Έρως, σώμα και επιθυμία στον κόσμο της αρχαίας Εγγύς Ανατολής / Eros, Body and Desire in the Ancient Near Eastern World

Stephanie Lynn Budin, Sex and Sexuality in the Ancient Near East (Elements in the Ancient Near Eastern World and the Bible, Cambridge University Press, 2026).

Το νέο τεύχος της σειράς The Ancient Near Eastern World and the Bible (Cambridge Elements) έρχεται να καλύψει ένα θέμα που συχνά παραμένει στο περιθώριο της ακαδημαϊκής συζήτησης, παρά τη σημασία του για την κατανόηση των βιβλικών κειμένων: τη σεξουαλικότητα στον κόσμο της αρχαίας Εγγύς Ανατολής.

Η Stephanie Lynn Budin, έμπειρη ερευνήτρια της αρχαίας Εγγύς Ανατολής, παρουσιάζει με συστηματικό και προσιτό τρόπο τα δεδομένα που αντλούμε από τη Μεσοποταμία, την Ανατολία και το Λεβάντε, καλύπτοντας στο μικρό αυτό βιβλίο θεματικούς άξονες, όπως τη γυναικεία και την ανδρική σεξουαλικότητα, τη γονιμότητα και την υπογονιμότητα, το σεξουαλικό προσανατολισμό καθώς και τη σκοτεινή και παραβατική πλευρά της σεξουαλικότητας. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις πρωτογενείς πηγές (μυθολογικά και λογοτεχνικά κείμενα, νομοθεσία, μαγικά και ιατρικά κείμενα, οιωνοσκοπικά κείμενα), ώστε ο αναγνώστης να παρακολουθεί όχι μόνο τα συμπεράσματα αλλά και τη μεθοδολογία που τα στηρίζει.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του βιβλίου είναι η παρατήρηση ότι, σε σύγκριση με τις παραδόσεις της Μεσοποταμίας και γενικότερα της Εγγύς Ανατολής, τα βιβλικά κείμενα —με λίγες εξαιρέσεις— αφήνουν πολύ λιγότερο χώρο σε μια ρητά «γυναικεία» φωνή/οπτική γύρω από τον έρωτα και την ερωτική εμπειρία. Τα σουμεριακά ερωτικά ποιήματα της θεάς Inana, οι γαμήλιοι ύμνοι, ακόμα και ορισμένα βασιλικά ερωτικά τραγούδια φαίνεται να διασώζουν — έστω μέσα από θρησκευτική διαμεσολάβηση — μια γυναικεία οπτική της ερωτικής εμπειρίας: σωματική, αισθησιακή, αποδεσμευμένη από την αγωνία της τεκνοποίησης. Σημαντική εξαίρεση στη βιβλική παράδοση αποτελεί το Άσμα Ασμάτων. Στο ίδιο πνεύμα, ενδιαφέρουσα είναι και η επισήμανση για το μοτίβο της γυναίκας που λούζεται και γίνεται αντικείμενο επιθυμίας: σε ορισμένες αφηγήσεις της Εγγύς Ανατολής αυτό μπορεί να λειτουργεί ως σκηνή γυναικείας σαγήνης/αποπλάνησης, ενώ στη βιβλική αφήγηση του Δαβίδ και της Βηρσαβεέ η ίδια δομή επανανοηματοδοτείται προς την κατεύθυνση της ανδρικής εξουσίας και της βίας.

Από την οπτική της καινοδιαθηκικής έρευνας, το βιβλίο είναι χρήσιμο με έναν συγκεκριμένο τρόπο: υπενθυμίζει ότι τα κείμενά μας δεν «γεννήθηκαν στο κενό». Όταν ο Παύλος μιλά για σεξουαλική ηθική, όταν η Αποκάλυψη αξιοποιεί την εικόνα της πόρνης ή όταν τα Ευαγγέλια καταγράφουν στάσεις απέναντι στον γάμο και τη μοιχεία, όλα αυτά εντάσσονται μέσα σε ένα ευρύτερο πολιτισμικό πλαίσιο, όπου οι έννοιες του σώματος, της τιμής, της συγγένειας και της τάξης έχουν μακρά προϊστορία στην Εγγύς Ανατολή. Το βιβλίο της Budin βοηθά να διακρίνουμε τι είναι πράγματι ιδιαίτερο στη βιβλική παράδοση και τι αντανακλά κοινές πολιτισμικές παραδοχές της αρχαίας Εγγύς Ανατολής.

Αξίζει τέλος να σημειωθεί και η κριτική συζήτηση που γίνεται στο βιβλίο όσον αφορά κάποιες αναγνώσεις της σεξουαλικότητας υπό το πρίσμα του Foucault  — κριτική που αφορά άμεσα και τις βιβλικές σπουδές, όπου αντίστοιχα σχήματα έχουν λειτουργήσει, άλλοτε γόνιμα και άλλοτε απλουστευτικά, ως ερμηνευτικό υπόβαθρο.

Για περισσότερες πληροφορίες και για πρόσβαση στον τόμο, δείτε τη σελίδα του βιβλίου στο Cambridge Core (DOI: 10.1017/9781009559003).

------------------------------------------

[ENG] 

Stephanie Lynn Budin, Sex and Sexuality in the Ancient Near East (Elements in the Ancient Near Eastern World and the Bible, Cambridge University Press, 2026).

A new volume in the Cambridge Elements series The Ancient Near Eastern World and the Bible addresses a topic that often remains on the margins of academic discussion, despite its importance for understanding biblical texts: sexuality in the ancient Near Eastern world.

Stephanie Lynn Budin, an experienced scholar of the ancient Near East, presents in a systematic and accessible way the evidence drawn from Mesopotamia, Anatolia, and the Levant, covering in this slim volume key thematic axes such as female and male sexuality, fertility and infertility, sexual orientation, and the darker and transgressive dimensions of sexuality. Particular emphasis is placed on primary sources (mythological and literary texts, law codes, magical and medical texts, omen texts), so that the reader can follow not only the conclusions but also the methodology that supports them.

One of the most thought-provoking aspects of the book is the observation that, in comparison with the traditions of Mesopotamia and the ancient Near East more broadly, the biblical texts — with few exceptions — leave considerably less room for an explicitly "female" voice or perspective on love and erotic experience. The Sumerian erotic poems of the goddess Inana, the bridal hymns, and even certain royal love songs appear to preserve — albeit through religious mediation — a female perspective on erotic experience: embodied, sensual, and uncoupled from anxiety about procreation. A notable exception within the biblical tradition is the Song of Songs. In the same vein, the book raises an interesting point about the motif of the woman who bathes and becomes the object of desire: in certain ancient Near Eastern narratives this can function as a scene of female allure and seduction, whereas in the biblical account of David and Bathsheba the same structure is re-signified in the direction of male power and violence.

From the perspective of New Testament scholarship, the book is useful in a specific way: it reminds us that our texts were not "born in a vacuum." When Paul speaks of sexual ethics, when the Book of Revelation draws on the image of the prostitute, or when the Gospels record attitudes toward marriage and adultery, all of this is situated within a broader cultural framework in which concepts of the body, honor, kinship, and order have a long prehistory in the ancient Near East. Budin's book helps us to discern what is genuinely distinctive about the biblical tradition and what reflects shared cultural assumptions of the ancient Near Eastern world.

Finally, it is worth noting the critical discussion the book offers regarding certain readings of sexuality through a Foucauldian lens — a critique that is directly relevant to biblical studies as well, where analogous frameworks have functioned, sometimes productively and sometimes reductively, as an interpretive backdrop.

For more information and access to the volume, see the book's page on Cambridge Core (DOI: 10.1017/9781009559003).

 

Η λόγχη του βασιλιά: σύμβολο εξουσίας ή όπλο αδικίας; / The King’s Spear: A Symbol of Authority or a Weapon of Injustice?

Στο άρθρο του Daniel Bodi, "The King’s Spear", το οποίο δημοσιεύθηκε στην έγκριτη ιστοσελίδα TheTorah.com, υπογραμμίζεται ότι στις βιβλικές αφηγήσεις η λόγχη λειτουργεί ως έμβλημα εξουσίας—και ταυτόχρονα ως υπενθύμιση ευθύνης: ο βασιλιάς οφείλει να κρίνει δίκαια. Αυτό δίνει άλλη διάσταση τόσο στην τελετουργική σκηνή της στέψης του Ιωάς (2 Βασ 11), όπου εμφανίζονται «η λόγχη και οι ασπίδες του Δαβίδ» φυλαγμένες στον ναό, όσο και στις σκοτεινές στιγμές της βασιλείας του Σαούλ στην Α΄ Σαμουήλ, όπου η λόγχη γίνεται όργανο αυθαιρεσίας (εναντίον Δαβίδ και Ιωνάθαν) αλλά και «πειστήριο», όταν ο Δαβίδ την αφαιρεί από το προσκεφάλι του κοιμισμένου βασιλιά (1 Σαμ 26).

Αξιοποιώντας παράλληλο υλικό από τη Μάρι (Tell Hariri, Δ. όχθη του Ευφράτη) κι άλλες παραδόσεις της Εγγύς Ανατολής, ο Bodi υποστηρίζει ότι τέτοια «όπλα-σύμβολα» συνοδεύουν την ενθρόνιση ακριβώς για να δηλώσουν ότι η βασιλική ισχύς είναι δεμένη με τη δικαιοσύνη. Με αυτόν τον τρόπο, η βιβλική αφήγηση χρησιμοποιεί τη λόγχη του Σαούλ ως διαρκές σημάδι προς τους αναγνώστες της ιστορίας του ότι η εξουσία μπορεί να χάσει τον προσανατολισμό της.

Από το παράλληλο υλικό, που ο συγγραφέας παραθέτει στο κείμενό του, καθίσταται σαφές ότι το σύμβολο της βασιλικής λόγχης ήταν ένα διαδεδομένο μοτίβο στον κόσμο της αρχαίας Εγγύς Ανατολής. Επομένως, η κατανόησή του ως τέτοιο μέσα στα βιβλία των Βασιλειών και Σαμουήλ είναι εύλογη και πειστική. Ωστόσο, πρόκειται για ένα κοινό τελετουργικό υπόβαθρο ή και για μια εν μέρει τουλάχιστον λογοτεχνική κατασκευή, καθώς οι αφηγήσεις για την κατάχρηση της λόγχης από τον Σαούλ φαίνεται να προέρχονται από ένα φιλο-δαυιδικό στρώμα της παράδοσης; Επίσης πόσο βέβαιο είναι ότι οι συντάκτες του δευτερονομιστικού ιστορικού έργου γνώριζαν τις πρακτικές της Μάρι του 18ου αι. π.Χ.; 

Σε κάθε περίπτωση, όμως, το άρθρο προκαλεί ένα γόνιμο προβληματισμό όσον αφορά τον τρόπο που παρουσιάζεται η βασιλεία στα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης και καθιστά σαφές πόσο σημαντική είναι η συγκριτική ανάγνωσή τους σε σχέση με το περιβάλλον τους. 

*Ο Daniel Bodi είναι Καθηγητής Ιστορίας των Θρησκειών της Αρχαιότητας στο Πανεπιστήμιο Sorbonne του Παρισιού. Το έργο του εστιάζει στη σύγκριση της Εβραϊκής Βίβλου με τα κείμενα της αρχαίας Μεσοποταμίας — κυρίως τα αρχεία της πόλης Μάρι στη σημερινή Συρία — αναζητώντας τα κοινά πολιτισμικά πρότυπα που μοιράζονται ο κόσμος της Βίβλου και οι γειτονικοί λαοί του. Έχει αφιερώσει μια ολόκληρη σειρά μονογραφιών στις γυναίκες του Δαυίδ — τη Μιχάλ, την Αβιγαίλ, τη Βηθσαβεέ και την Αβισάγ — ανακαλύπτοντας πίσω από κάθε μία τους βαθύτερες διαστάσεις που η παραδοσιακή ανάγνωση είχε αγνοήσει ή υποβαθμίσει.

Daniel Bodi, "The King’s Spear"

-------------------------------------------------

[ENG] 

In Daniel Bodi's article "The King's Spear," published on the acclaimed website TheTorah.com, it is argued that in the biblical narratives the spear functions as an emblem of authority—and at the same time as a reminder of responsibility: the king is obliged to judge justly. This sheds new light both on the ceremonial scene of Joash's coronation (2 Kgs 11), where "the spear and shields of David" appear, kept in the Temple, and on the dark moments of Saul's reign in 1 Samuel, where the spear becomes an instrument of arbitrary power (against David and Jonathan), but also a piece of "evidence," when David removes it from the pillow of the sleeping king (1 Sam 26).

Drawing on comparative material from Mari (Tell Hariri, west bank of the Euphrates) and other ancient Near Eastern traditions, Bodi argues that such "weapon-symbols" accompany the enthronement precisely to declare that royal power is bound to justice. In this way, the biblical narrative uses Saul's spear as a persistent sign to the readers of his story that power can lose its bearings.

The comparative material the author presents makes it clear that the symbol of the royal spear was a widespread motif across the ancient Near Eastern world. Its interpretation as such within the books of Kings and Samuel is therefore plausible and convincing. Yet one may ask: are we dealing with a shared ritual background, or at least in part with a literary construction, given that the narratives about Saul's abuse of the spear appear to derive from a pro-Davidic layer of the tradition? And how certain can we be that the editors of the Deuteronomistic History were familiar with the practices of 18th-century BCE Mari?

In any case, the article stimulates fruitful reflection on the way kingship is portrayed in the texts of the Old Testament, and makes clear how important it is to read them comparatively in relation to their broader cultural environment.

*Daniel Bodi is Professor of History of Religions of Antiquity at the Sorbonne University in Paris. His work focuses on the comparative study of the Hebrew Bible and the texts of ancient Mesopotamia — chiefly the archives of the city of Mari in modern Syria — tracing the shared cultural patterns between the biblical world and its neighboring peoples. He has devoted an entire series of monographs to the women of David — Michal, Abigail, Bathsheba, and Abishag — uncovering behind each of them deeper dimensions that traditional readings had ignored or undervalued. 

Daniel Bodi, "The King’s Spear"

«Οι Ασσύριοι έρχονται» – αλλά πού είναι; / "The Assyrians Are Coming" — But Where Are They?

Mία νέα μελέτη που δημοσιεύεται στη σελίδα The Bible and Interpretation, της  Margreet L. Steiner, με τον χαρακτηριστικό τίτλο “The Assyrians Are Coming” θέτει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ερωτήματα που απασχολούν την αρχαιολογία της Εποχής του Σιδήρου: πώς γίνεται μια αυτοκρατορία που κυριαρχεί στην Εγγύς Ανατολή για περίπου τρεις αιώνες (9ος–7ος αι. π.Χ.) να αφήνει τόσο «φτωχό» και δυσδιάκριτο υλικό αποτύπωμα στο νότιο τμήμα της περιοχής;

Από τον 9ο έως τον 7ο αι. π.Χ., η Ασσυρία επεκτάθηκε συστηματικά στην περιοχή. Ασσύριοι βασιλείς, όπως ο Ασσουρνασιρπάλ Β΄, ο Σαλμανασάρ Γ΄ και ο Τιγλάθ-Φαλασάρ Γ΄, υπέταξαν διάφορα βασίλεια, ανάμεσά τους εκείνα του Ισραήλ και του Ιούδα, ενώ πόλεις, όπως η Μεγιδδώ και η Σαμάρεια, έπεσαν στα ασσυριακά χέρια. Κι όμως, σε αντίθεση με τους μεταγενέστερους Ρωμαίους, που άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους σε κάθε πτυχή της τοπικής ζωής — από πολεοδομία και ναούς μέχρι κεραμική και γαστρονομία — οι Ασσύριοι σχεδόν «εξαφανίζονται» από το αρχαιολογικό τοπίο μόλις απομακρυνθούμε γεωγραφικά από το κέντρο της ασσυριακής εξουσίας. 

Ενδεικτικά, στην Παλαιστίνη έχουν ανακαλυφθεί μόλις τέσσερις μνημειακές επιγραφές. Η αρχιτεκτονική ασσυριακού τύπου ταυτοποιείται σε λίγες μόνο θέσεις κι ακόμη κι εκεί είναι συνήθως υβριδική — τοπική στην ουσία, ασσυριακή μόνο σε επιμέρους στοιχεία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο ναός 650 στην Ekron: ο ναός που κτίσθηκε από τοπικό βασιλιά, έχει ασσυριακής έμπνευσης κάτοψη, αφιερώθηκε σε άγνωστη τοπική θεότητα και τα ευρήματά του είναι κατά κύριο λόγο τοπικής ή αιγυπτιακής προέλευσης.

Η Steiner δίνει μία πειστική απάντηση για το λόγο που τα ίχνη της πολιτιστικής διείσδυσης των Ασσυρίων είναι τόσο λίγα. Οι Ασσύριοι δεν ενδιαφέρονταν να εξάγουν τον πολιτισμό τους· ενδιαφέρονταν να ενσωματώσουν τις κατακτημένες περιοχές σε ένα ενιαίο οικονομικό σύστημα — αυτό που η αρχαιολόγος Stefania Mazzoni έχει αποκαλέσει «ασσυριακή κοινή». Το σύστημα αυτό στηριζόταν σε τρεις άξονες: τη δικτύωση των τοπικών οικονομιών σε διαπεριφερειακές αγορές, την καταβολή φόρου-υποτέλειας στον ασσυριακό θρόνο (σε μέταλλα, υφάσματα, άλογα και αγροτικά προϊόντα), και την εντατικοποίηση του εμπορίου πολυτελών αγαθών σε μεγάλες αποστάσεις.

Τα αποτελέσματα αυτής της μορφής διείσδυσης είναι εντυπωσιακά. Η Ekron αναδείχθηκε στο μεγαλύτερο κέντρο παραγωγής ελαιόλαδου στην αρχαία Εγγύς Ανατολή, με πάνω από εκατό εγκαταστάσεις έκθλιψης που παρήγαγαν εκατοντάδες τόνους λαδιού ετησίως — σαφώς μία ένδειξη εξαγωγής σε διεθνείς αγορές. Στην Ιερουσαλήμ του 7ου αι. π.Χ. αποκαλύπτεται ένα αστικό πλέγμα τεχνιτών και εμπόρων που διακινούσαν έπιπλα από τη Βόρεια Συρία, ελεφαντόδοντο, κρασί από Ελλάδα και Κύπρο, σκαραβαίους από Αίγυπτο — ενώ αραβικές επιγραφές σε αγγεία μαρτυρούν εμπορικές επαφές με την Αραβία. Στη Μωάβ, το μικρό Mudayna Thamad αναδείχθηκε σε σημαντικό κέντρο παραγωγής εκλεπτυσμένων υφασμάτων — σε κλίμακα αδιανόητη για τα προγενέστερα δεδομένα της περιοχής — με πλούσια ευρήματα που αντικατοπτρίζουν τη συμμετοχή στα διεθνή εμπορικά δίκτυα.

Το άρθρο της Steiner είναι επίσης εξαιρετικά χρήσιμο στη βιβλική έρευνα. Επιβεβαιώνει ότι η ασσυριακή παρουσία δεν αφορά μόνο τη στρατιωτική κυριαρχία αλλά τη συνεχή διείσδυση στην καθημερινή ζωή των υποτελών λαών. Στα βιβλικά κείμενα η Ασσυρία εμφανίζεται ως απειλή και «ράβδος» κρίσης κι η μνήμη της συνδέεται με το φόβο, τη βία, στις εκτοπίσεις και την πολιτική εξάρτηση. Πίσω, όμως, από τη δραματική εξάρτηση υπάρχει μία περισσότερο «ήρεμη» αλλά πολύ δυναμική διείσδυση στις πολιτικές και οικονομικές δομές της κοινωνίας: φόρος υποτέλειας, αναγκαστική ανακατεύθυνση πόρων, κάτι που οι αφηγήσεις και η προφητική κριτική συχνά υπονοούν, χωρίς ωστόσο να το αναλύουν με οικονομικούς όρους.

Με άλλα λόγια: το άρθρο της Steiner υπογραμμίζει κάτι πολύ σημαντικό προκειμένου να καταλάβουμε τι σημαίνει «έρχονται οι Ασσύριοι»· για παράδειγμα, δεν αρκεί ο εντοπισμός ασσυριακής κεραμικής. Είναι απαραίτητο να διερευνηθεί πώς μια αυτοκρατορία γίνεται καθημερινότητα.

Margreet L. Steiner, "The Assyrians Are Coming"

Επιπλέον βιβλιογραφία

• Farber, Z. & Wright, J.L. (επιμ.), Archaeology and History of Eighth-Century Judah (SBL Press, 2018)
• Avraham Faust, “The Interests of the Assyrian Empire in the West: Olive Oil Production as a Test-Case,” Journal of the Economic and Social History of the Orient 54/1 (2011): 62-86
• Finkelstein Ι.,  Gadot, Υ. & Langgut, D., “The Unique Specialised Economy of Judah under Assyrian Rule and its Impact on the Material Culture of the Kingdom,”  PEQ 154 (2022): 261-279
• Gitin, S., Ortiz, S.M. & Dothan, T. (2022). Tel Miqne-Ekron Excavations: Iron Age IIC Temple Complex 650 (University Park, PA: Eisenbrauns, 2022)
• Margreet L. Steiner, “The Walls that Nehemiah Built: The Town of Jerusalem in the Persian Period”
• Margreet L.Steiner, “Archaeology, Biblical Research and Ancient Israel”
• Ephraim Stern, Archaeology of the Land of the Bible, Volume II: The Assyrian, Babylonian, and Persian Periods, 732–332 BCE (Doubleday: Anchor Bible, 2001)

--------------------------------------------------

[ENG] 

A new study published on The Bible and Interpretation by Margreet L. Steiner, with the telling title “The Assyrians Are Coming,” poses one of the most intriguing questions in Iron Age archaeology: how can an empire that dominated the Near East for almost three centuries (9th–7th c. BCE) leave such a “thin,” barely visible material footprint in the southern Levant?

From the ninth to the seventh century BCE, Assyria expanded systematically across the region. Assyrian kings such as Ashurnasirpal II, Shalmaneser III, and Tiglath-pileser III subdued a number of kingdoms, including those of Israel and Judah, while cities such as Megiddo and Samaria fell into Assyrian hands. And yet, unlike the later Romans—who left an indelible mark on virtually every aspect of local life, from urban planning and temples to pottery and even cuisine—the Assyrians almost “disappear” from the archaeological landscape once we move away from the geographic heartland of Assyrian power.

Indicatively, in Palestine only four monumental inscriptions have been discovered. Assyrian-style architecture has been identified at only a handful of sites, and even there it is usually hybrid—essentially local in character, Assyrian only in certain features. A characteristic example is Temple 650 at Ekron: built by a local king, it has a ground plan inspired by Assyrian models, was dedicated to an unknown local deity, and its finds are largely of local or Egyptian origin.

Steiner offers a persuasive explanation for why the traces of Assyrian cultural penetration are so few. The Assyrians were not primarily interested in exporting their culture; they were interested in integrating conquered regions into a single economic system—what the archaeologist Stefania Mazzoni has called an “Assyrian koine.” This system rested on three axes: the networking of local economies into interregional markets; the payment of tribute to the Assyrian throne (in metals, textiles, horses, and agricultural products); and the intensification of long-distance trade in luxury goods.

The results of this form of penetration are striking. Ekron emerged as the largest center of olive-oil production in the ancient Near East, with more than one hundred pressing installations producing five hundred tons of oil annually—clear evidence of export to international markets. In seventh-century BCE Jerusalem, an urban web of artisans and merchants comes into view, trading furniture from northern Syria, ivory, wine from Greece and Cyprus, and scarabs from Egypt—while Arabic inscriptions on vessels attest commercial contacts with Arabia. In Moab, the small site of Mudayna Thamad developed into a major center for the production of refined textiles—on a scale unimaginable for earlier periods in the region—along with rich finds that reflect participation in international trade networks.

Steiner’s article is also exceptionally useful for biblical research. It confirms that Assyrian presence was not limited to military domination but involved a sustained infiltration into the everyday life of subject peoples. In biblical texts, Assyria appears as a threat and as a “rod” of judgment, and its memory is linked to fear, violence, deportations, and political dependence. Yet behind this dramatic subjugation lies a quieter—but highly dynamic—penetration of social and economic structures: tribute, vassalage, the forced redirection of resources—realities that narratives and prophetic critique often imply, even if they do not analyze them in explicitly economic terms.

In other words, Steiner’s article underscores something crucial for understanding what it means to say “the Assyrians are coming”: for example, the identification of Assyrian pottery is not enough. We also need to investigate how an empire becomes everyday reality.

Margreet L. Steiner, "The Assyrians Are Coming"

Further reading

• Farber, Z. & Wright, J.L. (επιμ.), Archaeology and History of Eighth-Century Judah (SBL Press, 2018)
• Avraham Faust, “The Interests of the Assyrian Empire in the West: Olive Oil Production as a Test-Case,” Journal of the Economic and Social History of the Orient 54/1 (2011): 62-86
• Finkelstein Ι.,  Gadot, Υ. & Langgut, D., “The Unique Specialised Economy of Judah under Assyrian Rule and its Impact on the Material Culture of the Kingdom,”  PEQ 154 (2022): 261-279
• Gitin, S., Ortiz, S.M. & Dothan, T. (2022). Tel Miqne-Ekron Excavations: Iron Age IIC Temple Complex 650 (University Park, PA: Eisenbrauns, 2022)
• Margreet L. Steiner, “The Walls that Nehemiah Built: The Town of Jerusalem in the Persian Period”
• Margreet L.Steiner, “Archaeology, Biblical Research and Ancient Israel”
• Ephraim Stern, Archaeology of the Land of the Bible, Volume II: The Assyrian, Babylonian, and Persian Periods, 732–332 BCE (Doubleday: Anchor Bible, 2001)

OA: Ένας νέος εικονογραφημένος οδηγός για την / OA: A New Illustrated Guide to Karkemish

(via AWOL)

Κυκλοφόρησε πρόσφατα ένας ιδιαίτερα χρήσιμος κατάλογος έκθεσης με υλικό από την αρχαία Καρχεμίς. Πρόκειται για έκδοση του OrientLab, με αντικείμενα που παρέχουν πολύτιμη μαρτυρία για τη διοίκηση, την κοινωνική ιεραρχία και τις λατρευτικές πρακτικές στη βόρεια Συρία και τη ΝΑ Ανατολία κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού (περίπου 1600–1200 π.Χ.) και την Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου (1200–800 π.Χ.). Εκτός από τα κείμενα, ο κατάλογος περιέχει πλούσιο και ενδιαφέρον οπτικό υλικό και κυκλοφορεί ως open access (CC BY-NC-SA 4.0).

Η Καρχεμίς υπήρξε ένας σημαντικός εμπορικός και στρατιωτικός κόμβος στη δυτική όχθη του Ευφράτης, κοντά στα σημερινά σύνορα Τουρκίας–Συρίας. Η έκθεση του OrientLab μάς ανοίγει παράθυρο σε έναν κόσμο όπου η εξουσία δεν εκφράζεται μόνο με «μεγάλα» μνημεία, αλλά και μέσα από μικρότερα τεκμήρια: σφραγίδες, δακτυλικά αποτυπώματα πάνω στον πηλό, εικονογραφικές παραστάσεις που υποδηλώνουν εξουσία και κύρος, καθώς και συστήματα ελέγχου της διακίνησης αγαθών. Αυτά τα υλικά ίχνη καθιστούν απτό κάτι που συχνά περιγράφουμε αφηρημένα: πώς οργανώνεται η διοίκηση, πώς δηλώνεται η ταυτότητα, ποιος έχει πρόσβαση σε μηχανισμούς ελέγχου και εξουσίας. Και εδώ ο κατάλογος προσφέρει «νέα δεδομένα»—με αδημοσίευτα αντικείμενα και νέα τεκμηρίωση—ώστε ο αναγνώστης να μη μένει σε μια γενική περιγραφή, αλλά να βλέπει πώς αυτή στηρίζεται σε συγκεκριμένα υλικά τεκμήρια.

Ανάμεσα στα πολλά και ενδιαφέροντα εκθέματα σημειώνω εδώ τρία. Πρώτον, τις σφραγίδες με αρ. καταλ. 27–30, με παραστάσεις γυναικείας μορφής που κρατά ράβδο εξουσίας και παραπέμπουν στις γυναίκες κατόχους τους. Δεύτερον, την κρεμαστή σφραγίδα με αρ. καταλ. 26, η οποία πιθανότατα ήταν δεμένη ίσως σε ξύλινη πινακίδα. Τρίτον, το μπρούντζινο ειδώλιο του Θεού της Καταιγίδας, με αρ. καταλ. 44, που μας οδηγεί στη λατρεία και στην υλικότητα της θρησκευτικότητας στον αρχαίο κόσμο.

Nicoló Marcetti, Karkemish of the Hittites on the Euphrates: New Discoveries and New Acquisitions (2025)

Περαιτέρω βιβλιογραφία

OrientLab, "Karkemish"

----------------------------------------

[ENG] 

A particularly useful exhibition catalogue featuring material from ancient Karkemish has recently been published. Issued by OrientLab, it presents objects that provide valuable evidence for administration, social hierarchy, and cultic practices in northern Syria and southeastern Anatolia during the Late Bronze Age (ca. 1600–1200 BCE) and the Early Iron Age (1200–800 BCE). In addition to its texts, the catalogue includes rich and engaging visual documentation and is available open access (CC BY-NC-SA 4.0).

Karkemish was a major commercial and military hub on the western bank of the Euphrates, near today’s Turkey–Syria border. The OrientLab exhibition opens a window onto a world in which power was expressed not only through “monumental” architecture, but also through smaller-scale evidence: seals, fingerprints impressed in clay, iconographic scenes that signal authority and prestige, and systems for controlling the circulation of goods. These material traces make tangible what we often describe in abstract terms: how administration was organized, how identity was articulated, and who had access to mechanisms of control and power. Here the catalogue offers “new data”—including unpublished objects and updated documentation—so that the reader is not left with a general overview, but can see how the larger picture is grounded in specific material evidence.

Among the many interesting exhibits, I highlight three here. First, the seals catalogued as nos. 27–30, which depict a female figure holding a staff of authority and point to their female owners. Second, the hanging seal, catalogue no. 26, which was most likely tied—perhaps to a wooden tablet. Third, the bronze figurine of the Storm God, catalogue no. 44, which leads us into questions of cult and the materiality of religious life in the ancient world.

Nicoló Marcetti, Karkemish of the Hittites on the Euphrates: New Discoveries and New Acquisitions (2025)

Further reading

OrientLab, "Karkemish"

Πέτρα: η αινιγματική πόλη της Αραβικής ερήμου / Petra: The Enigmatic City of the Arabian Desert

Στο ιστολόγιο Bible History Daily (Biblical Archaeology Review) ο Glenn J. Corbett, ειδικός στην αρχαιολογία της προϊσλαμικής Αραβίας, μας ξεναγεί στην αρχαία Πέτρα, την εντυπωσιακή πρωτεύουσα των Ναβαταίων στη σημερινή Ιορδανία.

Οι Ναβαταίοι ξεκίνησαν ως νομαδικός αραβικός λαός κατά την περσική περίοδο (539-332 π.Χ.) και σταδιακά εξελίχθηκαν σε μια από τις πιο ακμάζουσες δυνάμεις της περιοχής, ελέγχοντας το εμπόριο λιβανιού και σμύρνας από τη νότια Αραβία ως τη Μεσόγειο. Ως τον 1ο αιώνα π.Χ. η Πέτρα είχε γίνει μια πλήρως ανεπτυγμένη πρωτεύουσα, αντίπαλη της Ιερουσαλήμ του Ηρώδη.

Αυτό που κάνει τους Ναβαταίους ιδιαίτερα ενδιαφέροντες είναι ο διπλός χαρακτήρας του πολιτισμού τους: αφενός, η ελληνιστική αρχιτεκτονική — λαξευτές προσόψεις, θέατρο, κολοσσαία ναοδομία, τοιχογραφίες πομπηιανού τύπου — αφετέρου, η αυθεντικά τοπική παράδοση, με υπαίθρια ιερά σε υψώματα, λιτές στήλες (betyls) ως αναπαραστάσεις των θεοτήτων τους και η λατρεία του Δουσάρη και της αλ-Ούζζα. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η υδραυλική μηχανική τους: υδραγωγεία, σωληνώσεις και φράγματα που εκμεταλλεύονταν κάθε φυσική πηγή και χειμερινή βροχή.

Η ακμή της Πέτρας δεν κράτησε πολύ. Το 106 μ.Χ. η Ναβατία προσαρτήθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και, αν και η πόλη συνέχισε να ακμάζει για αρκετές δεκαετίες, η παρακμή του εμπορίου και ο καταστροφικός σεισμός του 363 μ.Χ. σήμαναν τη σταδιακή εγκατάλειψή της.

Για τον μελετητή της Καινής Διαθήκης, οι Ναβαταίοι αποτελούν σημαντικό μέρος του ιστορικού πλαισίου: ο βασιλιάς Αρέτας Δ' (9 π.Χ. – 40 μ.Χ.), στον οποίο αποδίδεται το περίφημο Khazneh ("Θησαυρός"), αναφέρεται ρητά στην 2 Κορ 11:32. Η Πέτρα δεν είναι “μία” ιστορία αλλά πολλές: ναβαταϊκή, ρωμαϊκή, και μια πορεία μετασχηματισμών στη μακρά διάρκεια της ζωής της. Μας υπενθυμίζει, επίσης, ότι η περιφέρεια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας δεν είναι στατική· αλλάζει πολιτικά καθεστώτα, διοικητική δομή και πρακτικές, πληθυσμούς και τελικά τους όρους μέσα από τους οποίους εκφράζονται οι κοινότητες και οι ταυτότητές τους. 

"Solving the Enigma of Petra and the Nabataeans"

Βιβλιογραφία

• BAS, “OnSite: Petra” (χρήσιμο για οπτικό υλικό/συνοπτικό πλαίσιο).
• The Metropolitan Museum of Art, “Nabataean Kingdom and Petra” (σύντομο ιστορικό πλαίσιο).
• Smarthistory, “Petra: the rose red city of the Nabataeans” (συνοπτικά για 106 μ.Χ. και ιστορικό πλαίσιο)
• Universes in Universe, "Petra: Legendary Nabataean Capital" (οπτικό υλικό και πληροφορίες)

--------------------------------------

On the Bible History Daily blog (Biblical Archaeology Review), Glenn J. Corbett, a specialist in the archaeology of pre-Islamic Arabia, takes us on a tour of ancient Petra, the stunning capital of the Nabataeans in modern-day Jordan.

The Nabataeans began as a nomadic Arabian people during the Persian period (539–332 BCE) and gradually evolved into one of the most thriving powers in the region, controlling the trade in frankincense and myrrh from South Arabia to the Mediterranean. By the first century BCE, Petra had become a fully developed capital, rivalling Herod's Jerusalem.

What makes the Nabataeans particularly fascinating is the dual character of their civilization: on the one hand, Hellenistic architecture — rock-cut façades, a theatre, colossal temple construction, Pompeian-style frescoes — and on the other, an authentically local tradition, with open-air sanctuaries on high places, plain standing stones (betyls) as representations of their deities, and the worship of Dushara and al-Uzza. Equally impressive is their hydraulic engineering: aqueducts, piping systems, and dams that harnessed every natural spring and winter rainfall.

Petra's heyday did not last long. In 106 CE, Nabataea was annexed by the Roman Empire, and although the city continued to flourish for several decades, the decline of trade and the devastating earthquake of 363 CE marked its gradual abandonment.

For the student of the New Testament, the Nabataeans constitute an important part of the historical backdrop: King Aretas IV (9 BCE – 40 CE), to whom the famous Khazneh ("Treasury") is attributed, is explicitly mentioned in 2 Cor 11:32. Petra is not "one" story but many: Nabataean, Roman, and a trajectory of transformations across its long lifespan. It also reminds us that the periphery of the Roman Empire is not static; it undergoes changes in political regimes, administrative structures and practices, populations, and ultimately in the very terms through which communities and their identities find expression.

"Solving the Enigma of Petra and the Nabataeans"

Further reading 

• BAS, “OnSite: Petra”  (useful visual material /  infos) 
• The Metropolitan Museum of Art, “Nabataean Kingdom and Petra” (short history).
• Smarthistory, “Petra: the rose red city of the Nabataeans”  (main for 106 CE and the historical context)
• Universes in Universe, "Petra: Legendary Nabataean Capital" (visual material and infos)

Serving the Gods: ένας νέος Open Access τόμος για τους ανθρώπους των ιερών στην αρχαιότητα / Serving the Gods: A New Open-Access Volume on the People Who Served Ancient Sanctuaries

Kυκλοφόρησε πρόσφατα (2025) σε open access από τον οίκο Harrassowitz ένας συλλογικός τόμος Serving the Gods: Artists, Craftsmen, Ritual Specialists in the Ancient World, σε επιμέλεια Bernhard Schneider και Aleksandra Kubiak-Schneider. Οι μελέτες που φιλοξενούνται σε αυτόν τον τόμο προσφέρουν μια διεπιστημονική και διαπολιτισμική ματιά στο ερώτημα: ποιος, πέρα από τους ιερείς, υπηρετούσε τους θεούς στην αρχαιότητα;

Πρόκειται για τα πρακτικά του 23ου Melammu Workshop (Βρότσλαβ, Σεπτέμβριος 2024), με 16 μελέτες που καλύπτουν μία ευρεία γεωγραφικά, χρονικά και πολιτισμικά περιοχή: από τη Μεσοποταμία μέχρι τη ρωμαϊκή Παλαιστίνη και από την αρχαϊκή εποχή μέχρι την όψιμη αρχαιότητα.

Η βασική ιδέα είναι απλή αλλά πολύ γόνιμη: όταν μιλάμε για ναούς και λατρεία, συνήθως το ενδιαφέρον στρέφεται στο ιερατείο. Ο τόμος, όμως, μεταθέτει την προσοχή σε όσους/όσες στήριζαν πρακτικά τη λατρευτική ζωή και τη λειτουργία των ιερών: τεχνίτες, καλλιτέχνες, εργάτες, ειδικούς των τελετουργιών, μουσικούς, διαχειριστές, και γενικότερα το προσωπικό που έκανε δυνατή την καθημερινότητα του ιερού.

Ο τόμος είναι οργανωμένος σε δύο μέρη: 

• Ιστορία/Φιλολογία (μελέτες που δουλεύουν κυρίως με κείμενα και ιστορικές μαρτυρίες)
• Αρχαιολογία/Εθνογραφία (με έμφαση στην υλικότητα, τις πρακτικές και τα κατάλοιπα)

Ενδεικτικά αναφέρω εδώ κάποια θέματα του τόμου που έχουν ενδιαφέρον για τους αναγνώστες αυτού του ιστολογίου:

• Το μη-ιερατικό προσωπικό του Ναού Ιερουσαλήμ στην περσική περίοδο (πυλωροί, Νετινείμ, υιοί δούλων του Σολομώντα, ψάλτες) με βάση τα βιβλία Έσδρα και Νεεμία
• Παιδιά-ιερείς στη ρωμαϊκή Ιταλία – από τις Εστιάδες Παρθένες μέχρι τους Salii και την αυτοκρατορική οικογένεια
• Κτίστες, γλύπτες και διακοσμητές στους παρθικούς και ρωμαϊκούς ναούς της Ανατολής
• Εβραίοι στρατιώτες στο ρωμαϊκό στρατό και η θρησκευτική τους δράση (Dura-Europos, Παλμύρα, Σάρδεις)
• Τεχνίτες και προμηθευτές στους αιγυπτιακούς ναούς της ρωμαϊκής εποχής
• Εθνογραφικές προσεγγίσεις: από τους κεραμείς της αρχαίας Εγγύς Ανατολής μέχρι τους σύγχρονους κατασκευαστές θυμιατηρίων στην Κύπρο

Οι μελέτες του τόμου αναδεικνύουν πώς οι ναοί ήταν πολύπλοκοι κοινωνικοί, οικονομικοί και θρησκευτικοί θεσμοί που αξιοποιούσαν τεχνίτες, κτίστες, μουσικούς, διαχειριστές, βοσκούς, και πολλούς άλλους – και σίγουρα όχι μόνο ιερείς. Ο τόμος υπενθυμίζει ότι η λατρεία δεν είναι μόνο θεολογικό ή τελετουργικό γεγονός, αλλά και κοινωνική πράξη που προϋποθέτει ρόλους, εργασία και οργάνωση—και γι' αυτό έχει αξία ως υλικό συγκριτικής ανάγνωσης.

Bernhard Schneider / Aleksandra Kubiak-Schneider, Serving the Gods: Artists, Craftsmen, Ritual Specialists in the Ancient World, Harrassowitz Verlag 2025

doi: 10.13173/9783447125116

------------------------------------------------------------------

A new open access volume has recently been published (2025) by Harrassowitz: Serving the Gods: Artists, Craftsmen, Ritual Specialists in the Ancient World, edited by Bernhard Schneider and Aleksandra Kubiak-Schneider. The studies in this volume offer an interdisciplinary and cross-cultural perspective on the question: who, besides priests, served the gods in antiquity?

The volume contains the proceedings of the 23rd Melammu Workshop (Wrocław, September 2024), with 16 studies covering a broad geographical, chronological, and cultural area: from Mesopotamia to Roman Palestine and from the archaic period to late antiquity.

The core idea is simple but highly productive: when we talk about temples and worship, attention typically focuses on the priesthood. This volume, however, shifts attention to those who provided practical support for religious life and the functioning of sanctuaries: craftsmen, artists, laborers, ritual specialists, musicians, administrators, and more generally the personnel who made the daily operations of the sanctuary possible.

The volume is organized in two parts:

• History/Philology (studies working primarily with texts and historical evidence)
• Archaeology/Ethnography (emphasizing materiality, practices, and material remains)

Some topics in the volume of particular interest to readers of this blog include:

• Non-priestly personnel of the Jerusalem Temple in the Persian period (gatekeepers, Netinim, sons of Solomon's servants, singers) based on the books of Ezra and Nehemiah
• Child priests in Roman Italy – from the Vestal Virgins to the Salii and the imperial family
• Builders, sculptors and decorators in Partho-Roman Eastern temples
• Jewish soldiers in the Roman army and their religious activities (Dura-Europos, Palmyra, Sardis)
• Craftsmen and suppliers in Egyptian temples during the Roman era
• Ethnoarchaeological approaches: from potters in the ancient Near East to modern incense-burner makers in Cyprus

The studies in this volume demonstrate how temples functioned as complex social, economic, and religious institutions that employed craftsmen, builders, musicians, administrators, shepherds, and many others – and certainly not just priests. The volume reminds us that worship is not only a theological or ritual event, but also a social practice that presupposes roles, labor, and organization—and for this reason it has value as material for comparative analysis.

Bernhard Schneider / Aleksandra Kubiak-Schneider, Serving the Gods: Artists, Craftsmen, Ritual Specialists in the Ancient World, Harrassowitz Verlag 2025

doi: 10.13173/9783447125116

Αρχεία γνώσης στην Ασσυρία: η “μεγαλύτερη βιβλιοθήκη” και οι ερμηνευτικές της συνέπειες / Archives of Knowledge in Assyria: The 'Greatest Library' and Its Interpretive Implications

 Στο τρέχον τεύχος του National Geographic History (Ιανουάριος/Φεβρουάριος 2026), η Michela Piccin παρουσιάζει την ιστορία της ανακάλυψης της βιβλιοθήκης του Ασσουρμπανιπάλ στη Νινευή από τον Austen Henry Layard το 1850. Ο Ασσουρμπανιπάλ, γνωστός για την πολεμική του σκληρότητα, αναδεικνύεται ιστορικά επίσης ως βασιλιάς-«βιβλιοθηκάριος». Η βασιλική βιβλιοθήκη, που περιελάμβανε πάνω από 30.000 πήλινες πλάκες, φωτίζει όχι μόνο τη μεσοποταμιακή γραμματεία αλλά και τις σύνθετες πολιτισμικές ανταλλαγές μεταξύ Ασσυρίας, Βαβυλώνας και γειτονικών λαών, συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων. Στο άρθρο επισημαίνεται η ειρωνεία της τύχης: η πυρκαγιά που κατέστρεψε τη Νινευή το 612 π.Χ. "έψησε" τις πήλινες πλάκες, ενισχύοντας την αντοχή τους χωρίς να καταστρέψει τις επιγραφές. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ασσυριακή λέξη girginakku για τη βιβλιοθήκη, η ανακάλυψη του Έπους του Γιλγαμές με τη διήγηση του κατακλυσμού που συγκλόνισε το βικτωριανό κοινό λόγω της ομοιότητας με τη βιβλική αφήγηση, και το γεγονός ότι παρά την ψηφιοποίηση του συνόλου των πινακίδων, μόνο περίπου 200 από αυτές έχουν αποκατασταθεί πλήρως. Πρόσφατη γερμανο-βρετανική έρευνα αποκαλύπτει ότι οι πλάκες φέρουν κολοφώνες που υποδεικνύουν κάποια μορφή καταλογογράφησης και οργάνωσης της συλλογής, στοιχείο που προσδίδει στη βιβλιοθήκη χαρακτηριστικά αναγνωρίσιμα ως βιβλιοθηκονομικά ακόμα και σήμερα.

Πηγή: Michela Piccin, "The greatest library in the world was built by this ruthless king", National Geographic History (January/February 2026)

--------------------------------------------------------------

In the current issue of National Geographic History (January/February 2026), Michela Piccin presents the story of Austen Henry Layard's 1850 discovery of Ashurbanipal's library at Nineveh. Ashurbanipal, known for his ruthless military prowess, is also historically revealed as a king-"librarian." The royal library, comprising over 30,000 clay tablets, illuminates not only Mesopotamian literature but also the complex cultural exchanges between Assyria, Babylon, and neighboring peoples, including the Hebrews. The article highlights an irony of fate: the fire that destroyed Nineveh in 612 BCE "baked" the clay tablets, strengthening them without destroying the inscriptions. Of particular interest are the Assyrian word girginakku for library, the discovery of the Epic of Gilgamesh with its flood narrative that shocked Victorian audiences due to its similarity to the biblical account, and the fact that despite digitization of all tablets, only about 200 have been fully reconstructed. Recent German-British research reveals that the tablets bear colophons indicating some form of cataloging and organization of the collection, a feature that gives the library characteristics recognizable as bibliographic even today.

Source: Michela Piccin, "The greatest library in the world was built by this ruthless king", National Geographic History (January/February 2026)

Το τρέχον τεύχος του HeBAI / The current issue of HeBAI

Hebrew Bible and Ancient Israel 14/4 (2025)

Does Wisdom Have a Sense of Humour? Exploring Humour in Proverbs, Job, Ecclesiastes, and Cognate Literatures

• Alexander T. Kirk, Katherine E. Southwood, "Does Wisdom Have a Sense of Humour? Exploring Humour in Proverbs, Job, Ecclesiastes, and Cognate Literatures,"  423-442 (abstract)
• Melissa A. Jackson, "What Could be Funny about Job?" 443-465 (abstract)
• Stuart Weeks, "Wisdom, Qohelet, and the Art of Snark," 466-482 (abstract)
• Joanna G. Kline, "The Wisdom of Beasts: Humour and Animal Imagery in Proverbs 30," 483-508 (abstract)
• Maya Volodarski-Richter, "Humour, Irony, and Related Phenomena in Proverbs," 509-536 (abstract)
• Nikolaos Lazaridis, "Humour in Ancient Egyptian Instructions," 537-563 (abstract)
• Takayoshi M. Oshima, "'Goatcha': A New Interpretation of the Ancient Sumerian Fable of The She- Goat and the Lion," 564-579 (abstract)

Στο τρέχον τεύχος του ZThK / In the current issue of ZThK

 Zeitschrift für Theologie und Kirche 120/2 (2023)

• Reinhard Gregor Kratz, "Media vita in morte sumus: Kanaanäische Mythologie und die biblischen Vorstellungen vom Tod," 155-191 (abstract)
• Knut Backhaus, "Transformationen des Heils: Die Jüngerwunder in der Apostelgeschichte als theologisches Problem," 192-215 (abstract)

Στο τρέχον τεύχος του Religions / In the current issue of Religions

 Religions 13/8 (2022)

• Diklah Zohar, "Myths of Brotherly Animosity and the Civil Wars of Biblical Israel" 
• Joseph R. Miller, "What Makes Genesis Different?"
• Bradford A. Anderson, "The Reception and Contemporary Significance of the Hebrew Prophets and Prophetic Literature: Introduction to the Special Issue"
• Ana Catană-Spenchiu - Constantin Răchită, "The Challenge of Biblical Textual Criticism: The Case of the Dutch Edition of the Septuagint (1709)"
• Amy L. Balogh, "Myth, Meaning, and the Work of Life: Enuma Elish and the Garden of Eden (Genesis 2:4–3:24) on the Value of Human Labor and Memory"
• Shane J. Wood, "Interpenetration Logic: Pauline Spirituality and Union with Christ" 
• Moshe Blidstein, "Impure Mouths and Defiled Hearts: The Development of Deceit Impurity in Second Temple Judaism"

Στο τρέχον τεύχος του JAH / In the current issue of JAH

 Journal of Ancient History 10/1 (2022)

• Seth Richardson, "Old Babylonian Letters and Class Formation: tropes of sympathy and social proximity," 1-34 (abstract)
• Andreas Morakis, "The Introduction of Coinage in Southern Italy: Sybaris and Metapontium," 35-67 
• Sylvie Honigman, Gilles Gorre, "Dynastic Genealogies and Funerary Monuments: Nectanebo, Alexander, and Judas Maccabee and the Evidence of Ptolemaic Influence on the Hasmoneans," 68-98 (abstract)
• Philippus de Bree, "Roman Economic History from Coins and Papyri: Monetary Value, Trust and Crisis," 99-134 (abstract)
• Andrei Gandila, "Fighting against nature: Romans and Barbarians on the Icy Danube," 135-164 (abstract)

Μεικτοί γάμοι των Ιουδαίων στη Βαβυλώνα / Jewish intermarriage in Babylon

 Μπορεί το βιβλίο του Έσδρα να ασκεί κριτική στους μεικτούς γάμους των Ισραηλιτών που έμειναν πίσω στην Παλαιστίνη κατά τη Βαβυλώνια Αιχμαλωσία, στην πραγματικότητα όμως βαβυλωνιακές πηγές μαρτυρούν ότι τέτοιοι μεικτοί γάμοι ήταν συνηθισμένοι μεταξύ των Ιουδαίων εξορίστων στη Βαβυλώνα. Η Laurie Pearce (Berkeley, UC) σχολιάζει το κείμενο του Έσδρα και το αντιπαραβάλλει προς τις βαβυλωνιακές μαρτυρίες:

Jews Intermarried Not Only in Judea but Also in Babylonia

Στο τρέχον τεύχος του JAAR / In the current issue of JAAR

Journal of the Americal Academy of Religion 90/1 (2022)

• Amy L Balogh, "Mapping the Path to Ecological Reparation: An Ecopsychological Reading of the Epic of Gilgamesh and Its Implications for the Study of Religion,"  86-120 (abstract)
• Peter Sabo, "Exploring the Human and Animal Relationship in the Hebrew Bible Through the Blood Prohibition," 150-175 (abstract)

Το βασίλειο της Aram-Δαμασκού μέσα από τα αρχαιολογικά ευρήματα / The Aram-Damascus kingdom on the basis of archaeological findings

 Στην ιστοσελίδα The Torah.com ο Assaf Kleiman (Πανεπιστήμιο Ben-Gurion, Negev) παρουσιάζει τα αρχαιολογικά ευρήματα και τις ιστορικές μαρτυρίες για την στρατιωτική και πολιτική εξάπλωση του βασιλείου της Αram-Δαμασκού κατά τον 9ο αι. π.Χ.:

King Hazael of Aram-Damascus Subjugates Israel, 9th Century B.C.E.

Η Αίγυπτος και η νεο-ασσυριακή αυτοκρατορία / Egypt and the Neo-Assyrian Empire

 Στο ιστολόγιο ANE Today διαβάστε το άρθρο του Mattias Karlsson (Πανεπιστήμιο της Uppsala) για τις πολιτικές σχέσεις μεταξύ της Ασσυρίας και της Αιγύπτου κατά την περίοδο της νεο-ασσυριακής αυτοκρατορίας:

The Neo-Assyrian Empire and Egypt

Το τρέχον τεύχος του Vetus Testamentum / The current issue of Vetus Testamentum

Vetus Testamentum 72/3 (2022)

• Esther Brownsmith, "Getting Steamy in Amnon’s Chamber: Philological and Metaphorical Observations on 2 Samuel 13," 355–385 (abstract)
• Julian C. Chike, "Nebuchadnezzar and Narrative Repair in the Court Tales of Daniel," 386–403 (abstract)
• Alinda Damsma, "Burn the Witch! A Comparison between the Portrayal of Sorceress Babylon in Isaiah 47 and the Figure of the Witch in Maqlû," 404–430 
• Josué J. Justel, "Exodus 21, the Sale of Daughters, and the Cuneiform Sources of Nuzi," 431–443 (abstract) 
• Jesse M. Peterson, "Times as Task, Not Timing: Reconsidering Qoheleth’s Catalogue of the Times," 444–473 
• Laura Quick and Ellena Lyell, "Clothing, Conformity, and Power: Garment Imagery in the Book of Esther," 474–494 
• Mathias Winkler, "Lot’s Struggle for 'Masculinity': Use, Function, and Ideology of Masculinity in the Lot Stories," 495–512 (abstract)

Ένα νέο άρθρο στο τρέχον τεύχος του JHS / A new article in the current issue of JHS

 Journal of Hebrew Scriptures 21 (2021)

William S. Morrow, "Ancient Near Eastern Treaty Traditions and Biblical Covenants: Recent Surveys"

Το κοινωνικό πλαίσιο της γραφής / The social context of writing

 Στο ιστολόγιο ANE Today o Philip Boyes εξηγεί πώς η γραφή είναι μία σύνθετη κοινωνική διεργασία η οποία για να κατανοηθεί πρέπει να ληφθούν υπόψη διάφοροι πολιτισμικοί και κοινωνικοί παράγοντες, αλλά και τα υλικά που χρησιμοποιούνται στη διαδικασία γραφής καθώς κι οι άνθρωποι που εμπλέκονται σε αυτήν. Ως παράδειγμα ο Boyes παρουσιάζει τις πινακίδες της αρχαίας Ουγαρίτ:

The Social Context of Writing in Ancient Ugarit

Μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο του Philip Boyes, Script and Society: The Social Context of Writing Practices in Late Bronze Age Ugarit εδώ.

H λατρεία των βοδιών στην αρχαία Εγγύς Ανατολή και στον αρχαίο Ισραήλ / The cult of bulls in ancient Near East and Israel

Ορειχάλκινο αγαλματίδιο βοδιού από το ιερό  
Dhahrat et-Tawileh, Σαμάρεια, 12ος αι. 
Πηγή: Wikimedia (Nathaniel Ritmeyer

 Στην ιστοσελίδα TheTorah.com o Rami Arav (University of Nebraska) συζητά τις μαρτυρίες για τη λατρεία των βοδιών στην αρχαία Εγγύς Ανατολή και στον αρχαίο Ισραήλ. Αρχαιολογικές και βιβλικές μαρτυρίες πιστοποιούν την λατρεία αυτών των ζώων στο βόρειο βασίλειο του Ισραήλ, κάτι για το οποίο ασκούν κριτική τα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης:

The Golden Calf: Bull-El Worship

Ποιοι ήταν τελικά οι Σουμέριοι; / Who were the Sumerians

 Στο ιστολόγιο ANE Today o Paul Collins (Ashmolean Museum) εξετάζει τα αρχαιολογικά ευρήματα που η έρευνα αποδίδει στους Σουμερίους και θέτει το ερώτημα, εάν τελικά οι Σουμέριοι υπήρξαν ως μία ιδιαίτερη εθνική ομάδα. Καταλήγει ότι μάλλον δεν πρόκειται για μία μόνο εθνική ομάδα, αλλά μάλλον περισσότερες ομάδες με μία κοινή γλώσσα:

Were There Sumerians?