Το νέο τεύχος του Journal for the Study of Historical Jesus

Στο νέο τεύχος του Journal for the Study of Historical Jesus 6:1 (2008):

John P. Meier, "Did the Historical Jesus Prohibit All Oaths? Part 2", 3-24
Το άρθρο αποτελεί το δεύτερο μέρος μίας μελέτης για τη στάση του ιστορικού Ιησού απέναντι στον όρκο. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι μία απαγόρευση του όρκου συνδέεται άμεσα με το πρόσωπο του Ιησού. Σε αυτήν την παράδοση στηρίζεται και το Ιακ 5,12.

Donald A. Hagner, "A Response to John P. Meier's 'Did the Historical Jesus Prohibit All Oaths?' ", 25-32

To άρθρο αποτελεί απάντηση στη μελέτη του Meier.O συγγραφέας υποστηρίζει ότι ο Ιησούς δεν έρχεται σε αντίθεση προς το Νόμο όσον αφορά στους όρκους, αφού διαφυλάσσει το πνεύμα του, που είναι όχι ο όρκος αλλά η αξιοπιστία του μάρτυρος. Το κλειδί για την κατανόηση του Ιησού και της σχέσης του με το Νόμο βρίσκεται στη χριστολογική και εσχατολογική πραγματικότητα που συνδέεται με την αποστολή του Ιησού και με το πρόσωπό του.

Jonathan Klawans, "The Prohibition of Oaths and Contra-scriptural Halakhot: A Response to John P. Meier", 33-58

Ξεκινώντας από διαφορετική επιχειρηματολογία ο συγγραφέας υποστηρίζει την ίδια θέση με τον προηγούμενο.

John P. Meier, "The Historical Jesus and Oaths: A Response to Donald A. Hagner and Jonathan Klawans", 49-58

Ο συγγραφέας απαντά στην επιστημονική κριτική των παραπάνω άρθρων.

William John Lyons, "A Prophet Is Rejected in His Home Town (Mark 6.4 and Parallels): A Study in the Methodological (In)Consistency of the Jesus Seminar", 59-84

O συγγραφέας εξετάζει το χωρίο Μκ 6,4 και τα παράλληλά του και ασκεί κριτική στον τρόπο που αυτό εκτιμήθηκε από το λεγόμενο Jesus Seminar. Θεωρεί ότι αυτό το χωρίο δεν προέρχεται από τον ίδιο τον Ιησού, αλλά είναι ένα γνωμικό που προστέθηκε από τους συγγραφείς, επειδή πίστευαν ότι ταίριαζε στο ύφος του Ιησού σε αυτή τη συνάφεια.

James D.G. Dunn, "Eyewitnesses and the Oral Jesus Tradition", 85-105

Ο συγγραφέας απαντά σε αυτό το άρθρο στην κριτική που του ασκήθηκε από τους Birger Gerhardsson και Richard Bauckham για τις θέσεις που διατύπωσε στο Jesus Remembered (2003), όσον αφορά την αρχαία προφορική παράδοση για τον Ιησού.

Allan J. Pantuck - Scott G. Brown, "Morton Smith as M. Madiotes: Stephen Carlson's Attribution of Secret Mark to a Bald Swindler", 106-125

Στα 1960 0 Morton Smith ανακοίνωσε ότι βρήκε στο μοναστήρι του Mar Saba ένα χειρόγραφο μίας άγνωστης μέχρι τότε επιστολής του Κλήμεντος Αλεξανδρέως, η οποία διέσωζε μία εκτενέστερη εκδοχή του κατά Μάρκον. Ο Smith την ονόμασε "το μυστικό ευαγγέλιο του Μάρκου". Στη σύγχρονη εποχή το κείμενο αυτό έχει θεωρηθεί πλαστογραφία. Οι συγγραφείς προσπαθούν να απορρίψουν το επιχείρημα του Stephen C. Carlson στο έργο του The Gospel Hoax ότι ο Smith επινόησε μία προσωπικότητα με το όνομα Μαδιώτης για να προωθήσει ως γνήσιο το κείμενο.

To νέο τεύχος του Biblical Interpretation

Στο νέο τεύχος του Biblical Interpretation δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

Ulrike Sals, "The Hybrid Story of Balaam (Numbers 22-24): Theology for the Diaspora in the Torah", 315-335

Η συγγραφέας εφαρμόζει στην ερμηνεία των Αρ 22-24 τις θεωρίες του Homi Bhabha και του Gayatri Spivak. Το μονοθεϊστικό μήνυμα εδώ μεταφέρεται μέσω μη Ιουδαίων πρωταγωνιστών. Πολλές λεπτομέρειες του κειμένου κατατείνουν στο συμπέρασμα ότι το τελικό κείμενο διαμορφώθηκε μέσα από μία δευτερονομιστική επεξεργασία κατά τα περσικά χρόνια.

Jeremy W. Barrier, "Marks of Oppression: A Postcolonial Reading of Paul's Stigmata in Galatians 6:7", 336-362

Ο συγγραφέας εξετάζει το Γαλ 6,7 εφαρμόζοντας θεωρίες του λεγόμενου postcolonialism (μετα-αποικιοκρατισμό). Σκοπός του είναι να ανιχνεύσει την επίδραση που είχε επάνω στον Παύλο η ρωμαϊκή αυτοκρατορία, όσον αφορά στον τρόπο που αυτός κατανοούσε τα "στίγματά" του. Ο σκοπός αυτός αναλύεται σε τρεις επιμέρους: 1) να εκτιμήσει τη σύγχρονη ιστορική και ιστορικοκοινωνική ερμηνεία των στιγμάτων και να υποστηρίξει τη σημασία που έχει να κατανοηθούν αυτά τα σημάδια υπό το φως της αρχαίας ρητορικής, 2) να χρησιμοποιήσει για την ανάλυσή του ένα μετααποικιοκρατικό μοντέλο στο οποίο να διαφαίνονται οι σχέσεις κυριαρχία /συντονισμός/υποταγή, 3) να συνδέσει τα στίγματα του Παύλου με την αρχαία αντιληψη των δούλων για τον "βάσανο" και 4) να προσφέρει μία νέα ερμηνεία αντιμετωπίζοντας τον Παύλο ως ένα καταπιεσμένο από την εξουσία Ιουδαίο, ο οποίος αναζητά μία εναλλακτική μορφή έκφραση για να δηλώσει την ανάγκη του για έναν κύριο που να αξίζει την αφοσίωσή του.

Christina Petterson, "Moses and Abraham Go Arctic ", 363-374

Στο άρθρο αυτό με τον μάλλον παράδοξο τίτλο η συγγραφέας συζητά τον τρόπο ερμηνείας που εφήρμοσε στο κατά Ιωάννην ευαγγέλιο η Musa W. Dube. Ασκεί κριτική σε μία απλή σύνδεση του βιβλικού κειμένου με παρούσες καταστάσεις και προτείνει ως μοντέλο που θα μπορούσε να εφαρμοσθεί σε τέτοιες περιπτώσεις εκεί του Jonathan Z. Smith για τη σύγκριση. Και τα κείμενα της Κ.Δ. και οι σημερινές καταστάσεις αποκαλύπτουν μία πολυπλοκότητα ταυτοτήτων που δεν μπορεί να αποδοθεί με την υιοθέτηση ενός δίπολου σχήματος (π.χ. ηγεμών - κυριευόμενος κ.ά.)

Το νέο τεύχος του ZAW 120:3 (2008)

Στο νέο τεύχος του Zeitschrift für die alttestamentliche Wissenschaft 120:3 (2008) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

Ian Wilson, "Central sanctuary or local settlement? : the location of the triennial tithe declaration (Dtn 26,13-15)" 323-340

Το άρθρο υποστηρίζει την παρουσία του Ισραηλίτη αγρότη στο κεντρικό ιερό σε σχέση με την ανά τριετία απόδοση της δεκάτης. Για να το αποδείξει ο συγγραφέας συζητά τα χωρία Δτν 26,14 και 26,13. Μετά από φιλολογική ανάλυση των χωρίων αυτών ο συγγραφέας καταλήγει ότι το μεγαλύτερο μέρος της δεκάτης παραχωρούνταν σε όσους είχαν ανάγκη, ενώ ο χωρικός μπορούσε να καταναλώσει ένα μέρος των προσφορών μέσα στο χώρο του ιερού.

Stephan Lauber, "Textpragmatische Strategien im »Disputationswort« als gattungsbildendes Kriterium", 341-365

Το φιλολογικό είδος disputatio (λόγος) δεν έχει ως τώρα ορισθεί με μία ενιαία τεχνική ορολογία, με αποτέλεσμα να χαρακτηρίζονται ως disputatio κείμενα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Ο συγγραφέας συζητά τις δύο βασικές ομάδες κειμένων που χαρακτηρίζονται ως disputatio (κείμενα που επιχειρούν να τεκμηριώσουν μία θέση με μία σειρά επιχειρημάτων και κείμενα που προσπαθούν να αποκρούσουν μία αντίθετη άποψη) με τη βοήθεια της θεωρίας λόγου-πράξης (speech-act). Ως παραδειγματικό κείμενο χρησιμοποιείται εκείνο του Μαλαχία. Ο συγγραφέας καταλήγει ότι θα πρέπει να γίνει μία διάκριση μεταξύ argumentatio και disputatio.

Martin Leuenberger, "Die personifizierte Weisheit vorweltlichen Ursprungs von Hi 28 bis Joh 1. Ein traditionsgeschichtlicher Strang zwischen den Testamenten", 366–386

Με βάση τα Ιώβ 28, Παρ 8,22–31, Σειρ24, 1Αποκ Ενώχ 42, and Ιω 1 αναδεικνύει τις σχέσεις και τις μεταμορφώσεις μίας παράδοσης, η οποία εντοπίζεται και στις δύο διαθήκες. Παρουσιάζει και συγκρίνει τον τρόπο που αντιλήφθηκαν τα παραπάνω κείμενα την ουσία, προέλευση, το ρόλο και την ιστορία της προσωποποιημένης Σοφίας.

Aron Pinker, "The Principle of Irreversibility in Kohelet 1,15 and 7,13", 387-403

Στο άρθρο υποστηρίζεται ότι το Εκκλ 1,15 αποτελείται από ένα ημιστίχιο, το οποίο διατυπώνει μία γενική φιλοσοφική θέση και από ένα ημιστίχιο, το οποίο την τεκμηριώνει. Παρόμοια το 7,13β είναι μια ρητορική ερώτηση, η οποία επαναλαμβάνει την αρχή του μη αναστρέψιμου, ενώ το 7,13α διαβεβαιώνει ότι αυτή η αρχή τοποθετήθηκε από τον ίδιο τον Θεό μέσα στον κόσμο, όταν τον δημιούργησε.

Bradley L. Crowell, "A Reevaluation of the Edomite Wisdom Hypothesis", 404-416

Ένα όστρακο, που βρέθηκε στο Horvat Uzz , στο ανατολικό Negev, θεωρήθηκε αρχικά ότι ήταν εβραϊκό ποιητικό κείμενο. Στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι ήταν εδωμιτικό παράλληλο στο βιβλίο του Ιώβ. Η ερμηνεία αυτή βρίσκεται σε συμφωνία με την άποψη ότι η Εδώμ ήταν η πατρίδα μίας σημαντικής σοφιολογικής σχολής. Αυτήν την πιθανότητα συζητά ο συγγραφέας εντάσσοντάς της μέσα στο πλαίσιο της σύγχρονης έρευνας για την κοινωνική θέση των συγγραφέων σοφιολογικών κειμένων και για την παραγωγή σοφιολογικών κειμένων στον αρχαίο κόσμο.

Σύντομες μελέτες

Wolfgang Oswald, "Das Erstlingswerk Gottes – zur Übersetzung von Gen 1,1", 417–421

Kristin M. Swenson, "Crowned with Blessings: The Riches of Double-Meaning in Gen 49,26b", 422–425

Στο νέο τεύχος του Expository Times 120 (2008)

Στο νέο τεύχος του Expository Times 120:2 (2008) δημοσιεύονται τα εξής δύο άρθρα βιβλικού ενδιαφέροντος:

Edward Adams, "The Ancient Church at Megiddo: The Discovery and an Assessment of its Significance 1", 62-69

Στο άρθρο παρουσιάζονται τα ευρήματα από μία πρόσφατη αρχαιολογική ανακάλυψη (2005) στη Μεδιγγώ, στο Β. Ισραήλ και τις αντιδράσεις που προκάλεσε στην επιστημονική κοινότητα. Παρουσιάζονται κυρίως το μωσαϊκό και οι επιγραφές. Ο συγγραφέας αμφισβητεί τη χρονολόγηση του κτίσματος. Στο άρθρο επίσης παρουσιάζεται η σημασία που έχει η νέα αυτή ανακάλυψη για την κατανόηση του αρχέγονου Χριστιανισμού.

Larry W. Hurtado, "Martin Hengel's Impact on English-speaking Scholarship1", 70-76

Ο καθ. Martin Hengel είναι μία από τις σημαντικότερες μορφές στο χώρο της βιβλικής επιστήμης κατά το δεύτερο μισό του 20ου αι. Το έργο του δεν άσκησε επίδραση μόνο στη Γερμανία αλλά και στις αγγλόφωνες χώρες. Ο συγγραφέας παρουσιάζει αυτήν την επίδραση. Τονίζει επίσης την προσφορά του Hengel στη μελέτη του Ιουδαϊσμού της μεσοδιαθηκικής περιόδου, της Κ.Δ. και του αρχέγονου Χριστιανισμού.

Ανεύρεση της σαρκοφάγου του γιου ενός αρχιερέα 2

Σε συνέχεια της σημερινής ανάρτησης, όσον αφορά στο ενδιαφέρον εύρημα σαρκοφάγου του γιου ενός αρχιερέα, δίνουμε τη διεύθυνση σελίδας, όπου σε μορφή zip διατίθενται φωτογραφίες του αποτμήματος της σαρκοφάγου και του αρχαιολογικού χώρου, όπου βρέθηκε.

Την πληροφορία έχουμε από ιστολόγιο του Jim West.

Η διεύθυνση των φωτογραφιών είναι: http://www.antiquities.org.il/images/press/iaa_ben_hakohen.zip

Το νέο τεύχος του Louvain Studies

Στο νέο τεύχος του Louvain Studies 32:1/2 (2008) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

Geert van Oyen, "What more should we know about Jesus than one hundred years ago?"

Καθώς οι σημαντικότερες πηγές, που διαθέτουμε, για τον ιστορικό Ιησού είναι τα συνοπτικά ευαγγέλια (ιδιαίτερα ο Μάρκος και η Q), η έρευνα για τον ιστορικό Ιησού είναι κυρίως ένα ερμηνευτικό έργο, όπου πίστη και ιστορία συναντιούνται με ένα γόνιμο τρόπο. Ο συγγραφέας παρατηρεί ότι οι ερευνητές σήμερα μοιάζουν κατά πολύ στους συνοπτικούς: και οι δύο ομάδες αποκαθιστούν την εικόνα του Ιησού μέσα από μία συγκεκριμένη κάθε φορά προοπτική επιδιώκοντας να την αποδώσουν αξιόπιστα. Η σύγχρονη έρευνα μπορεί να διδαχθεί από την έρευνα κατά το παρελθόν αποφεύγοντας τρεις κατά τον van Oyen λανθασμένες αντιπαραθέσεις: της ιστορικής έρευνας με τη θεολογία, των εσχατολογικών προσδοκιών με την ήδη παρούσα βασιλεία του Θεού, της ιστορικής συνάφειας με το κείμενο των ευαγγελίων. Ο συγγραφέας κατακλείει το άρθρο του με την παρατήρηση ότι η σύγχρονη ιστορική έρευνα πρέπει να αποδεχθεί την ύπαρξη μία ποικιλίας έγκυρων ερμηνειών του προσώπου του Ιησού.

Gilbert van Belle, "The return of John to Jesus research", 23-48

Στο άρθρο του ο συγγραφέας εξετάζει κατά πόσο το κατά Ιωάννην μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην έρευνα για τον ιστορικό Ιησού. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζει μία επισκόπηση της έρευνας από τον 19ο αι. μέχρι σήμερα, όσον αφορά στο ζήτημα της ιστορικής αξιοπιστίας του κατά Ιωάννην. Στο δεύτερο μέρος ο van Belle υποστηρίζει την ενότητα που παρουσιάζει το κείμενο του ευαγγελίου και την εξάρτησή του από τους συνοπτικούς. Η γλώσσα και το ύφος του κατά Ιωάννην είναι τόσο ομοιγενή και η ικανότητα του συγγραφέα να ενώνει τα διάφορα στοιχεία της αφήγησής του τόσο αναπτυγμένη, ώστε είναι δύσκολο σήμερα να διακριθούν οι άλλες πηγές του εκτός από τους συνοπτικούς. Ο συγγραφέας καταλήγει ότι το ερώτημα, αν το κατά Ιωάννην ευαγγέλιο μπορεί να είναι ιστορική πηγή για τον Ιησού, θα πρέπει να παραμείνει ανοικτό.

Gerd Theißen, - Annette Merz, "The delay of the parousia as a test case for the criterion of coherence", 49-66

Στόχος του παρόντος άρθρου είναι να παρουσιάσει το κριτήριο της συνοχής ως αυτόνομο κριτήριο αυθεντικότητας και να εξετάσει την αξία του εφαρμόζοντάς το στο θέμα της καθυστέρησης έλευσης της παρουσίας. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι το κριτήριο αυτό θα πρέπει να εφαρμόζεται σε κάθε περίπτωση, που υπάρχει μία ποικιλία τάσεων και μορφών της παράδοσης, ανεξάρτητα από το εάν αυτές προέρχονται από τον Ιουδαϊσμό ή την αρχαία Εκκλησία. Το κριτήριο αυτό πρέπει να συμπληρώνεται και από εκείνο της "συναφειακής ευλογοφάνειας" (contextual plausibility) και να λαμβάνονται επίσης υπόψη οι αναλογίες και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ενός ιστορικού γεγονότος μέσα στη συνάφειά του. Στη συνέχεια οι Theißen - Merz εφαρμόζουν τις παραπάνω θέσεις τους στην περίπτωση του θέματος της καθυστέρησης έλευσης της παρουσίας, το οποίο, επειδή θεωρήθηκε από την έρευνα ως χαρακτηριστικό παράδειγμα προσπάθειας των αρχαίων χριστιανών να αλλάξουν τα αρχικά χαρακτηριστικά αυτής της παράδοσης, αντιμετωπίζεται συνήθως ως μη αυθεντικό. Εφαρμόζοντας τις αρχές, που έθεσαν στην αρχή της μελέτης τους, οι συγγραφείς καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το θέμα της καθυστέρησης μπορεί να συνδεθεί άμεσα με το πρόσωπο του Ιησού, καθώς είναι διάσπαρτο σε όλην την παράδοση.

Gregory W. Dawes, "Paradigmatic explanation : Strauss's dangerous idea", 67-80

O David Friedrich Strauss είναι γνωστός κυρίως για τη μυθική ερμηνεία των ευαγγελίων. Υποστήριξε ότι πολλές από τις ιστορίες, που υπάρχουν σε αυτά, ήταν το αποτέλεσμα του συνδυασμού μεσσιανικών προσδοκιών και πεποιθήσεων. Ο συγγραφέας ξεκινά από αυτήν τη θέση του Strauss για να υποστηρίξει ότι οι συγγραφείς των ευαγγελίων σκέφτονταν και έγραφαν "παραδειγματικά" (paradigmatic) κι όχι ιστορικά. Η παραδειγματική εξήγηση συνταυτίζει το γεγονός, που ερμηνεύεται, με αυτό που θεωρείται πρωτοτυπική περίπτωση θείας δράσης. Διαφέρει από την ιστορική ή επιστημονική εξήγηση, διότι δεν εξηγεί τις συνθήκες κάτω από τις οποίες θα μπορούσε να εφαρμοσθεί. Είναι επομένως ένας εξαιρετικός τρόπος για να κατανοήσει κανείς το παρόν με τη βοήθεια του παρελθόντος.

Sheila G. Davaney, "The outsideless life : historicism, theology and the quest for Jesus", 81-110

Το άρθρο εξετάζει την ιστορία ανόδου του ιστορικισμού στην Ευρώπη και στην Αμερική και τη σχέση του με την έρευνα για τον ιστορικό Ιησού. Στη συνέχεια συζητά τις επιπτώσεις που μπορούν να έχει στη θεολογία και στο ρόλο που διαδραματίζει το πρόσωπο του Ιησού σε αυτήν οι αρχές του ιστορικισμού.

Anthony J. Godzieba, "From "Vita Christi" to "Marginal Jew" : the life of Jesus as criterion of reform in pre-critical and post-critical quests", 111-133

Ο συγγραφέας εξετάζει κατά πόσον μπορεί να διαπιστωθεί μία συνέχεια μεταξύ της λεγόμενης πρώτης, δεύτερης και τρίτης έρευνας για τον ιστορικό Ιησού. Συγκρίνοντας μεσαιωνικές, νεώτερες και σύγχρονες βιογραφίες του Ιησού καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι πραγματικά υπάρχει μία τέτοια συνέχεια. Το κοινό στοιχείο είναι η χρήση του ιστορικού Ιησού ως βάση της κριτικής και αναμόρφωσης. Αυτό το στοιχείο είναι παρόν σε όλην τη χριστιανική παράδοση ανεξάρτητα από τον τρόπο, που κατανοείται το "ιστορικό" κάθε φορά. Ακόμη υποστηρίζει ότι και οι περιπτώσεις βίων, των οποίων οι συγγραφείς θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν αντιεκκλησιαστικοί, είναι θεολογικές κινήσεις, διότι προϋποθέτουν μία σε βάθος χριστολογική κατανόηση της χριστιανικής πρακτικής και την κριτική της.

Bernard P. Prusak, "Reconsidering the quest boundaries in response to N.T. Wright : Schillebeeckx's 'Jesus' as dawning third quest?", 134-152

Τα κριτήρια, με τα οποία γίνεται η σύνδεση ερευνητών / θεολόγων με κάποιο συγκεκριμένο στάδιο της έρευνας για τον ιστορικό Ιησού, είναι ακόμη υπό συζήτηση. Ο συγγραφέας εξετάζει τον τρόπο που προσεγγίζουν τρεις θεολόγοι, οι Sanders, Schillebeeckx και Wright, το θέμα της θανάτωσης του Ιησού -θέμα, το οποίο κυριαρχεί στην τρίτη φάση της έρευνας για τον ιστορικό Ιησού (Third Quest)- για να καταδείξει πόσο ρευστά είναι τα σύνορα μεταξύ της νέας φάσης της έρευνας (New Quest) και της τρίτης φάσης (Third Quest).

Terrence Merrigan, "Faith in the quest : the relevance of the first and third quests to the understanding of the 'Christ-event' ", 153-163

O συγγραφέας συζητά τη θεολογική σημασία, που έχει, η προσπάθεια ανασύνθεσης της ζωής του Ιησού χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η απήχηση, που είχαν οι λόγοι, οι πράξεις και το τέλος του στους αρχαιότερους μάρτυρες. Αυτή η τάση είναι χαρακτηριστική στην πρώτη και τρίτη φάση της έρευνας για τον ιστορικό Ιησού και τις διαφοροποιεί από τη λεγόμενη νέα φάση. Η σπουδαιότητα αυτής της τελευταίας φάσης έγκειται στην προσπάθειά της να δημιουργήσει ένα χώρο, όπου η ιστορική έρευνα και η πίστη στον Χριστό μπορούν να συνυπάρχουν.

Clive Marsh, "Why the quest for Jesus can never only be historical : explorations in cultural Christology", 164-181

Τρία είναι τα βασικά σημεία αυτής της μελέτης: α) η χριστολογία είναι πολύ πιο σύνθετη από ό,τι αντιλαμβόνονται οι συστηματικοί θεολόγοι, β) οι προσπάθειες κατανόησης του προσώπου του Ιησού θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως χριστολογίες, έστω κι αν είναι διατείνονται ότι είναι καθαρά ιστορικές προσεγγίσεις και γ) αυτή η ευρύτερη κατανόηση της έννοιας της χριστολογίας είναι μία μεγάλη πρόκληση για τον τρόπο που μπορούν οι συστηματικές και δογματικές θεολογίες να προσλάβουν και να αξιολογήσουν τις πολιτισμικές ερμηνείες του προσώπου του Ιησού (π.χ. στη λογοτεχνία, κιν/φο κ.ά.)

Ανεύρεση της σαρκοφάγου του γιου ενός αρχιερέα

Η είδηση έχει ήδη αναρτηθεί σε διάφορα ιστολόγια (Jim West, Antonio Lombatti). Σύμφωνα με δημοσίευμα της ισραηλινού πρακτορείου ειδήσεων Arutz Sheva αρχαιολόγοι βρήκαν στην Ιερουσαλήμ θραύσμα σαρκοφάγου που φέρει τμήμα επιγραφής. Το τμήμα που διασώζεται διαβάστηκε από τους αρχαιολόγους ως "Ben HaCohen HaGadol", το οποίο μπορεί να μεταφραστεί σύμφωνα με το δημοσίευμα ως "ο υιός του αρχιερέως". Δυστυχώς δεν σώζεται ούτε το όνομα του υιού ούτε και του ίδιου του αρχιερέα. Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι το μνημείο μπορεί να χρονολογηθεί μεταξύ του 30 και 7ο μ.Χ. (Μας είναι γνωστά αρκετά ονόματα αρχιερέων από αυτήν την περίοδο όπως του Καϊάφα, Άννα, Θεόφιλου κ.ά.). Σύμφωνα με άλλο δημοσίευμα, της yahoo news, η πέτρα βρέθηκε σε δεύτερη χρήση Β. της Ιερουσαλήμ.

Το άρωμα στην αρχαιότητα

Το άρωμα, η χρήση του και κατ' επέκταση η αρχαιολογία του αποτελούν το θέμα δυο διαφορετικών αρχαιολογικών εκθέσεων.

Η πρώτη με τον τίτλο "Parfums de l’AntiquitéLa rose et l’encens en Méditerranée" λαμβάνει χώρα στο Musée Royal de Mariemont της πόλης Morlanwelz στο Βέλγιο από 7 Ιουνίου 2007 έως και 30 Νοεμβρίου 2008. Η έκθεση ασχολείται με τα είδη αρωμάτων, τα συστατικά τους, τη χρήση τους, την αποθήκευσή τους και το εμπόριό τους. Εκτίθενται αντικείμενα από τον 7ο αι. π.Χ. έως και την Ύστερη Αρχαιότητα, που βρέθηκαν σε διάφορα σημεία της αρχαίας Ανατολικής Μεσογείου. Πατώντας παραπάνω στο όνομα του μουσείου θα βρεθείτε στη σελίδα της εκθέσεως.

Η δεύτερη λειτουργεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης ήδη από 5 Σεπτεμβρίου και θα διαρκέσει μέχρι και τις 31 Οκτωβρίου 2008. Θέμα της είναι τα αρωματοδοχεία από τα μυκηναϊκά έως και τα ελληνιστικά χρόνια και πραγματοποιείται στο πλαίσιο μίας σειράς εκθέσεων με τίτλο "Αποθήκες στο φως". Τα αρωματοδοχεία, τα οποία ο επισκέπτης μπορεί να δει στο χώρο υποδοχής του Μουσείου, αποτελούν αντιπροσωπευτικά δείγματα αρωματοδοχείων από τα μυκηναϊκά έως και τα ελληνιστικά χρόνια.

(Φωτ. : αλαβάστρινο βάζο - αρωματοδοχείο)

Βιβλιοκρισία του βιβλίου του M. Goodman, Rome and Jerusalem

Από το ιστολόγιο του D. Meadows πληροφορούμαστε για την ανάρτηση βιβλιοκρισίας του ενδιαφέροντος βιβλίου του Martin Goodman, Rome and Jerusalem: The Clash of Ancient Civilizations, London: Penguin Books 2007 (ISBN-13: 978-0140291278, 13,99 ευρώ) στη σελίδα του Institute for Global Jewish Affairs.

Ο Goodman αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου του στη μελέτη των ομοιοτήτων και διαφορών μεταξύ Ιουδαίων και Ρωμαίων σε θέματα τρόπου ζωής, αξιών, θεσμών και πεποιθήσεων. Τονίζει επίσης το σημαντικό ρόλο που έπαιξε ο ελληνισμός σε Ρωμαίους και Ιουδαίους, τον οποίο αντιλαμβάνεται ως την αρχαία εκδοχή της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης. Ο υπότιτλος του έργου του προδίδει τη συμπάθειά του προς τη θεωρία του Huntington για τη σύγκρουση των πολιτισμών. Μάλιστα αντιμετωπίζει τον Ιουδαϊσμό ως ένα ιδιαίτερο και μοναδικό πολιτισμό, κάτι που είχε αμφισβητηθεί κατά τα τελευταία χρόνια στην ιστοριογραφία. Στο δεύτερο μέρος ασχολείται με την Ιουδαϊκή επανάσταση στα 66 μ.Χ. και τις συνέπειες που είχε στις μετέπειτα σχέσεις Ιουδαίων και Ρωμαίων.

Βιβλιοκρισίες του βιβλίου αυτού έχει δημοσιεύσει επίσης η εφημερίδα Guardian, η εφημερίδα Independent και το περιοδικό JLARC.

Η δευτερονομιστική αναθεώρηση των βιβλίων των Βασιλειών

Η Society of Biblical Literature έχει αναρτήσει τις εισηγήσεις που διαβάστηκαν στις συναντήσεις της ομάδας εργασίας "Deuteronomistic History: Redaction of the Book of Kings" το 2007.

Για να διαβάσετε όποιο από τα κείμενα σας ενδιαφέρει, πατήστε επάνω στον τίτλο.

• Philippe Hugo, Text History as a Research Tool on Literary Development in the Books of Kings: The Case of 1 Kings 17-19 in the Masoretic Text and Septuagint
• Francesca Stavrakopoulou, Ideological Dynamics in Kings: Identity and Religious Practice
• Dagmar Pruin, Mapping the Simultaneity of Randomness: Announcement and Fulfilment in the Narratives about the Omride Dynasty
• Michael Pietsch, Prophetess of Doom: Hermeneutical Reflections on the Huldah Oracle (2 Kings 22)