Στο τρέχον τεύχος του JJS / In the current issue of JJS

 Journal of Jewish Studies 73/1 (2022)

• Benjamin Williams, "What did the Rabbis know about grammar? Exegesis and grammatical gender in late antiquity," 1-23 (abstract)
• Joseph Habib, "The ʾāšām bûr (אשׁם בור): early-medieval Karaites, Leviticus 5:18b and the Masoretic text," 24-49 (abstract)
• Nehemia Gordon, "Medieval scribal procedures for writing the Tetragrammaton," 68-88 (abstract)
• Miriam Sklarz, "Jacob as ‘the prophet’ in Nahmanides’ commentary," 89-104 (abstract)
• Niels De Ridder, "The trilingual Hebrew/Aramaic/Judeo-Greek glossary from MS Vat. ebr. 423," 105-134 (abstract)

Στο τρέχον τεύχος του JJS / In the current issue of JJS

 Journal of Jewish Studies 72/2 (2021)

• Jean-Sébastien Rey, "The relationship between manuscripts A, B, D and the marginal readings of manuscript B of Ben Sira," 240-256 (abstract)
• Moshe Simon-Shoshan, "You can't go home again: the Bavlia's story of Honia's big sleep as inversion of the Yerushalmia's account," 257-282 (abstract)

Στο τρέχον τεύχος του JJS / In the current issue of JJS

 Journal of Jewish Studies 72/1 (2021)

• Theo A.W. van der Louw, Pieter B. Hartog, "Physical and economic aspects of the earliest Septuagint papyri" 1-22 (abstract)
• Jonathan Bourgel, "Herod’s golden eagle on the Temple gate: a reconsideration," 23-44 (abstract)
• Ohad Abudraham, "‘Joshua Son of Nun and the Seven Angels’: a Hebrew lamella from the Wolfe  Collection," 45-58 (abstract)
• Yehoshua Granat, "The Hebrew epithalamium in late antiquity: new evidence from the Cairo Genizah and beyond," 59-78 (abstract)
• Yehudit Henshke, "Defective spelling in manuscripts of the Mishnah: a proposed explanation," 77-94 (abstract)

Στο τρέχον τεύχος του JJS / In the current issue of JJS

 Journal of Jewish Studies 71/2 (2020)

Avigail Manekin-Bamberger, "Who were the Jewish ‘magicians’ behind the Aramaic incantation bowls?" 235-254

This article focuses on the social and professional contexts of the producers of Jewish Aramaic incantation bowls. Based on the vast amount of legal terminology deployed in the bowls, as well as a reference to bowl writers as ‘writers of books’ in bowl AMB6, I argue that bowl scribes were part of a professional guild of scribes (soferim) that engaged in a variety of forms of Jewish writing. Furthermore, I suggest that the scribal context of the practitioners of the magic bowls was different from the professional context of the contemporaneous corpus of Jewish metal amulets. Identifying the unique Sitz im Leben of the bowls reveals that for Jews in Sasanian Babylonia the line between magic, law and religion was not rigid, and perhaps non-existent. Further work on the context of ancient Jewish magic may therefore lead to new perceptions of ancient Jewish society.

Sonja Noll, "In pursuit of a hapax: divergent interpretations of the root s-k-t," 255-268

A shift occurred in the lexicographical tradition of the hapax legomenon הַסְכֵּת (Deut. 27:9) between the seventeenth and nineteenth centuries. The hiphil imperative had previously been understood to mean ‘listen’ or ‘pay attention’, a tradition reflected in the Targumim, Peshitta, Vulgate, Aquila and early dictionaries. With the introduction of Arabic cognate evidence into Hebrew dictionaries in the seventeenth century, however, the meaning ‘be silent’, from the Arabic cognate سكت, began to appear in entries for this root. Dictionaries also began to include the translation σιώπα, ‘be silent’, from the Greek Septuagint, and eventually the gloss ‘be silent’ replaced ‘listen’ in bilingual biblical Hebrew dictionaries. The difference in meaning is minor, but this case study serves to illustrate the striking influence of cognate scholarship on the development of biblical Hebrew dictionaries.

Reuven Friedman, "A tale of two baraitot: the Western Galilee borders of the rabbis in archaeology and texts," 269-296

The purported border of Jewish settlement in the Western Galilee is identified in two separate tannaitic texts, each referring to the ̔Akko–Akhziv road. One text cites this road as the western border of Jewish settlement, while the other cites the same road as the eastern border. The border of Jewish settlement is also described in another rabbinic text, also discovered in the Reḥov synagogue excavations. This text is inconsistent with the texts referring to the ̔Akko–Akhziv road. Archaeologists give priority to the Reḥov inscription and dismiss the contradictory texts as a scribal error. Talmudic scholars validate the authenticity of the apparently contradictory texts using critical textual analysis, but leave the apparent contradictions unresolved. This article uses archaeological evidence in conjunction with a critical review of the texts to resolve the apparent contradiction, proving that the rabbinic texts authenticated by Talmudic scholars are consistent with the Reḥov inscription.

Στο τρέχον τεύχος του JJS / In the current issue of JJS

 Journal of Jewish Studies 7/1 (2020)

• Avigail Manekin-Bamberger, "Who were the Jewish ‘magicians’ behind the Aramaic incantation bowls?" 253-268 (abstract)
• Sonja Noll, "In pursuit of a hapax: divergent interpretations of the root s-k-t,"  255-268 (abstract)
• Reuven Friedman, ''A tale of two baraitot: the Western Galilee borders of the rabbis in archaeology and texts," 269-296 (abstract)

Στο τρέχον τεύχος του JJS / In the current issue of JJS

 Journal of Jewish Studies 71:1 (2020)

Moshe Simon-Shoshan, "The Oven of Hakhinai: the Yerushalmi’s accounts of the banning of R. Eliezer," 25-52 (abstract)

Στο τρέχον τεύχος του JJS / In the current issue of JJS

Journal of Jewish Studies 70:2 (2019)

Martin Goodman, "The politics of Judaea in the 50s CE: the use of the New Testament," 225-236

In an article in JJS LXVIII:2 (Autumn 2017), Peter Tomson took issue with my arguments against the traditional view that the politics of Judaea witnessed an increase in tension between Jews and Gentiles in the 50s CE. In responding to Tomson, this study examines in particular the New Testament texts he cites in support of the traditional view and enquires more generally into the value of the New Testament as evidence for Judaean politics in this period, with a close investigation, in particular, into the significance of Galatians 6:12 and the depiction of Agrippa II in the Acts of the Apostles.

Emmanuel Mastey, "Some unique lexica in the Jerusalem Talmud," 237-255

The article discusses a few Hebrew words and meanings unique to the Jerusalem Talmud: (1) A newly discovered version – הגנגמ – is suggested to have been derived from a Greek word meaning ‘to mumble’. (2) The verb תפטפטמ in connection with sunrise is examined in light of a possible Syriac cognate; another solution, based on a rare Hebrew verb, is also presented. (3) The word םיִנַיבֵּ as found in a specific context is explained on the basis of a parallel Tosefta as signifying an architectural item. Two of the findings are supported particularly by their attestations in manuscripts from the Cairo Genizah (T-S NS 329.343 and Antonin 324). As is often the case, the Genizah manuscripts record the text of the Jerusalem Talmud more authentically than other manuscripts.

Στο τρέχον τεύχος του JJS / In the current issue of JJS

Journal of Jewish Studies 70:1 (2019)

Arnon Atzmon, "The original order of Pesikta de-Rav Kahana," 1-23

Determining the original order of the text of Pesikta de-Rav Kahana has plagued scholars since its discovery and reconstruction. This question is not merely technical; rather, it relates to the very essence of the work. The fact that multiple full and partial textual witnesses of the Pesikta have been discovered has not brought this question to its resolution, for these witnesses present the Pesikta in three significantly different orders. This article analyses the textual evidence supporting the order of the text found in these three different versions of the Pesikta. The article also takes into consideration the conceptual consequences of these findings on the nature and essence of the Pesikta. The article concludes by arguing in favour of the order found in one of these versions and with an explanation of the processes that led to the creation of the other two orders. 

Barak S. Cohen, "Citation formulae in the Babylonian Talmud: from transmission to authoritative traditions," 24-44

Scholars have generally viewed the citation formula ‘thus R. X said’ (over 200 appearances) as identical to the more typical formulae used to quote Amoraic statements. In contrast I argue that this particular citation formula differs from the more typical formula in that it is used only when there is an attempt to establish a Halakhic norm, especially when it contradicts alternative traditions. I will further argue that late Babylonian Amoraim use this formula to quote an earlier authoritative source whereas earlier Amoraim use it to quote a sage with whom they had contact. These findings testify to a trend among later Amoraim to issue Halakhic rulings based on the authority of dominant figures from earlier generations and contribute to our understanding of how Halakhic decisions were formulated to accord with particularly prominent rabbis in talmudic Babylonia. 

Jonathan Jacobs, "Nahmanides and Ibn Ezra’s commentaries on Genesis," 45-67

In this article I re-examine the question of which of Ibn Ezra’s commentaries on Genesis was available to Nahmanides when he wrote his own commentary on the book. The consensus until now had been that Nahmanides was familiar with both the short commentary and the second recension. A comprehensive analysis of Nahmanides’ commentary on Genesis demonstrates that this consensus is incorrect – Nahmanides was only familiar with Ibn Ezra’s short commentary. This conclusion is based on our familiarity with Nahmanides’ inclusive approach to his sources, as well as specific examples which prove that Nahmanides was not familiar with the second recension (and not even the ‘third approach’). 

Miriam Sklarz, "Nahmanides’ typological interpretation of the encounter between Abram and Melchizedek (Gen. 14:18–20)," 68-82 

Many of Nahmanides’ typological interpretations are closely associated with rabbinic Midrash and with Rashi’s comments, themselves based on Midrash. An exceptional deviation from the interpretation of the Midrash and Rashi is found in Nahmanides’ typological commentary on the encounter between Abram and Melchizedek (Gen. 14:18–20). Nahmanides, like the Midrash and Rashi, explains the encounter as hinting to the future priestly services in the Temple. But while the Midrash and Rashi emphasize the bread and wine offerings of Melchizedek, these are omitted from Nahmanides’ commentary. The focus is shifted from Melchizedek’s actions and gifts to those of Abram. Thus Nahmanides’ interpretation offers an alternative typology to that of the rabbis and Rashi and he refrains from even mentioning their typological interpretation. The present article offers an explanation for this exception, in the light of anti-Christian polemic and the typological significance of Melchizedek and his offerings in the Christian interpretation. 

Στο τρέχον τεύχος του JJS / In the current issue of JJS

Journal of Jewish Studies 69:2 (2018)

Duncan Cameron, "Towards a re-dating of Pompey’s conquest of Jerusalem," 225-247

The date of Pompey’s conquest of Jerusalem is examined in light of the accounts of Josephus, contemporary hints found in Cicero, and the narratives of other ancient chroniclers. It is established that word of Pompey’s victory in the East was received in Rome during the first half of 63 BCE and that the conclusion of the siege necessarily preceded this. Evidence for a fall victory is presented, which strongly suggests that Pompey’s siege ended in 64 BCE. Pompey’s organization of the eastern provinces is considered as further evidence that his time in Syria was briefer than is typically maintained.

Matthew C. Pawlak, "A desperate romantic gesture: sexuality and slavery in ‘Joseph and Aseneth’," 248-255

Joseph and Aseneth contains two scenes in which its protagonist, Aseneth, prays that God would allow her to become Joseph’s slave, and another instance where she appears to adopt this role by washing his feet (see 6.8; 13.15; 20.1–4). Recent scholarship has done much to demonstrate the utility of exploring Joseph and Aseneth in light of other ancient novels. However, analyses of Aseneth’s desire for servitude have not typically made use of this larger corpus, but have instead focused primarily on the gendered power dynamics operative in the text. This study seeks to understand Aseneth’s petitions for servitude in conversation with numerous parallels ranging across the extant body of ancient novels. These parallels suggest that Aseneth’s desire to become a slave is a stock expression of erotic longing, a desperate romantic gesture typical of characters, across diverse gender relationships, who find a major obstacle between themselves and their beloved. 

Pieter W. van der Horst, "Philosabbatius, a forgotten early Jewish philosopher," 256-261

In his Panarion (51.8.1), the fourth-century bishop Epiphanius mentions three ‘Greek philosophers’ who criticized the New Testament, namely Porphyry, Celsus and Philosabbatius. The last he also calls ‘a snake of Jewish stock’. Apparently this Philosabbatius was a Jew who wrote philosophical works in Greek, like Philo. His writings are lost, but Epiphanius states that Philosabbatius, like Celsus and Porphyry, heavily criticized the Gospels. His relationship with Celsus’ Jew (see Origen, Contra Celsum, books 1 and 2) is examined here. This overlooked Jewish philosopher deserves a place in works on the history of ancient Judaism. 

Στο τρέχον τεύχος του JJS / In the current issue of JJS

Journal of Jewish Studies 69:1 (2018)

Yonatan Adler, "The Hellenistic origins of Jewish ritual immersion" 1-21

The present study explores the origins of Jewish ritual immersion – inquiring when immersion first appeared as a rite of purification and what the reasons may have been for this development specifically at this time. Textual and archaeological evidence suggest that immersion emerged at some point during – or perhaps slightly prior to – the first half of the first century BCE. It is suggested here that the practice grew out of contemporary bathing practices involving the Hellenistic hip bath. Through a process of ritualization, full-body immersion emerged as a method of purificatory washing clearly differentiated from profane bathing. By way of a subsequent process of ‘hyper-ritualization’, some ventured further to distinguish purificatory ablutions from profane bathing by restricting use of ‘drawn water’ for purification and by assigning impurity to anyone who bathed in such water. Before us is an enlightening example of one of the many ways wherein Jewish religious practices evolved and adapted in response to Hellenistic cultural innovations.

Yehuda Brandes, "The conceptual significance of the prefatory sugya in the Babylonian Talmud," 22-43

The prefatory sugya is unique in that the Mishnah is treated as a canonical text to be interpreted homiletically like a biblical verse. In this article I shift the scholarly focus from the technical interpretative methods of the prefatory sugya to its internal meaning. Homiletical interpretation of the Mishnah is merely a rhetorical device employed by the author of the prefatory sugya in order to provide a conceptual preface to the tractate as a whole or to the central topic of the opening chapters. With this approach, the possibility emerges that the Talmudic prefatory sugya may have preceded the Savoraim, and may be considered a natural extension of the familiar petiḥta Midrash genre. This new ‘content approach’ significantly shifts and enriches our perception of the literary role of the prefatory sugya, from a playful intellectual curiosity to meaningful dicta of the sages emphasizing essential principles and values of the tractate.

Στο τρέχον τεύχος του JJS / In the current issue of JJS

Journal of Jewish Studies 67:1 (2016)

Andrew Monson, "The Jewish high priesthood for sale: farming out temples in the Hellenistic Near East," 15-35 

During a period of turmoil in Jerusalem, c.175–145 BCE, Antiochus IV and his successors repeatedly sold the Jewish high priesthood rather than observing the customary hereditary succession. According to 2 Macc. 11:1–3, the Seleucid governor intended to institute an annual sale, so that the temple would generate revenue ‘like the sacred enclosures of the other peoples’. In Egypt and Babylonia it was common since the sixth century BCE to farm out to wealthy notables the financial management of large temples, whose administrative structure was not unlike that of the Jerusalem temple. The Ptolemies inherited the Egyptian practice, modifying the annual appointment of high priests with Greek tax-farming procedures, while the Seleucids probably adopted tax farming on Babylonian temple estates as well. This article suggests that Antiochus IV attempted similar reforms of the Jerusalem temple in response to fiscal pressure, exploiting intra-elite competition for the high priesthood. 

Joseph R. Dodson, "Death and idols in the Wisdom of Solomon," 36-45 

This note considers the implications of the textual variant ‘θάνατος’ in Wisd. 14:13–14. Whether ‘death’ serves as the explicit subject of v. 14 or as a given idea associated with ‘idols’, it makes the parallels between 14:10–14 and chs 1–2 even more conspicuous and thereby underlines a pattern of thinking about creation and corruption that continues throughout Wisdom. Whereas in chs 1–2 death entered by the hands of humanity and through the envy of the devil, in 14:10–14 death entered by handmade idols and through the conceit of evil people. The inclusion of the textual variant shows not only solidarity of thought but also clarity and expansion. 

Albert I. Baumgarten, "Sacred scriptures defile the hands," 46-67 

This article takes up the paradoxical crux of sacred scriptures defiling hands and offers a solution based on tKelim, BM 5:8, which discusses the protection offered by the Temple courtyard against certain texts defiling hands. While just which texts enjoyed this protection depends on the interpretation of this source, that the Temple courtyard offered some sort of protection against sacred scriptures defiling hands is beyond doubt. I propose that sacred scriptures defiled hands when they were in the profane world, but in the sacred context of the Temple courtyard they did not defile: the interplay of sacred and profane, as elaborated in particular by Mary Douglas in Purity and Danger, was responsible for sacred scriptures defiling the hands. Finally, since sacred scriptures defiling hands was apparently an exclusively Pharisaic practice, I discuss its place and purpose by applying Cultural Theory to understanding the dynamics of the Pharisees and their practices.

Sacha Stern, "A primitive rabbinic calendar text from the Cairo Genizah," 68-90

A hitherto unnoticed fragment from the Cairo Genizah, T-S K2.27, describes two methods for calculating the calendar that ignore the molad and differ in further ways from the later, fixed rabbinic calendar. These ‘primitive’ rabbinic calendars, which I would date to the eighth century at the latest, are based on calendar rules attested in the Palestinian Talmud but also attempt, not very accurately, to turn the Jewish calendar into a fixed cycle. These calendars represent an early attempt to fix the Jewish calendar. They may be seen as a missing link between the empirical, new moon-based calendar of Mishnaic and Talmudic sources and the molad calendar that became standard in the later medieval period. They also suggest that the fixed rabbinic calendar was originally formed in the early Middle Ages by emulation of the Christian Easter cycles. 

Karin Hedner Zetterholm, "Isaac and Jesus: a Rabbinic reappropriation of a ‘Christian’ motif?," 102-120

If, as recent scholarly insights suggest, adherence to Jesus was a largely intra-Jewish affair during the first few centuries CE, it increases the likelihood of interaction and exchange of ideas between such Jesus-oriented Jews and Jews of other inclinations. This article argues that the motif of the atoning power of the death of the beloved son – developed within first-century Judaism, as evidenced by Paul and the Gospels, and embraced by Jesus-oriented groups – was later reappropriated by Rabbinic Judaism through interaction with Jesus-oriented groups with a Jewish self-identity, and applied by Rabbinic Jews to Isaac. The presence of the aqedah motif in synagogues from the third to six centuries may testify to the reappropriation by non-Jesus-oriented Jews of the motif of the atoning power of the death of the beloved son, and possibly also to the presence and impact of Jesus-oriented groups or individuals in the synagogue of late antiquity.  

Michael Rosenberg, "Penetrating words: a Babylonian Rabbinic response to Syriac Mariology,"121-134

Recent research has emphasized the extent of a shared cultural context for Rabbinic Judaism and early Christianity, especially in the Roman East and the western portions of the Sasanian Empire. This article argues that a challenging passage in Tractate Ketubot of the Babylonian Talmud is best explained in light of tropes about the Virgin Mary and the Annunciation that were particularly common and beloved in Syriac Christian texts. This finding not only supplements the growing body of evidence for cultural ties between these two communities, but also suggests that the character Mary and questions around virginity were particularly appealing and/or contested topics for the rabbis and/or their audience.

Στο τρέχον τεύχος του JJS / In the current issue of JJS

Journal of Jewish Studies 66:2 (2015)

• Robert J. Penella, "Koddaroi and Xurēsitauroi in the letters of Apollonius of Tyana: new evidence for tension between Jews and Gentiles in Sardis during the Flavian period?," 231-241 (abstract)
• Greg Schmidt Goering, "Attentive ears and forward-looking eyes: disciplining the senses and forming the self in the Book of Proverbs," 242-264 (abstract)
• Luke Neubert, "Whence the 72? The Peisistratus myth and the Letter of Aristeas," 265-287 (abstract)
• Zvi Uri Ma’oz, "The Synagogue at Sepphoris – a revised chronology," 288-294 (abstract)
• Yishai Kiel, "Creation by emission: reconstructing Adam and Eve in the Babylonian Talmud in light of Zoroastrian and Manichaean literature," 295-316 (abstract)
• Shlomo Sela, "Biblical stars in medieval Jewish thought (tenth–twelfth centuries)," 317-340 (abstract)
• Don Harrán, "On music and non-music in early Christian and Jewish writings," 341-359 (abstract)

Στο τρέχον τεύχος του JJS / In the current issue of JJS

Journal of Jewish Studies 66:1 (2015)

• Søren Lund Sørensen, "Identifying the Jewish Eupolemoi: an onomastic approach," 24-35 (abstract)
• Ishay Rosen-Zvi, "The Mishnaic mental revolution: a reassessment," 36-58 (abstract)
• Barak S. Cohen, "In quest of Babylonian Tannaitic traditions II: the case of Avuha de-Shmuel," 59-78 (abstract)
• Uri Mor, "The verbal noun of the qal stem in Rabbinic Hebrew traditions and qĕṭēlâ/qĕṭîlâ alternations," 79-96 (abstract)
• Julia Schwartzmann, "From mystical visions to gender equality aspirations: a hermeneutical journey of two biblical verses," 138-156 (abstract)

Στο τρέχον τεύχος του JJS / In the current issue of JJS

Journal of Jewish Studies 65:2 (2014)

• Yonatan Adler, "The myth of the ̓ôṣār in Second Temple-period ritual baths: an anachronistic interpretation of a modern-era innovation" (abstract)
• Rella Kushelevsky, "Rabbinic sage stories in Midrashic compilations: an intertextual reading of the Usha synod narrative in Song of Songs Rabbah 2:5 and Deuteronomy 27:9" (abstract)

Στο τρέχον τεύχος του JJS / In the current issue of JJS

Στο τρέχον τεύχος του περιοδικού Journal of Jewish Studies 64:2 (2013) δημοσιεύονται μεταξύ άλλων και τα εξής άρθρα που παρουσιάζουν ενδιαφέρον από βιβλικής πλευράς:

• Martin Goodman - Sacha Stern, "In Memoriam Geza Vermes", 223-227
• Jodi Magness, "Was Qumran a fort in the Hasmonean period?", 228-241
• Adiel Schremer, "Wayward Jews: minim in early rabbinic literature", 242-263

Στο τρέχον τεύχος του JJS / In the current issue of JJS

Στο τρέχον τεύχος του περιοδικού Journal of Jewish Studies 62:2 (2011) δημοσιεύονται μεταξύ άλλων και τα εξής άρθρα βιβλικού ενδιαφέροντος:

• Katell Berthelot, "The Canaanites who "trusted in God" : an original interpretation of the fate of the Canaanites in rabbinic literature", 233-261
• Zissu /Roi Porat / Boaz Langford /Amos Frumkin, "Archaeological remains of the Bar Kokhba Revolt in the Te'omim Cave (Mughâret Umm et Tûeimîn), Western Jerusalem Hills", 262-283
• Sagit Mor, "'Tiqqun olam' (repairing the world) in the Mishnah : from populating the world to building a community", 284-310
• Elvira Martín Contreras, "Text-preserving observations in the midrash 'Ruth Rabbah'", 311-323
• Avishalom Westreich, "Divorce on demand : the history, dogmatics and hermeneutics of the wife's right to divorce in Jewish law", 340-363

 

Το τρέχον τεύχος του JJS / The current issue of JJS

Στο τρέχον τεύχος του Journal of Jewish Studies 61:2 (2010) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

• Geza Vermes, "The son of man debate revisited (1960-2010)", 193-206
  
• Arkady Kovelman, "Hellenistic Judaism on the perfection of the human body", 207-219
  
• Fred Strickert, "The founding of the city of Julias by the Tetrarch Philip in 30 CE", 220-233
  
• Ben Z. Rosenfeld, "The title "Rabbi" in third- to seventh-century inscriptions in Palestine: revisited", 234-256
  
• Reuven Kiperwasser, "Toward a redaction history of Kohelet Rabbah : a study in the composition and redaction of Kohelet Rabbah 7:7", 257-277
  
• Jonathan S. Milgram, "Methodological musings on the study of 'kelalei pesak' : 'hilkheta ke-
• Rav be-issurei ve-khi-Shemuel be-dinei'", 278-290
  
• Jonathan Jacobs, "Does Rashbam's commentary on the Torah acknowledge the commentaries of Rabbi Abraham Ibn Ezra?", 291-304
  
• Shaul Shaked, "A note on 'Hebrew-script tombstones from Jam, Afghanistan'", 305-307
  
• Daniel A. Machiela, "Once more, with feeling : rewritten Scripture in ancient Judaism ; a review of recent developments", 308-320

Το νέο τεύχος του JJS / The current issue of JJS

Στο νέο τεύχος του Journal of Jewish Studies 61:1 (2010) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

• Beth A. Berkowitz, "Allegory and ambiguity : Jewish identity in Philo's 'De congressu'", 1-17
• Jordan D. Rosenblum, "From their bread to their bed : commensality, intermarriage, and idolatry in tannaitic literature", 18-29
• Michal B. Siegal, "The unintentional killer : midrashic layers in the second chapter of Mishnah Makkot", 30-47
• Tzvi Novick, "The 'for I say' presumption : a study in early rabbinic legal rhetoric", 48-61
• Alexander Toepel, "When did Adam wear the garments of light?", 62-71
• Erica C. Hunter, "Hebrew-script tombstones form Jam, Afghanistan", 72-87
• Adam S. Ferziger, "Between Catholic Israel and the "K'rov Yisrael" : non-Jews in conservative synagogues (1982-2009)", 88-116
• Daniel A. Machiela, "A brief history of the Second Temple period name 'Hyrcanus'", 117-138

Στο νέο τεύχος του JJS /In the new issue of JJS

Στο νέο τεύχος του Journal of Jewish Studies 60:2 (2009) δημοσιεύονται μεταξύ άλλων και τα εξής άρθρα, τα οποία παρουσιάζουν ενδιαφέρον για όσους μελετούν τον Ιουδαϊκό κόσμο στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες:

Martin Goodman, "Religious Variety and the Temple in the Late Second Temple Period and its Aftermath", 202-213

Αυτό το άρθρο αμφισβητεί την κυριαρχούσα άποψη ότι η θρησκευτική πολυφωνία μέσα στον Ιουδαϊσμό πριν το 70 μ.Χ. επικεντρωνόταν στο Ναό και ότι αυτή η ποικιλία αντικαταστάθηκε από ενότητα στα 70, όταν καταστράφηκε ο Ναός. Παρουσιάζονται μαρτυρίες ότι διαφορετικές ομάδες μοιράζονταν τον ίδιο Ναό παρά τις μεταξύ τους διαφωνίες σχετικά με τον τρόπο οργάνωσης της λατρείας και υποστηρίζεται ότι η απώλεια αυτού του κοινού θεσμού δεν οδήγησε στην εξαφάνιση αυτών των ομάδων, μολονότι ίσως τις διευκόλυνε στο να αγνοήσει η μία την άλλη.

Aron Pinker, "Qohelet 6:9—It Looks Better than it Tastes ", 214-225

Το Εκκλ 6,9α δεν είναι ένας λόγος επιδοκιμασίας. Υπογραμμίζει τη διάκριση μεταξύ του φαινόμενου και της πραγματικότητας, η οποία έχει ως αποτέλεσμα η γνώση να είναι αβέβαιη, κάτι το οποίο με τη σειρά του αποτελεί τη βάση της ανθρώπινης άγνοιας και της κριτικής στάσης του Εκκλησιαστή. Η διάσταση μεταξύ του "φαίνεσθαι" και του "είναι" καθιστά τα πάντα ασαφή ως לבה, και η απογοήτευση για τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες την καθιστά חור תוער. Το Εκκλ 6,9 θα πρέπει να αποδοθεί: Καλύτερη είναι όραση των ματιών, γιατί ό,τι κατεβαίνει από το λάρυγγα κι αυτό είναι ατμός και κυνήγημα του ανέμου.

Joan E. Taylor, "‘Roots, Remedies and Properties of Stones’: The Essenes, Qumran and Dead Sea Pharmacology ", 226-244

Μελέτες οι οποίες αμφισβήτησαν την υπόθεση σύνδεσης του Κουμράν με τους Εσσαίους χρησιμοποίησαν στοιχεία τοπογραφίας για να υποστηρίξουν ότι το Κουμράν δεν κατοικήθηκε από τους Εσσαίους. Μία παρόμοια όμως προσέγγιση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να υποστηριχθεί η αντίθετη άποψη. Η σύνδεση των Εσσαίων με τη Νεκρά Θάλασσα σημειώνεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο και το Δίωνα Χρυσόστομος, ενώ ο Ιώσηπος αναφέρει ότι οι Εσσαίοι ενδιαφέρονται για "ρίζες, θεραπείες και ιδιότητες των λίθων" (Ιουδ. Πόλεμος 2,136). Η Νεκρά Θάλασσα ήταν γνωστή για τις θεραπευτικές πρώτες ύλες της. Ήταν γνωστά πολλά θεραπευτικά φυτά από αυτήν την περιοχή -ανάμεσά τους το βάλσαμο, η χουρμαδιά, ο μανδραγόρας, το αλιζάρι. Οι θεραπευτικές ιδιότητες της ασφάλτου, του αλουνίτη, του αλατιού και του θειαφιού ήταν επίσης πολύ γνωστές, όπως γνωστές ήταν και οι ιαματικές πηγές στην Καλλιρρόη. Το ενδιαφέρον για την αξιοποίηση αυτών των πηγών -ιδιαίτερα των χουρμαδιών- στην φαρμακολογία θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί οι Εσσαίοι επέλεξαν να ζήσουν κοντά στη Νεκρά Θάλασσα. Τα χειρόγραφα του Κουμράν περιέχουν υλικό σχετικό με τις θεραπείες, το οποίο θα μπορούσε να μελετηθεί. Επίσης κάποια αρχαιολογικά στοιχεία από την τοποθεσία του Κουμράν θα μπορούσαν να ερμηνευθούν λαμβάνοντας υπόψη τα φαρμακολογικά ενδιαφέροντα της κοινότητας.

Naftali S. Cohn, "Rabbis as Jurists: On the Representation of Past and Present Legal Institutions in the Mishnah ", 245-263

Υπό το φως της αυξανόμενης συμφωνίας των ερευνητών ότι οι ραββίνοι της Ύστερης Αρχαιότητας δεν απλά μία ισχυρή κυρίαρχη ομάδα με ρίζες στην εποχή του Ναού, ο συγγραφέας επανεξετάζει τον τρόπο παρουσίασης του ραββινικού παρόντος και του ραββινικού παρελθόντος στη Μισνά. Υποστηρίζει ότι η Μισνά παρουσιάζει τους ραββίνους να ενεργούν ως νομικοί - κατά το πρότυπο των Ρωμαίων νομικών- και να εκφέρουν νομικές απόψεις για θέματα του ιουδαϊκού τελετουργικού νόμου. Αυτή η θέση για το νομικό-δικαστικό ρόλο των ραββίνων στην ιουδαϊκή κοινωνία μετά την καταστροφή του Ναού επιπλέον διαμορφώνει τη ραββινική μνήμη για το παρελθόν, όπου το Sanhedrin της εποχής του Ναού είναι ο προάγγελος των ραββίνων και όπου το Sanhedrin έχει την απόλυτη εξουσία στις τελετές του Ναού. Στη διαμόρφωση του παρελθόντος και του παρόντος, οι ραββίνοι διεκδικούν με έμφαση την εξουσία να γνωματεύουν για τον τελετουργικό νόμο και την τελετουργική πρακτική, μία εξουσία, την οποία δε φαίνεται ότι είχαν μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Το νέο τεύχος του JJS

Στο νέο τεύχος του Journal of Jewish Studies 60:1 (2009) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

Daniel R. Schwartz, "Joseph M. Baumgarten (1928-2008)", 1-4

Eran Viezel, "Haggai, Zechariah and Malachi and their role in the composition of Chronicles : the origin of an exegetical tradition", 5-17

Διάφορα μεσαιωνικά υπομνήματα θεωρούν ότι οι προφήτες Αγγαίος, Ζαχαρίας και Μαλαχίας συνέβαλαν κατά κάποιον τρόπο στη σύνταξη του βιβλίου των Χρονικών. Η μετέπειτα έρευνα ωστόσο απέρριψε αυτήν την παράδοση. Στο άρθρο ο συγγραφέας παρουσιάζει τις αρχές αυτής της παράδοσης, τον τρόπο που αυτή μεταβιβάστηκε από τον έναν υπομνηματιστή στον άλλο και τη θέση που κατέχει στα υπομνήματα. Η παράδοση για πρώτη φορά εμφανίζεται στο υπόμνημα στα Χρονικά που αποδίδεται σε ένα μαθητή του R. Sa̓adiah Gaon, ο οποίος ασχολείται με τη θέση σύμφωνα με την οποία ο Έσδρας δεν ήταν ο συντάκτης της γενεαλογίας του Ζοροβάβελ (1 Χρον 3,19-24). Η θέση του ότι οι προφήτες παρέδωσαν γενεαλογικό υλικό στον Έσδρα λύνει το αναχρονιστικό πρόβλημα που δημιουργείται από τον κατάλογο των απογόνων του Ζοροβάβελ. Από το υπόμνημα που αποδίδεται σε ένα μαθητή του Sa̓adiah Gaon η παράδοση συνεχίστηκε στο υπόμνημα στα Χρονικά που αποδίδεται στον Rashi και στη συνέχεια σε μία σειρά από επιπλέον υπομνήματα. Αυτοί οι υπομνηματιστές δε γνώριζαν ωστόσο τα αρχικά κίνητρα που δημιούργησαν αυτήν την παράδοση και την αντιμετώπισαν ως ιστορικό γεγονός.

Phoebe Makiello, "Daniel as mediator of divine knowledge in the book of Daniel", 18-31

Στο άρθρο ο συγγραφέας εξετάζει την επιστομολογική αξία των οραμάτων του βιβλίου του Δανιήλ και αναλύει την αυξανόμενη κατανόηση από μέρους του προφήτη του θείου και των μυστικών που αποκαλύπτει το θείο και αφορούν στον επίγειο κόσμο. Υποστηρίζει ότι η εξέλιξη του ορώντος τόσο στη γνώση όσο και ως ένα βαθμό και στη θέση εξαρτάται από τον τύπο του οράματος. Είναι περισσότερο αποτελεσματικό, όταν δέχεται οράματα μηνυμάτων, δηλαδή όταν το όραμα περιλαμβάνει ένα λόγο που λέει ένας άγγελος ή κάποιο άλλο υπερφυσικό ον. Μεγαλύτερη γνώση του θείου κόσμου και των μελλοντικών επίγειων γεγονότων μπορεί επίσης να αποκτηθεί, αν και με λιγότερο αποτελεσματικό τρόπο, μέσα από τα συμβολικά οράματα, όταν αυτά ερμηνευθούν στον ορώντα είτε από έναν άνδρα που χαίρει της προστασίας του Θεού (τον Δανιήλ, ο οποίος ερμηνεύει τα οράματα του βασιλιά) ή από έναν άγγελο (για παράδειγμα τον άγγελο, ο οποίος ερμηνεύει το όραμα του Δανιήλ). Η τελετουργική και πνευματική προετοιμασία του ορώντος, καθώς επίσης και ο τύπος του οράματος, έχει μια σημαντική επίδραση στην ικανότητα του ορώντος να αποκτήσει μεγαλύτερη γνώση τόσο στα αραμαϊκά όσο και στα εβραϊκά τμήματα του Βιβλίου του Δανιήλ.

Abraham P. Bos, "Philo on God as 'archê geneseôs'", 32-47

Ο Φίλων συζητά για τη "δημιουργία" από μία αριστοτελική προοπτική, αλλά η γλώσσα του παραμένει πλατωνική. Η εικόνα που έχουμε για τον Φίλωνα έχει επηρεαστεί από την τάση να διαβάζουμε τη φιλοσοφία του Αριστοτέλη μέσα από το πρίσμα του αρχαίου υπομνηματιστή του, Αλεξάνδρου της Αφροδισιάδος κι αργότερα μέσα από εκείνο του Γερμανού ακαδημαϊκού W. Jaeger. Στο άρθρο ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι ο Φίλων αντικατέστηκε τη μεταφορά του Πλάτωνα για τον "Ποιητή" με την αριστοτελική αντίληψη για το Θεό ως την "ἀρχὴ γενέσεως" ή "γεννήτορα" όλης της ζωντανής φύσης.

Tziona Grossmark, "'A city of gold' : in quest of talmudic reality", 48-59

Η "Χρυσή Ιερουσαλήμ", το υπέροχο κόσμημα που ο Rabbi Aqiba κατασκεύασε για τη γυναίκα του, ήταν πολύ γνωστό κατά την περίοδο της Μισνά. Αυτό το κόσμημα εξετάζεται στο παρόν άρθρο με τη βοήθεια τόσο ραββινικών πηγών όσο και εικονογραφικών μαρτυριών. Υποστηρίζεται ότι η "Χρυσή Ιερουσαλήμ" ή η "Χρυσή Πόλη" ήταν ένα στέμμα από χρυσό του οποίου η εικονογραφική προέλευση πρέπει να αναζητηθεί στη θεματογραφία της τιάρας που είναι γνωστή από τα αρχαιολογικά ευρήματα ή στις φιλολογικές πηγές στον παλαιστινιακό πολιτισμικό χώρο κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής και βυζαντινής περιόδου. Ήταν πιθανόν το στέμμα με το τείχος της πόλης, που χαρακτήριζε τη Θεά Τύχη.

Peter W. Flint - Ulrich, Eugene, "The variant textual readings in the Hebrew University Isaiah Scroll (1QIsa b)", 60-79

Στο άρθρο παρουσιάζονται όλες οι παραλλαγές του κειμένου στο μικρότερο κύλινδρο του Ησαΐα από το Σπήλαιο 1 (1Q8 ή1QIsab), ο οποίος είναι επίσης γνωστός ως "ο Κύλινδρος του Ησαΐα στο Hebrew University" και διασώζει υλικός που καλύπτει από το Ησ 7,20 έως το 66,24. Λαμβάνοντας υπόψη τον κειμενικό του χαρακτήρα, το 1QIsab έχει χαρακτηρισθεί ως πρωτο-μασωριτικό κείμενο εξαιτίας της ομοιότητός του προς το μασωριτικό κείμενο. Για την προσεχή έκδοση του 1QIsab (τόμ. 32 στη σειρά ‘Discoveries in the Judaean Desert’), ορίζεται μία διαφορετική ανάγνωση κάθε φορά που το 1QIsab διαφοροποιείται από τους άλλους εβραϊκούς μάρτυρες (κείμενα Κουμράν όπως το 1QIsaa, το μασωριτικό κείμενο όπως τον κώδικα του Leningrad ή άλλα μασωριτικά χειρόγραφα και μασωριτικές εκδόσεις). Σε μερικές περιπτώσεις η σύγκριση είναι εις βάρος της μετάφρασης των Ο΄, οι διαφορές όμως από το ελληνικό κείμενο δεν είναι ένα δεδομένο κριτήριο για να καθορισθεί μία διαφορετική γραφή.

Peter W. Flint -Nathaniel N. Dykstra, "Newly identified fragments of 1 QIsa b", 80-89

Το άρθρο ξεκινά με μία ανασκόπηση των προκαταρκτητών εκδόσεων του 1QIsab (από του E. L. Sukenik, D. Barthélemy and E. Jain). Ακολουθεί ένας νέος κατάλογος του περιεχομένου του κυλίνδρου ανά στήλη, όπως ακριβώς θα εκδοθεί στην προσεχή κριτική έκδοση (DJD 32, ed. E. Ulrich and P. W. Flint). Το κύριο τμήμα του άρθρου παρουσιάζει τις μεταφραφές, με σχόλια και παρατηρήσεις κριτικής του κειμένου, 12 νέων σπαραγμάτων που ανήκουν στο 1QIsab. Οι φωτογραφίες και των 12 σπαραγμάτων παρουσιάζονται στον πίνακα Ι.

Boaz Zissu - Amir Ganor, "Horvat Ethri - a Jewish village from the Second Temple period and the Bar Kokhba revolt in the Judean foothills", 90-136

Η αρχαία τοποθεσία βρίσκεται στην ιουδαϊκή σε μία ακρώρεια. Ιδρύθηκε κατά το τέλος της περσικής περιόδου. Το χωριό γνώρισε άνθηση κατά τις αρχές του 1ου αι. μ.Χ. και κάλυπτε μία έκταση περίπου 12 dunam. Με βάση τα ευρήματα τουλάχιστον τεσσάρων τελετουργικών λουτρών (miqwa̓ot), λίθινων σκευών, διαφόρων τύπων κεραμικών, λυχναριών και νομισμάτων, οι κάτοικοί του κατά πάσα πιθανότητα ήταν Ιουδαίοι. Το χωριό εγκαταλείφθηκε μετά τον Ιουδαϊκό Πόλεμο κατά των Ρωμαίων (66-70 μ.Χ.) και κατοικήθηκε εκ νέου στο διάλειμμα μεταξύ των δύο ιουδαϊκών επαναστάσεων. Συμμετείχε στην επανάσταση του Bar Kokhba (132-135 π.Χ.) και καταστράφηκε. Η τοποθεσία κατοικήθηκε εν μέρει κατά την ύστερη ρωμαϊκή περίοδο από εθνικούς και συνέχισε να υπάρχει μέχρι τον 5ο αι. μ.Χ. Το πιο σημαντικό εύρημα από την περιοχή είναι ένα δημόσιο κτίριο που περιλάμβανε μία αυλή, ένα μεγάλο miqveh κι έναν προθάλαμo που οδηγούσε σε ένα τετράγωνο χωλ με τρείς κίονες στο κέντρο. Το κτίριο, πιθανόν μία συναγωγή, κτίσθηκε στην εποχή μεταξύ των δύο επαναστάσεων εναντίον των Ρωμαίων και χρησιμοποιήθηκε μέχρι το τέλος της επανάστασης του Bar Kokhba.

Tamar Zewi, "Nominal Clauses in the Dead Sea Scrolls — Corrigenda", 137

Στο άρθρο εξετάζονται διάφορες μορφές ονοματικών προτάσεων σε κείμενα της Νεκράς Θαλάσσης. Οι ονοματικές προτάσεις συγκεντρώθηκαν από διάφορα κείμενα της Νεκράς Θαλάσσης (DDS), τα οποία αντιπροσωπεύουν μία ανεξάρτητη γλώσσα και δεν είναι μεταγενέστερες εκδοχές των βιβλικών κειμένων. Αυτά είναι τα: Pesher Habakkuk, Κείμενο της Δαμασκού, Κύλινδρος του Πολέμου και Serekh Ha-Yaḥad. Αυτοί οι τύποι ονοματικών προτάσεων μπορούν να διακριθούν σε δύο βασικές κατηγορίες: (1) στις απλές ονοματικές προτάσεις με κατηγόρημα-υποκείμενο ή υποκείμενο-κατηγόρημα και (2) στις αναπτυγμένες ονοματικές προτάσεις που εμφανίζουν το φαινόμενο μετάθεσης όρων της πρότασης προς το τέλος της πρότασης. Μολονότι οι δύο τύποι διάταξης της απλής ονοματικής πρότασης, που εντοπίστηκαν στα κείμενα DDS, απαντούν και στα εβραϊκά της Βίβλου, εκείνοι των DDS εμφανίζουν αρκετούς περιορισμούς στην προτίμησή τους για μία συγκεκριμένη σειρά των λέξεων με συγκεκριμένους τύπους κατηγορημάτων. Οι απλές ονοματικές προτάσεις των DDS με τη σειρά υποκείμενο-κατηγόρημα περιέχουν επίσης έναν τύπο που είναι άγνωστος στα εβραϊκά της Βίβλου και περιορισμένος σε εκείνα της Μισνά. Πρόκειται για την περίπτωση όπου το κατηγόρημα είναι μία πρόταση περιεχομένου. Αυτός ο τύπος απαντά μόνο στο Pesher Habakkuk και η πρόταση περιεχομένου εισάγεται με το αναφορικό μόριο asher. Οι αναπτυγμένοι τύποι φαίνεται ότι είναι πολύ σπάνιοι στα DDS και συνήθως περιλαμβάνουν προτάσεις, οι οποίες ονομάζονται ως εξηγητικές εκφράσεις, οι οποίες παρουσιάζουν ομοιότητες προς ένα συγκεκριμένο τύπο προτάσεων παράθεσης στα εβραϊκά της Βίβλου.