complex 650 (University Park, PA: Eisenbrauns, 2022)
• Margreet L. Steiner, “The Walls that Nehemiah Built: The Town of Jerusalem in the Persian Period”
• Margreet L.Steiner, “Archaeology, Biblical Research and Ancient Israel”
• Ephraim Stern, Archaeology of the Land of the Bible, Volume II: The Assyrian, Babylonian, and Persian Periods, 732–332 BCE (Doubleday: Anchor Bible, 2001)

--------------------------------------------------

[ENG] 

A new study published on The Bible and Interpretation by Margreet L. Steiner, with the telling title “The Assyrians Are Coming,” poses one of the most intriguing questions in Iron Age archaeology: how can an empire that dominated the Near East for almost three centuries (9th–7th c. BCE) leave such a “thin,” barely visible material footprint in the southern Levant?

From the ninth to the seventh century BCE, Assyria expanded systematically across the region. Assyrian kings such as Ashurnasirpal II, Shalmaneser III, and Tiglath-pileser III subdued a number of kingdoms, including those of Israel and Judah, while cities such as Megiddo and Samaria fell into Assyrian hands. And yet, unlike the later Romans—who left an indelible mark on virtually every aspect of local life, from urban planning and temples to pottery and even cuisine—the Assyrians almost “disappear” from the archaeological landscape once we move away from the geographic heartland of Assyrian power.

Indicatively, in Palestine only four monumental inscriptions have been discovered. Assyrian-style architecture has been identified at only a handful of sites, and even there it is usually hybrid—essentially local in character, Assyrian only in certain features. A characteristic example is Temple 650 at Ekron: built by a local king, it has a ground plan inspired by Assyrian models, was dedicated to an unknown local deity, and its finds are largely of local or Egyptian origin.

Steiner offers a persuasive explanation for why the traces of Assyrian cultural penetration are so few. The Assyrians were not primarily interested in exporting their culture; they were interested in integrating conquered regions into a single economic system—what the archaeologist Stefania Mazzoni has called an “Assyrian koine.” This system rested on three axes: the networking of local economies into interregional markets; the payment of tribute to the Assyrian throne (in metals, textiles, horses, and agricultural products); and the intensification of long-distance trade in luxury goods.

The results of this form of penetration are striking. Ekron emerged as the largest center of olive-oil production in the ancient Near East, with more than one hundred pressing installations producing five hundred tons of oil annually—clear evidence of export to international markets. In seventh-century BCE Jerusalem, an urban web of artisans and merchants comes into view, trading furniture from northern Syria, ivory, wine from Greece and Cyprus, and scarabs from Egypt—while Arabic inscriptions on vessels attest commercial contacts with Arabia. In Moab, the small site of Mudayna Thamad developed into a major center for the production of refined textiles—on a scale unimaginable for earlier periods in the region—along with rich finds that reflect participation in international trade networks.

Steiner’s article is also exceptionally useful for biblical research. It confirms that Assyrian presence was not limited to military domination but involved a sustained infiltration into the everyday life of subject peoples. In biblical texts, Assyria appears as a threat and as a “rod” of judgment, and its memory is linked to fear, violence, deportations, and political dependence. Yet behind this dramatic subjugation lies a quieter—but highly dynamic—penetration of social and economic structures: tribute, vassalage, the forced redirection of resources—realities that narratives and prophetic critique often imply, even if they do not analyze them in explicitly economic terms.

In other words, Steiner’s article underscores something crucial for understanding what it means to say “the Assyrians are coming”: for example, the identification of Assyrian pottery is not enough. We also need to investigate how an empire becomes everyday reality.

Margreet L. Steiner, "The Assyrians Are Coming"

Further reading

• Farber, Z. & Wright, J.L. (επιμ.), Archaeology and History of Eighth-Century Judah (SBL Press, 2018)
• Avraham Faust, “The Interests of the Assyrian Empire in the West: Olive Oil Production as a Test-Case,” Journal of the Economic and Social History of the Orient 54/1 (2011): 62-86
• Finkelstein Ι.,  Gadot, Υ. & Langgut, D., “The Unique Specialised Economy of Judah under Assyrian Rule and its Impact on the Material Culture of the Kingdom,”  PEQ 154 (2022): 261-279
• Gitin, S., Ortiz, S.M. & Dothan, T. (2022). Tel Miqne-Ekron Excavations: Iron Age IIC Temple Complex 650 (University Park, PA: Eisenbrauns, 2022)
• Margreet L. Steiner, “The Walls that Nehemiah Built: The Town of Jerusalem in the Persian Period”
• Margreet L.Steiner, “Archaeology, Biblical Research and Ancient Israel”
• Ephraim Stern, Archaeology of the Land of the Bible, Volume II: The Assyrian, Babylonian, and Persian Periods, 732–332 BCE (Doubleday: Anchor Bible, 2001)

Η αρχαιολογία της όσφρησης: βανίλια σε ταφικά αγγεία στη Μεγιδδώ / The Archaeology of Scent: Traces of Vanilla in Funerary Vessels at Megiddo

 Ένα ενδιαφέρον άρθρο της Vanessa Linares στο blog Bible History Daily (Biblical Archaeology Society) παρουσιάζει μία από τις πιο εντυπωσιακές ανακαλύψεις της τελευταίας δεκαετίας στην ανατολική Μεσόγειο: την παρουσία βανίλιας σε νεκρικές προσφορές στη Μεγιδδώ της Μέσης Εποχής του Χαλκού (1650-1550 π.Χ.).

Vanessa Linares, "Vanilla-Spiced Afterlife at Canaanite Megiddo"

Η ανάλυση οργανικών καταλοίπων από τρία μικρά κεραμικά αγγεία που βρέθηκαν στον Τάφο 50 αποκάλυψε χημικά κατάλοιπα της βανίλιας—βανιλίνη, 4-υδροξυβενζαλδεΰδη και ακετονοβανιλόνη—ανατρέποντας την επικρατούσα άποψη ότι η βανίλια καλλιεργήθηκε για πρώτη φορά από τους Αζτέκους στο Μεξικό το 1300 μ.Χ. Η ανακάλυψη μεταθέτει την ιστορία του αρώματος πίσω στο χρόνο κατά 2.500 χρόνια.

Το άρθρο ενδιαφέρει ιδιαίτερα τους αναγνώστες μας για τρεις λόγους: Πρώτον, αναδεικνύει τη σημασία των δικτύων εμπορίου μεγάλων αποστάσεων κατά τη 2η χιλιετία π.Χ. και συνδέει τη Χαναάν με την Ανατολική Αφρική ή τη Νοτιοανατολική Ασία. Δεύτερον, προσφέρει σπάνια πληροφόρηση για τις νεκρικές πρακτικές και τις αντιλήψεις των Χαναανιτών για την άλλη ζωή. Τρίτον, καθιστά σαφή τη δύναμη της διεπιστημονικής μεθόδου: η συνδυασμένη χρήση αρχαιολογίας, χημικής ανάλυσης, βοτανικής και μελέτης εμπορικών δικτύων οδηγεί σε χρήσιμα συμπεράσματα που δεν θα ήταν δυνατά με μία μόνο προσέγγιση.

Κρίσιμα ερωτήματα

Η ανακάλυψη ανοίγει σειρά ερωτημάτων που χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης. Πώς ακριβώς χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι της Μεγιδδώ τη βανίλια; Η υπόθεση της ταρίχευσης, παρόμοια με τις αιγυπτιακές πρακτικές, είναι πειστική, αλλά θα μπορούσε να είχε λατρευτικές, θεραπευτικές ή ακόμα και γευστικές χρήσεις; Και δεύτερον: αν η βανίλια ταξίδεψε από την Ινδία ή την Αφρική μέσω τόσο μακρινών εμπορικών δικτύων, ποια άλλα εξωτικά αγαθά διακινούνταν στην περιοχή που δεν έχουμε ακόμα εντοπίσει αρχαιολογικά;

Βιβλιογραφία

Vanessa Linares et al., “First evidence for vanillin in the old world: Its use as mortuary offering in Middle Bronze Canaan,” Journal of Archaeological Science: Reports 25 (2019): 77–84.

A. Amir et al., “Burial offerings in intramural tombs at Middle Bronze Age Megiddo,” Archaeometry (2023).

---------------------------------------------------------

[ENG]

An interesting article by Vanessa Linares on the Bible History Daily blog (Biblical Archaeology Society) presents one of the most remarkable discoveries of the last decade in the eastern Mediterranean: the presence of vanilla in mortuary offerings at Middle Bronze Age Megiddo (1650-1550 BCE).

Vanessa Linares, "Vanilla-Spiced Afterlife at Canaanite Megiddo"

Organic residue analysis of three small ceramic vessels found in Tomb 50 revealed chemical traces of vanilla—vanillin, 4-hydroxybenzaldehyde, and acetonvanillone—overturning the prevailing view that vanilla was first cultivated by the Aztecs in Mexico around 1300 CE. This discovery pushes back the history of the spice by 2,500 years.

The article is of particular interest for three reasons: First, it highlights the significance of long-distance trade networks in the 2nd millennium BCE, connecting Canaan with East Africa or Southeast Asia. Second, it offers rare information about Canaanite funerary practices and conceptions of the afterlife. Third, it demonstrates the power of interdisciplinary methodology: the combined use of archaeology, chemical analysis, botany, and the study of trade networks leads to valuable conclusions that would not be possible with a single approach.

Critical Questions

The discovery opens a series of questions requiring further investigation. How exactly did the inhabitants of Megiddo use vanilla? The hypothesis of embalming, similar to Egyptian practices, is compelling, but it could also have had cultic, therapeutic, or even culinary uses. And second: if vanilla traveled from India or Africa through such distant trade networks, what other exotic goods were circulating in the region that we have not yet identified archaeologically?

Bibliography

• Vanessa Linares et al., "First evidence for vanillin in the old world: Its use as mortuary offering in Middle Bronze Canaan," Journal of Archaeological Science: Reports 25 (2019): 77–84.
• A. Amir et al., "Burial offerings in intramural tombs at Middle Bronze Age Megiddo," Archaeometry (2023).

Jewish Studies Quarterly 32/5 (2025)

 Jewish Studies Quarterly 32/5 (2025)

Rabbinization and Diversity: Methods, Models and Manifestations between 400 and 1000 CE, Part 2

• Avigail Manekin-Bamberger, "The Magic of Law: Exorcism, Excommunication and Rabbinic Authority in Late Antique Judaism," 275-293 (abstract)
• Abraham J. Berkovitz, "Rabbinization and Targumic Literature: Steps Towards a Historically Oriented Paradigm for the Study of Targum," 294-321 (abstract)
• Karen Britt, Ra'anan Boustan, "Jonah and the Three Fish in the Synagogue at Huqoq: Between Mosaic and Midrash," 322-355 (abstract)
• Hayim Lapin, "Slaughtering Practices, Rabbinization and the Western Mediterranean in the 9th Century," 351-372 (abstract)

Στο τρέχον τεύχος του Religions / In the current issue of Religions

 Religions 13/8 (2022)

• Diklah Zohar, "Myths of Brotherly Animosity and the Civil Wars of Biblical Israel" 
• Joseph R. Miller, "What Makes Genesis Different?"
• Bradford A. Anderson, "The Reception and Contemporary Significance of the Hebrew Prophets and Prophetic Literature: Introduction to the Special Issue"
• Ana Catană-Spenchiu - Constantin Răchită, "The Challenge of Biblical Textual Criticism: The Case of the Dutch Edition of the Septuagint (1709)"
• Amy L. Balogh, "Myth, Meaning, and the Work of Life: Enuma Elish and the Garden of Eden (Genesis 2:4–3:24) on the Value of Human Labor and Memory"
• Shane J. Wood, "Interpenetration Logic: Pauline Spirituality and Union with Christ" 
• Moshe Blidstein, "Impure Mouths and Defiled Hearts: The Development of Deceit Impurity in Second Temple Judaism"

Συνέντευξη: Jodi Magness / Interview: Jodi Magness

 Παρακολουθήστε τη συνέντευξη της γνωστής αρχαιολόγου και καθηγήτριας στο University of North Carolina at Chapel Hill, Jodi Magness. Η Magness η οποία έχει εργαστεί σε περισσότερες από 20 ανασκαφές στο Ισραήλ και στην Ελλάδα έφερε στο φως πρόσφατα τη συναγωγή της Huqoq με το περίφημο ψηφιδωτό (βλ. τη σελίδα του project). Στη συνέντευξη η Magness μιλά για την ανασκαφή και το ψηφιδωτό αλλά και για τη λειτουργία της συναγωγής στον αρχαίο Ιουδαϊσμό και την εξέλιξή της:

Rejuvenation: A Magnum of Magness. The Land of Israel

Το τρέχον τεύχος του Revue Biblique / The current issue of Revue Biblique

Revue Biblique 129/3 (2022)

• Christa Müller-Kessler, "New Palimpsest Fragments for 1 Kingdoms with Lucian and Origen Additions in a Christian Palestinian Aramaic Witness (Sinai, Greek NF MG 14)," 321 - 340 (abstract)
• Jean-Claude Haelewyck, "Le cantique vieux latin d'Azarias (Dn 3,26-45) dans le manuscrit Verona, Biblioteca Capitolare IV fol. 6," 341 - 349 (abstract)
• Karin Finsterbursch, "To So Called Preface to Dan 5: Remarks on its 'Career' in the Variant Literary Editions of Daniel (LXX967-Dan; LXX88-Dan; Th-Dan)," 350 - 358 (abstract)
• Mariusz Burdajewicz - Juliane Stein, "Un protomé anthropomorphe en terre cuite de Tell Keisan, en Galilée, " 359 - 375 (abstract)
• Asher Ovadiah, "Two Bouleutai, Father and Son, and a Bronze Statue of Poseidon Referenced in a Greek Inscription from the Samaria Region," 376 - 391 (abstract)

Notes philologiques

• Christophe Rico, "La conjonction ἕως en grec ancien: À propos de Mt 1,25. III. Textes de la Septante à substrat hébraïque," 408 - 416

Μεικτοί γάμοι των Ιουδαίων στη Βαβυλώνα / Jewish intermarriage in Babylon

 Μπορεί το βιβλίο του Έσδρα να ασκεί κριτική στους μεικτούς γάμους των Ισραηλιτών που έμειναν πίσω στην Παλαιστίνη κατά τη Βαβυλώνια Αιχμαλωσία, στην πραγματικότητα όμως βαβυλωνιακές πηγές μαρτυρούν ότι τέτοιοι μεικτοί γάμοι ήταν συνηθισμένοι μεταξύ των Ιουδαίων εξορίστων στη Βαβυλώνα. Η Laurie Pearce (Berkeley, UC) σχολιάζει το κείμενο του Έσδρα και το αντιπαραβάλλει προς τις βαβυλωνιακές μαρτυρίες:

Jews Intermarried Not Only in Judea but Also in Babylonia

Το βασίλειο της Aram-Δαμασκού μέσα από τα αρχαιολογικά ευρήματα / The Aram-Damascus kingdom on the basis of archaeological findings

 Στην ιστοσελίδα The Torah.com ο Assaf Kleiman (Πανεπιστήμιο Ben-Gurion, Negev) παρουσιάζει τα αρχαιολογικά ευρήματα και τις ιστορικές μαρτυρίες για την στρατιωτική και πολιτική εξάπλωση του βασιλείου της Αram-Δαμασκού κατά τον 9ο αι. π.Χ.:

King Hazael of Aram-Damascus Subjugates Israel, 9th Century B.C.E.

Στο τρέχον τεύχος του Liber Annuus / In the current issue of Liber Annuus

 Liber Annuus 71/2021

• Anto Popović, "Il compito, il permesso, il divieto e la punizione (Gen 2,15-17)," 9-46 (abstract) 
• David Volgger, "Die Dynamik des werdenden Volkes Abrahams in Gen 12-25," 47-78 (abstract)
• Marco Settembrini, "La calunnia di Miriam: rilievi su Numeri 12,," 79-100 (abstract)
• Jean Paul René Ondoua Omgba, "La beauté poético-musicale des psaumes au service de la théologie : le cas du Ps 85, 101-124 (abstract)
• Vasile A. Condrea, "The verbless sentence of Biblical Hebrew: a grammatical and a text-linguistic reading," 125-154 (abstract)
• Matteo Munari, "Perfetti o misericordiosi? (Mt 5,48 // Lc 6,36)," 155-170 (abstract)
• Francesco Filannino, "Eine notwendige Alternative? Eine »inklusive« Interpretation von ὡς παιδίον (Mk 10,15), " 171-188 (absrtact)
• Piotr Blajer, "Luke’s Skillful Account of the Unsuccessful Inaugural Speech in Nazareth: A Narrative Study of Luke 4:16-30," 189-210 (abstract)
• Piotr Blajer, "Function and Purpose of the Five Major Travel Notices in Luke: The Structure of the Lukan Journey Section Reconsidered," 211-228 (abstract)
• Leonardo Giuliano, "1Ts 2,1-3,13: una periautologia paracletica," 229-248 (abstract)
• Elisa Chiorrini, "La Scrittura parla forse per invidia? Gc 4,5 e l’esigenza dell’amore di Dio," 249-288 (abstract)
• Tomislav Vuk, "The so-called Syrian clay mortars with stamp inscriptions: general classification and first edition or re-edition of some exemplars," 289-342 (abstract)
• Shimon Dar, "The Roman Villa in Eretz Israel: A Solution for Agrarian and Historical Problems," 397-424 (abstract)
• Asher Ovadiah, Sonia Mucznik, "Asklepios, Helios, Hygieia and Sarapis in the Decapolis," 493-510 (abstract)
• Ruth E. Jackson-Tal, Rachel Chachy, Yakov Kalman, Ehud Netzer, Gideon Foerster, Roi Porat, "Between Rulers and Rebels: The Glass Finds from the Mountain Palace-Fortress at Herodium," 511-544 (abstract)

Το τρέχον τεύχος του Biblical Interpretation / The current issue of Biblical Interpretation

 Biblical Interpretation 30/3 (2022)

• Suzanna R. Millar, "The Ecology of Death in the Book of Job," 265–293 
• Author: Kevin Scott, "“Can You Hear Me Now?…Good!”: A Deaf Adder and the Inversion of Disability Imagery in Psalm 58:5–6," 294–311 (abstract)
• Author: Nathanael Vette, "The Many Fiery Furnaces of Daniel 3: The Evolution of a Literary Model," 12–328 (abstract)
• Hanna Tervanotko - Kyle Schofield, "“Let us cast lots, so that we may know” (Jonah 1:7): Oracle of Lot as a Ritual-like Activity in Ancient Jewish Texts," 329–350 (abstract)
• Sunhee Jun, "Can the Women Speak?: A Symptomatic Reading of the Women’s Silence in the Markan Ending," 351–373 (abstract)
• Nathan J. Nadeau, "The Philosophy of History and New Testament History: A Survey of the Former with Some Implications for the Latter," 374–397 (abstract)

Άρθρα βιβλικού ενδιαφέροντος στο τρέχον τεύχος του HTS / Articles of biblical interest in the current issue of HTS

Hervormde teologiese studies 78/1 (2022)

• Larry Perkins, "Renderings of paronymous infinitive constructions in OG Exodus and implications for defining the character of the translation"

Hervormde teologiese studies 78/4 (2022)

• Jean-Claude Loba Mkole, "Jesus: The apex of biblical canons" 
• Joshua J. Spoelstra, "Sanctuary schematics and temple ideology in the Hebrew Bible and Dead Sea Scrolls: The import of Numbers"

H λατρεία των βοδιών στην αρχαία Εγγύς Ανατολή και στον αρχαίο Ισραήλ / The cult of bulls in ancient Near East and Israel

Ορειχάλκινο αγαλματίδιο βοδιού από το ιερό  
Dhahrat et-Tawileh, Σαμάρεια, 12ος αι. 
Πηγή: Wikimedia (Nathaniel Ritmeyer

 Στην ιστοσελίδα TheTorah.com o Rami Arav (University of Nebraska) συζητά τις μαρτυρίες για τη λατρεία των βοδιών στην αρχαία Εγγύς Ανατολή και στον αρχαίο Ισραήλ. Αρχαιολογικές και βιβλικές μαρτυρίες πιστοποιούν την λατρεία αυτών των ζώων στο βόρειο βασίλειο του Ισραήλ, κάτι για το οποίο ασκούν κριτική τα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης:

The Golden Calf: Bull-El Worship

Η τοποθεσία της Ερυθράς Θάλασσας / The location of Red Sea

 Η ακριβής τοποθεσία της Ερυθράς Θάλασσας και του σημείου διάβασής της από τους Ισραηλίτες απασχόλησε και συνεχίζει να απασχολεί την ερμηνεία και την έρευνα. Ο Barry J. Beitzel (Trinity Evangelical Divinity School) παρουσιάζει αυτήν την αναζήτηση μέσα από παλαιούς χάρτες και ιστορικές μαρτυρίες. Υποστηρίζει ότι η αρχαία χριστιανική παράδοση κι οι μαρτυρίες προσκυνητών, αρχαίοι χάρτες και απεικονίσεις φαίνεται να τοποθετούν την Ερυθρά Θάλασσα της Εξόδου κάπου στο Δέλτα του Νείλου:

The Location of the Biblical ‘Red Sea’

Το τρέχον τεύχος του Revue Biblique / The current issue of Revue Biblique

 Revue Biblique 128/3 (2021)

• Emanuel Pfoh, "The Earliest Reference to Israel: A Historiographical Reflection," 321 - 331 (abstract) 
• Émile Puech, "La stèle funéraire araméenne de Ḥayyan, roi de Sam'al, à Ördekburnu," 332 - 353 (abstract) 
• Christa Müller-Kessler, "Unparalleled Variant Readings for Leviticus 26:26b-44 and Numbers 4:15b-5:6a in an Early Christian Palestinian Aramaic Palimpsest from St Catherine's Monastery (Greek NF M 167)," 354 - 370 (abstract)
• Michel Gourgues, "La parabole du grand repas (Lc 14,16-24), ou la résistance à l'allégorisation: Un siècle de piétinements?" 371 - 389 (abstract)
• David Luria, "Why were Moab's Gigantic Iron I Fortifications Necessary? A New Research Approach," 390 - 403 (abstract)
• Dominique-Marie Cabaret, " De Jérusalem à Aelia: Continuité ou rupture, à propos d'un livre récent...," 404 - 421 (abstract)

Notes épigraphiques

• Émile Puech, "Notes sur l'inscription du sarcophage d'Aḥirom, roi de Byblos," 422 - 429 

Notes philologiques

• Christophe Rico, "La conjonction ἕως en grec ancien: À propos de Mt 1,25. I. La situation du grec classique," 430 - 437 (abstract)

Το τρέχον τεύχος του HeBAI / The current issue of HeBAI

 Hebrew Bible and Ancient Israel 10/2 (2021)

• Lauren A. S. Monroe, Daniel E. Fleming, "Israel before the Omrides," 97-105 
• Aren M. Maeir, "On Defining Israel: Or, Let's do the Kulturkreislehre Again!" 106-148 (abstract)
• Daniel E. Fleming, "The Bible's Little Israel: Terminological Clasts in a Compositional Matrix," 149-186 (abstract)
• Lauren Monroe, "On the Origins and Development of Greater Israel," 187-227 (abstract)

Στο τρέχον τεύχος του Liber Annuus / In the current issue of Liber Annuus

 Liber Annuus 70 (2020)

• Michelangelo Priotto, "Giacobbe: un ebreo ‘errante’ che incontra Dio," 9-32 (abstract)
• Blažej Štrba, "Why is Joshua among the Prophets like Moses," 33-66 (abstract)
• Domenico Lo Sardo, "Naʿaman from Aram, Ugarit, or Edom? 2 Kings 5:1-5: Textual Criticism and Ancient Near East Literature," 67-88 (abstract)
• Vincenzo Lopasso, "Ritorno e ricostruzione del Tempio (Esd 1–6)," 89-102 (abstract)
• Francesco Filannino, "L’avversario del piano di Dio: Satana nel vangelo di Marco," 103-120 (abstract)
• Matteo Munari, "Who Justified Wisdom? (Matt 11:19b // Luke 7:35)," 121-136 (abstract)
• Eric John Wyckoff, "Narrative Art and Theological Meaning: Johannine Stylistic Features in John 4:1-42," 137-166 (abstract)
• Francesco Bianchini, "Baptism According to Paul: The Example of 1 Corinthians," 167-180 (abstract)
• José Miguel García Pérez, "La venida de Cristo y todos sus santos (1Tes 3,12-13)," 181-206 (abstract)
• Elisa Chiorrini, "Per una classificazione dei significati di ἀρχή nel NT," 207-248 (abstract)
• Alessandro Cavicchia, "Ispirazione e verità, dono e discernimento," 249-290 (abstract)
• Sebastiano Crestani, "La Aggadat Mašiaḥ: traduzione e commento di un testo escatologico medievale ebraico," 291-326 (abstract)
• Gregor Geiger, "Genizat Germania: Ein Blatt einer Talmudhandschrift (Traktat Sukka) aus der Bibliothek des Studium Biblicum Franciscanums, Jerusalem," 327-356 (abstract)
• Jürgen K. Zangenberg, Anna Lena, Carmelo Pappalardo, "A ‘New’ Decorated Basalt Stone Block from the Franciscan Excavations at Magdala (Galilee)," 357-386 (abstract)
• Shua Amorai-Stark, Malka Hershkovitz, Yotam Asscher, Yotam Tepper, "A Magical Ring from the Environs of Legio and Kefar-ʻOthnay, Israel," 385-404 (abstract)
• Walid Atrash, Rivka Elitzur-Leiman, Gabriel Mazor, Débora Sandhaus, Tamar Winter, "Nysa-Scythopolis: An Enigmatic Tunnels Complex," 405-444 (abstract)
• Asher Ovadiah, Sonia Mucznik, "Ares, Athena, Herakles and Nike in the Decapolis," 445-468 (abstract)
• Michal Piasetzky-David, Moshe Fischer, Itamar Taxel, Ruth E. Jackson-Tal, Oren Tal, Iness Efraimov, Hila May, Irit Ziffer, Paweł Gołyźniak, "Roman and Byzantine Burials at Yavneh-Yam: New Insights into the Site’s Settlement History," 469-578 (abstract)
• Salome Dan-Goor, Yana Tchekhanovets, "A Metal Figurine of Fortuna-Isis from the City of David,"  579-586 (abstract)
• Tamar Winter, "The City of Be’er Sheva in the Late Byzantine and Early Islamic Periods in the Light of Newly-Published Excavated Glass Finds," 587-608 (abstract)

Ένα πολυτελές κτίριο του 1ου αι. μ.Χ. στην Ιερουσαλήμ / A rich 1st-century building in Jerusalem

Η πολυτελής οικία του 1ου αι. μ.Χ.
(Φωτο: Credit: Yaniv Berman/Israeli Antiquities Authority)

 Σύμφωνα με δημοσίευμα της The Jerusalem Post θα είναι σύντομα επισκέψιμη για το κοινό ένα δημόσιο κτίριο του 1ου αι. μ.Χ. (20-30 μ.Χ.) το οποίο βρέθηκε έξω από τα δυτικά τείχη του Ναού στην Ιερουσαλήμ. Απαρτίζεται από δύο χώρους διακοσμημένους με κορινθιακά κιονόκρανα επιπλωμένους με ξύλινα ανάκλιντρα όπου οι φιλοξενούμενοι μπορούσαν να ξεκουραστούν και να δειπνήσουν. Οι δύο αυτοί χώροι επικοινωνούσαν με έναν τρίτο όπου υπήρχε πηγή με τρεχούμενο νερό. Σύμφωνα με την εκτίμηση των αρχαιολόγων το κτίριο προοριζόταν για τη φιλοξενία επιφανών επισκεπτών της πόλης. Αργότερα το ένα από τα δύο δωμάτια μετατράπηκε σε mikveh. Tα νομίσματα που βρέθηκαν στο δάπεδο των δωματίων χρονολογούνται μέχρι και το 55 μ.Χ., κάτι που βεβαιώνει ότι το κτίριο ήταν σε χρήση μέχρι και λίγα χρόνια πριν την καταστροφή του 70 μ.Χ.

Lavish Second Temple period building found by Western Wall in Jerusalem