Στο άρθρο του Daniel Bodi, "The King’s Spear", το οποίο δημοσιεύθηκε στην έγκριτη ιστοσελίδα TheTorah.com, υπογραμμίζεται ότι στις βιβλικές αφηγήσεις η λόγχη λειτουργεί ως έμβλημα εξουσίας—και ταυτόχρονα ως υπενθύμιση ευθύνης: ο βασιλιάς οφείλει να κρίνει δίκαια. Αυτό δίνει άλλη διάσταση τόσο στην τελετουργική σκηνή της στέψης του Ιωάς (2 Βασ 11), όπου εμφανίζονται «η λόγχη και οι ασπίδες του Δαβίδ» φυλαγμένες στον ναό, όσο και στις σκοτεινές στιγμές της βασιλείας του Σαούλ στην Α΄ Σαμουήλ, όπου η λόγχη γίνεται όργανο αυθαιρεσίας (εναντίον Δαβίδ και Ιωνάθαν) αλλά και «πειστήριο», όταν ο Δαβίδ την αφαιρεί από το προσκεφάλι του κοιμισμένου βασιλιά (1 Σαμ 26).
Αξιοποιώντας παράλληλο υλικό από τη Μάρι (Tell Hariri, Δ. όχθη του Ευφράτη) κι άλλες παραδόσεις της Εγγύς Ανατολής, ο Bodi υποστηρίζει ότι τέτοια «όπλα-σύμβολα» συνοδεύουν την ενθρόνιση ακριβώς για να δηλώσουν ότι η βασιλική ισχύς είναι δεμένη με τη δικαιοσύνη. Με αυτόν τον τρόπο, η βιβλική αφήγηση χρησιμοποιεί τη λόγχη του Σαούλ ως διαρκές σημάδι προς τους αναγνώστες της ιστορίας του ότι η εξουσία μπορεί να χάσει τον προσανατολισμό της.
Από το παράλληλο υλικό, που ο συγγραφέας παραθέτει στο κείμενό του, καθίσταται σαφές ότι το σύμβολο της βασιλικής λόγχης ήταν ένα διαδεδομένο μοτίβο στον κόσμο της αρχαίας Εγγύς Ανατολής. Επομένως, η κατανόησή του ως τέτοιο μέσα στα βιβλία των Βασιλειών και Σαμουήλ είναι εύλογη και πειστική. Ωστόσο, πρόκειται για ένα κοινό τελετουργικό υπόβαθρο ή και για μια εν μέρει τουλάχιστον λογοτεχνική κατασκευή, καθώς οι αφηγήσεις για την κατάχρηση της λόγχης από τον Σαούλ φαίνεται να προέρχονται από ένα φιλο-δαυιδικό στρώμα της παράδοσης; Επίσης πόσο βέβαιο είναι ότι οι συντάκτες του δευτερονομιστικού ιστορικού έργου γνώριζαν τις πρακτικές της Μάρι του 18ου αι. π.Χ.;
Σε κάθε περίπτωση, όμως, το άρθρο προκαλεί ένα γόνιμο προβληματισμό όσον αφορά τον τρόπο που παρουσιάζεται η βασιλεία στα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης και καθιστά σαφές πόσο σημαντική είναι η συγκριτική ανάγνωσή τους σε σχέση με το περιβάλλον τους.
*Ο Daniel Bodi είναι Καθηγητής Ιστορίας των Θρησκειών της Αρχαιότητας στο Πανεπιστήμιο Sorbonne του Παρισιού. Το έργο του εστιάζει στη σύγκριση της Εβραϊκής Βίβλου με τα κείμενα της αρχαίας Μεσοποταμίας — κυρίως τα αρχεία της πόλης Μάρι στη σημερινή Συρία — αναζητώντας τα κοινά πολιτισμικά πρότυπα που μοιράζονται ο κόσμος της Βίβλου και οι γειτονικοί λαοί του. Έχει αφιερώσει μια ολόκληρη σειρά μονογραφιών στις γυναίκες του Δαυίδ — τη Μιχάλ, την Αβιγαίλ, τη Βηθσαβεέ και την Αβισάγ — ανακαλύπτοντας πίσω από κάθε μία τους βαθύτερες διαστάσεις που η παραδοσιακή ανάγνωση είχε αγνοήσει ή υποβαθμίσει.