Αφηγηματολογία και Βίβλος

Ο David Hymes ανάρτησε στο ιστολόγιό του (Herbrew Scriptures and More) μία σειρά από άρθρα σχετικά με την αφηγηματολογία και την ανάλυση με τη βοήθειά της των αφηγήσεων της εβραϊκής Βίβλου. Για να διαβάσετε τα τρία κείμενα, πατήστε στους παρακάτω τίτλους:

Narratology and Hebrew Bible Narratives, Part 1
Narratology and Hebrew Bible Narratives, Part 2
Narratology and Hebrew Bible Narratives, Part 3

Η πληροφορία προέρχεται από το ιστολόγιο SansBlogue

Βιβλιοκρισία ενός βιβλίου για τον Ιουδαϊσμό της Περσικής περιόδου

Από τον Jim West πληροφορούμαστε ότι στην ιστοσελίδα The Christian Century έχει αναρτηθεί η βιβλιοπαρουσίαση ενός συλλογικού τόμου με θέμα τον Ιουδαϊσμό της περσικής περιόδου:

Jon L. Berquist, Approaching Yehud: New Approaches to the Study of the Persian Period, SBL 2008

Για να διαβάσετε τη βιβλιοκρισία του καθ. Walter Brueggemann, πατήστε εδώ.

Μία βάση δεδομένων για τις διατριβές στη Βρετανία

Από το ιστολόγιο Dunelm Road πληροφορούμαστε την ύπαρξη στο διαδίκτυο μίας βάσης δεδομένων των διατριβών που εκπονήθηκαν στη Βρετανία, ένα χρήσιμο εργαλείο, παρόμοιο με τη βάση UMI για τις διατριβές της Β. Αμερικής. Η αγγλική βάση δεδομένων ονομάζεται EthOS και για να βρεθείτε σε αυτήν, πατήστε εδώ.

Ένα νέο βιβλίο για τη σημασία του Σινά στη μεταιχμαλωσιακή περίοδο

Θα κυκλοφορήσει σε λίγες από τις εκδόσεις T & T Clark ένα νέο βιβλίο με θέμα τη σημασία της διαθήκης του Σινά για τη μεταιχμαλωσιακή περίοδο:

Richard J. Bautch, Glory and Power, Ritual and Relationship. The Sinai Covenant in the Postexilic Period (Library of Hebrew Bible / The Old Testament Series ), 2009
ISBN13: 9780567028228
$110.00

Περιγραφή του εκδοτικού οίκου

Σημείο εκκίνησης του βιβλίου είναι η επιστροφή από την Αιχμαλωσία, η οποία παρουσιάζεται ως μία ευκαιρία για τους Ιουδαίους, κυρίως αυτούς στο βασίλειο του Ιούδα, να ερμηνεύσουν εκ νέου τη σχέση του Ισραήλ με τον Θεό. Η σχέση αυτή κατά παράδοση γινόταν κατανοητή ως μία διαθήκη και κεντρικό σημείο της θέσης του παρόντος βιβλίου είναι ότι οι μεταιχμαλωσιακοί συγγραφείς χρησιμοποιούσαν ένα παράδειγμα, αυτό της προαιχμαλωσιακής διαθήκης του Μωυσή, δηλ. μίας συμφωνίας μεταξύ του Θεού και της ανθρωπότητας, η οποία επηρεαζόταν από την τήρηση του Νόμου από πλευράς της δεύτερης. Στο πρώτο μέρος του βιβλίου περιγράφεται η διαδικασία μέσα από την οποία ο μωσαϊκός Νόμος ανανεώθηκε και το περιεχόμενό του έγινε επίκαιρο. Σε αυτήν την παρουσίαση διάφοροι γνωστοί τόποι του Ιουδαϊσμού της εποχής του Δεύτερου Ναού, όπως η προσευχή της μετάνοιας και το ήθος της συγγένειας, φαίνεται ότι εντάσσονται στη σύγχρονη με εκείνην την εποχή αντίληψη για τη δημιουργία.

Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου θέμα είναι ένα παράδοξο. Από τη μία το γεγονός ότι η διαθήκη του Μωυσέως έλαβε μορφή μέσα στη συζήτηση για τη συγγένεια την προσδίδει το χαρακτηριστικό του μεμονωμένου, το οποίο με τη σειρά του την κατέστησε ελκυστική σε διάφορες ομάδες-σέκτες του Ιουδαϊσμού. Εδώ στοιχεία αντλούνται κυρίως από τα κείμενα της Νεκράς Θαλάσσης. Από την άλλη, καθώς το κυρίαρχο παράδειγμα της διαθήκης του Μωυσέως αποδίδεται σε ένα υψηλό κανονιστικό επίπεδο, όπως αυτό εμφανίζεται σε έργα φορέων π.χ. των αναθεωρητών Ιερατικού Κειμένου ή του συγγρ. των Ιωβηλαίων. Τέλος στη μωσαϊκή διαθήκη αναφερόταν τόσο το κέντρο όσο και η περιφέρεια τόσο ως κανονιστική θεολογική ιδέα όσο και ως κρυπτογραφικό κώδικα της ταυτότητας της σέκτας. Το βιβλίο καταλήγει ότι κατά το τέλος της εποχής του Δεύτερου Ναού και μολονότι η διαθήκη του Μωυσέως ήταν κανονιστική όσον αφορά το διαθηκικό νομισμό, ο οποίος ήταν δεσμευτικός για τους Ιουδαίους, η τάση των σεκτών όσον αφορά στη διαθήκη κατέστησε τις επιταγές της μη δεσμευτικές και προαιρετικές.

April DeConick: το πρόβλημα της ιστορικού Ιησού

Παραπέμπουμε στη νέα ανάρτηση της April DeConick σχετικά με το πρόβλημα του ιστορικού Ιησού, τα όρια της ιστορικής μεθόδου και την πρόταση που η ίδια κάνει για την προσέγγιση του θέματος του ιστορικού Ιησού. Για να διαβάσετε το σχετικό κείμενο, πατήστε εδώ.

8 Φεβρουαρίου: Παγκόσμια μέρα της μετάφρασης των Ο΄

Η IOCS με σκοπό να προωθήσει τις σπουδές της μετάφρασης των Ο΄ έχει ορίσει την 8η Φεβρουαρίου ως ημέρα της μετάφρασης των Εβδομήκοντα (International Septuagint Day). Οι εβδομηκοντολογικές σπουδές γνωρίζουν άνθηση κατά τα τελευταία χρόνια κάτι που το βεβαιώνουν οι πολλές εκδόσεις νέων βιβλίων και οι επιστημονικές συναντήσεις (συνέδρια, colloquia κτλ) ετησίως. Επίσης, όπως αναφέραμε σε παλαιότερες αναρτήσεις έχουν εκπονηθεί και ήδη κυκλοφορούν μεταφράσεις του κειμένου των Ο΄ (παραπέμπουμε στην είδηση μόνο ότι πριν λίγες κυκλοφόρησε εδώ στη Γερμανία η πρώτη μετάφραση στα γερμανικά.)

Ένα νέο άρθρο του Hoffmann για το Jesus Project

Το θέμα του ιστορικού Ιησού και της νέας ερευνητικής προσπάθειας γύρω από αυτό εξακολουθεί να προκαλεί συζητήσεις στο χώρο του διαδικτύου και ιδιαίτερα σε αυτόν των ιστολογίων. Μετά από τη σειρά των κριτικών άρθρων της DeConick (στα οποία αναφερθήκαμε την εβδομάδα αυτή, πατήστε εδώ), έρχεται το κείμενο του Joseph Hoffmann, το δεύτερο δικό του, με θέμα το Jesus Project, στην ιστοσελίδα Bible and Interpretation. Στο προηγούμενο σχετικό κείμενό του είχαμε αναφερθεί παλαιότερα (πατήστε εδώ). Ο Hoffmann επανέρχεται στο ζήτημα του Jesus Project, μέλος του οποίου είναι ο ίδιος. Διακρίνει τις αντιδράσεις στο Διαδίκτυο σε τρεις κατηγορίες: "More of the Same Old Thing, A Radically New Thing, or a Thing that Wouldn’t Make a Difference whether old or new."

Απαντώντας σε αυτές λοιπόν τις αντιδράσεις τονίζει τα εξής:

-Το νέο αυτό ερευνητικό πρόγραμμα δεν είναι συνέχεια του Jesus Seminar. H νέα αυτή προσπάθεια ωστόσο έχει ως ένα στόχο του την αξιολόγηση του έργου του Jesus Seminar.

-Μέσα στο νέο αυτό πρόγραμμα διακρίνονται πολλές τάσεις, αλλά ένας από τους σκοπούς του είναι ο διάλογος μεταξύ αυτών που τις εκπροσωπούν.

-Αν πραγματικά το Jesus Project προσφέρει κάτι νέο, αυτό θα είναι η ανάπτυξη τέτοιων μεθόδων που θα οδηγούν στην καλύτερη κατανόηση των δεδομένων που έχουμε στη διάθεσή μας.

Αναφερόμενος στη συνέχεια στις θεωρητικές αφετηρίες του προγράμματος ο H. παραπέμπει στον Descartes και στα βήματα της έρευνας που αυτός όρισε:

1. Δέξου ως αληθινό αυτό που είναι πέρα από κάθε αμφιβολία. Δηλαδή όρισε, όσο είναι δυνατό, αυτό που είναι δεδομένο κι ό,τι στηρίζεται στην αυθεντία.

2. Χώρισε κάθε ερώτημα σε μικρότερα ερωτήματα. Το ερώτημα αν ο Ιησούς πραγματικά υπήρξε ή αν είπε πραγματικά αυτά τα λόγια δεν μπορεί να απαντηθεί. Το ερώτημα όμως μπορεί κατά τον H. να διαιρεθεί σε μικρότερα ερωτήματα, στα οποία ίσως είναι δυνατό να δοθεί απάντηση.

3. Ξεκίνα από τα απλούστερα και προχώρησε στα πιο σύνθετα ζητήματα. Τα κείμενα που έχουμε στη διάθεσή μας προέρχονται από κοινότητες, των οποίων την ιστορικότητα δε μπορούμε να αμφισβητήσουμε. Είναι αναγκαίο όμως να ερευνηθούν σε βάθος από το Project.

4. Κάνε τακτική ανασκόπηση της πορείας, ώστε να μην χάνεις το στόχο σου. Είναι αναγκαίο επομένως το Jesus Project να μην κάνει τα λάθη του Jesus Seminar, χάνοντας τελικά το στόχο του.

[Α.Τ.: Η αναφορά στον Descartes και στο καρτεσιανό σχήμα νομίζω ότι είναι ενδιαφέρουσα και επίσης αποκαλυπτική των θεωρητικών βάσεων, τις οποίες θέτει το πρόγραμμα. Όπως σημείωσα και σε παλαιότερη ανάρτηση έχω την εντύπωση ότι το ερώτημα για τον ιστορικό Ιησού είναι εγκλωβισμένο σε μία παλαιότερη αντίληψη του τι είναι ιστορικό και πραγματικό, αυτή του θετικισμού του 19ου αι. Αν λοιπόν το Jesus Project έχει ως αφετηρία του τις ίδιες θεωρητικές προϋποθέσεις, τότε ίσως δε θα οδηγήσει σε κάτι νέο και ίσως υπό αυτήν την έννοιά του οι επικριτές του να έχουν δίκιο.

Αυτό που σημειώνεται ως πρώτη αρχή του Descartes ότι δηλαδή το αληθινό είναι κάτι που μπορεί να αποδειχθεί ως τέτοιο, είναι μια ιδέα που σήμερα ακούγεται απλοϊκή, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για γεγονότα του παρελθόντος. Ήδη αυτή η τοποθέτηση οδήγησε σε αδιέξοδο την επιστήμη της ιστορίας κατά τον προηγούμενο αιώνα. Το θέμα είναι βέβαια μεγάλο, αλλά σημειώνοντας μόνο αυτό, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι όλα τα γεγονότα και πρόσωπα τα βιώνουμε μέσα σε μία συγκεκριμένη συνάφεια, η οποία ορίζεται από πολλούς παράγοντες (π.χ. χρόνος, τόπος, κοινωνικό πλέγμα κτλ.). Αυτή η συνάφεια μας λείπει καθώς οι παράγοντες έχουν αλλάξει και δεν είναι δυνατό επομένως να γνωρίζουμε κάτι πέραν κάθε βεβαιότητας. Σε αυτήν τη βεβαιότητα οδηγηθήκαμε τις τελευταίες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα. Προς τούτο επομένως θα συμφωνήσω με τον Η. ότι δηλαδή το ερώτημα για την ιστορικότητα του Ιησού δεν οδηγεί πουθενά. Δε θεωρώ όμως ότι θα λύσει το πρόβλημά μας ο κατακερματισμός του ερωτήματος σε μικρότερα. Αυτό που ίσως μπορεί να γίνει αποβάλλοντας τη βεβαιότητα ότι θα μπορέσουμε ποτέ να αποδείξουμε κάτι πέραν κάθε αμφιβολίας, είναι να αναπτύξουμε εργαλεία, όπως παρατηρεί κι ο Η., για να κατανοήσουμε καλύτερα τις συνάφειες μέσα στις οποίες παραδίδεται η ζωή και τα λόγια του Ιησού. Ένα τελευταίο ερώτημα, σχετικό όσο άσχετο κι αν φαίνεται εν πρώτοις: ποιος Σωκράτης είναι ο πραγματικός πέραν κάθε αμφιβολίας; Αυτός του Πλάτωνος ή εκείνος του Ξενοφώντος; Ή μήπως και οι δύο; Ή μήπως τελικά το ερώτημα με τον τρόπο που διατυπώνεται δεν έχει νόημα, αφού δε μπορεί πια να έχει απάντηση. Μάλλον δηλαδή το θέμα δεν είναι να δώσουμε νέες απαντήσεις σε ένα ερώτημα που τέθηκε κάτω από άλλες ιστορικοκοινωνικές προϋποθέσεις, αλλά να θέσουμε νέα ερωτήματα ξεκινώντας από τις συνειδητοποιήσεις και τις διαπιστώσεις της πορείας μας μέχρι σήμερα. Αν λοιπόν το Jesus Project καταφέρει να θέσει τέτοια ερωτήματα, τότε θα προσφέρει πραγματικά κατά τη γνώμη μου κάτι καινούργιο στη συζήτηση.]

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο του Hoffmann, πατήστε εδώ.

Ένα νέο βιβλίο για το μυστήριο στον Ιουδαϊσμό και στην Α΄ Κορινθίους

Ένα νέο βιβλίο κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Walter de Gruyter με θέμα την έννοια του μυστηρίου στο Δανιήλ, στον Ιουδαϊσμό του Δεύτερου Ναού και στην Α΄ Κορινθίους:

Gladd, Benjamin L., Revealing the Mysterion. The Use of Mystery in Daniel and Second Temple Judaism with Its Bearing on First Corinthians, (ZNW Beihefte 160), Walter de Gruyter: Berlin, 2008

ISBN 978-3-11-020913-6

99,95 ευρώ

Περιγραφή του εκδοτικού οίκου

Οι ερμηνευτές γενικά συμφωνούν ότι ο όρος "μυστήριον" στην Κ.Δ. είναι ένας terminus technicus που προέρχεται από τον Δανιήλ. Στο βιβλίο εξετάζεται η σημασία του όρου στα κείμενα της Νεκράς Θαλάσσης και σε άλλες ομάδες του Ιουδαϊσμού. Όπως και στον Δανιήλ ο όρος έχει κι εκεί πάντοτε εσχατολογικό περιεχόμενο. Ο συγγρ. εξετάζει επίσης πώς ο όρος "μυστήριον" λειτουργεί μέσα στην Α΄ Κορ και προσπαθεί να εξηγήσει γιατί ο όρος χρησιμοποιείται τόσο συχνά. Ο αποκαλυπτικός αυτός όρος σχετίζεται με τη βασιλεία του Μεσσία μέσα σε εσχατοτολογικές αποκαλύψεις και γλώσσες, χαρισματική ερμηνεία και τη μεταμόρφωση των πιστών στον Αδάμ των εσχάτων.

Για να δείτε τα περιεχόμενα του βιβλίου, πατήστε εδώ.

Δύο ενδιαφέροντα άρθρα στο περιοδικό Klio

Στο νέο τεύχος του Klio 90:2 (2008) δημοσιεύονται μεταξύ άλλων και δύο άρθρα με ενδιαφέρον για όσους μελετούν την ιστορία της εποχής της Καινής Διαθήκης:

Benedikt Eckhardt, “Herodes der Große als Antiochus redivivus in apokrypher und josephischer Deutung. Mit einem Ausblick auf eine konstruktivistische Herodesforschung”, 360-373
Στις αφηγήσεις του Ιωσήπου για τον Ηρώδη οι αντίπαλοι του βασιλιά εμφανίζονται ως μάρτυρες και ο Ηρώδης εμφανίζεται ως ο ξένος κατακτητής στη χώρα, ένας Αντίοχος redivivus. Τα πρότυπα για αυτήν την παρουσίαση του Ηρώδη αντλούνται από διάφορα κείμενα, όπως το 2 Μακκαβαίων ή την Ανάληψη Μωυσέως. Ωστόσο μπορεί να γίνει μια διάκριση δύο στρωμάτων. Στα απόκρυφα κείμενα σαφώς ο Ηρώδης παρουσιάζεται ως ο «τύραννος των εσχάτων», ιδέα που στηρίζεται κατά πολύ στην παράδοση που αναπτύχθηκε γύρω από τον Αντίοχο Δ΄. Στη συνέχεια στην ερμηνεία του Ιωσήπου υιοθετούνται όλες αυτές τις σκηνές που διασώθηκαν στη συλλογική μνήμη για τους διωγμούς του Αντιόχου και συμπληρώνονται με τους κλασικούς τόπους για την τυραννία. Έτσι απομακρύνεται το αποκαλυπτικό περιεχόμενο, ο Ηρώδης καθίσταται τύραννος σύμφωνα με τα ελληνικά και ιουδαϊκά μέτρα. Ο συγγρ. εκτιμά ότι υπάρχουν δυνατότητες περαιτέρω μελέτης στο μέλλον της ανάλυσης της στρατηγικής νομιμοποίησης και απο-νομιμοποίησης της εξουσίας του Ηρώδη, οι οποίες εμφανίζονται η μία δίπλα στην άλλη κυρίως στο έργο του Ιωσήπου, Ιουδ. Αρχαιολογία. Καθώς τις περισσότερες φορές δε μπορεί να αποφασισθεί, εάν μία συγκεκριμένη ερμηνεία πρέπει να αποδοθεί στον ίδιο τον Ιώσηπο ή σε κάποια από τις άγνωστες πηγές του, φαίνεται ότι είναι αναγκαία μια άλλη προσέγγιση: πρέπει να αναλυθούν οι στρατηγικές του και σε αυτό το επίπεδο να κατανοηθεί ο τρόπος που ο Ιώσηπος παρουσιάζει τον Ηρώδη.

Stefan Pfeiffer, “Die alexandrinischen Juden im Spannungsfeld von griechischer Bürgerschaft und römischer Zentralherrschaft. Der Krieg des Jahres 66 n. Chr. in Alexandria”, 387-402
Κατά έτος 66 ο praefectus Aegypti Tiberius Iulius Alexander επιτέθηκε στους Ιουδαίους της πόλης, οι οποίοι είχαν οχυρωθεί στην περιοχή της πόλης που λεγόταν Δέλτα. Στο άρθρο παρουσιάζονται οι λόγοι και το παρασκήνιο αυτής της αιματηρής σύγκρουσης: όπως θα καταστεί σαφές, η στάση των Ιουδαίων είναι μέρος μίας συνεχούς σύγκρουσης μεταξύ των Ελλήνων της Αλεξάνδρειας και των Ιουδαίων για τα πολιτειακά δικαιώματα. Η αντιπαράθεση εντάθηκε εξαιτίας της ιουδαϊκής επανάστασης στην Παλαιστίνη. Όταν οι Ιουδαίοι της Αλεξάνδρειας αμφισβήτησαν τη ρωμαϊκή τάξη με το να προσβάλουν τον praefectus, τότε αντιμετωπίσθηκαν ως εχθροί της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και οι ρωμαϊκές λεγεώνες εστάλησαν εναντίον τους. Αφού όμως παρακάλεσαν για ειρήνη, οι Ιουδαίοι αποκαταστάθηκαν στο προηγούμενο πολιτειακό τους status και κατέστησαν νομοταγείς πολίτες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας για μερικά χρόνια (μέχρι το 2ο αι. μ.Χ.)

Το νέο τεύχος του περιοδικού ETL

Στο νέο τεύχος του περιοδικού Ephemerides theologicae Lovanienses 84:4 (2008) δημοσιεύονται μεταξύ άλλων και τα εξής άρθρα βιβλικού ενδιαφέροντος:

Harry T. Fleddermann, "The doublets in Luke", 409-444

Οι ερμηνευτές συχνά προβληματίζονται για τον τρόπο που ο Λουκάς χειρίζεται τις διπλές διηγήσεις που βρήκε στο κατά Μάρκον και στην Q. Κάποιοι υποστήριξαν ότι ο Λουκάς αποφεύγει αυτές τις διπλές διηγήσεις. Μία προσεκτική εξέταση του ευαγγελίου καταδεικνύει ότι ο Λουκάς δημιουργεί τέτοιας διπλές διηγήσεις μόνος του και συχνά επεξεργάζεται τις διπλές διηγήσεις που παίρνει από τον Μάρκο και την Q εξομαλύνοντας τις δύο μορφές μεταξύ τους. Όταν ο Λουκάς παραλείπει τις διπλές διηγήσεις, τότε πάντα απορρίπτει την εκδοχή του Μάρκου. Και ακόμη συχνότερα αυτή η παράλειψη οφείλεται στο ότι ακριβώς παραλείπει ένα κείμενο του Μάρκου ακολουθώντας έναν γενικότερο συγγραφικό στόχο όπως για παράδειγμα αυτόν την ένταξης με έναν ομαλό τρόπο την Q μέσα στο γενικό πλαίσιο του Μάρκου. Ο Λουκάς δεν παραλείπει μία διπλή αφήγηση μόνο γιατί είναι διπλή.

Peter Spitaler, "Diatribe and the construction of a negative Pauline anthropology", 445-475

Η αναζήτηση της θεματικής ενότητας μέσα στο Ρωμ 1-3 οδήγησε στη γενική αποδοχή της θέσης ότι εδώ ο Παύλος αναπτύσσει το θέμα της καθολικής αμαρτωλότητας. Αν αφαιρεθεί από το κείμενο, το θέμα λειτουργεί στην ανάλυση αυτών των κειμένων, ως μία μετα-θεματική ερμηνευτική ιδέα (δηλαδή μία ιδέα ευρύτερη από τις θεματικές λεπτομέρειες που περιέχονται στο κείμενο). Από αυτήν προκύπτουν 4 σαφή συμπεράσματα για τη θεολογία και επιχειρηματολογία του Παύλου: (1) η αμαρτωλότητα είναι μία ανθρωπολογική πραγματικότητα, (2) η αγαθότητα είναι μία ανθρωπολογική υπόθεση (3) οι φιλολογικοί τύποι που αποτελούν παράδειγμα της άδικης συμπεριφοράς είναι αντικειμενικά πραγματικοί και (4) οι χαρακτήρες που αποτελούν παράδειγμα δίκαιης συμπεριφοράς είναι αντικειμενικά μη πραγματικοί. Ο σκοπός του άρθρου είναι να ερευνήσει κριτικά τους "λεπτούς" τρόπους με τους οποίους αυτές οι μετα-θεματικές ερμηνείες (δηλ. η ανάγνωση του κειμένου μέσα από το πρίσμα της πανανθρώπινης αμαρτωλότητας), που υποστηρίζονται από το φιλολογικό είδος της διατριβής (δηλ. της θεώρησης των θετικών χαρακτήρων ως πλασματικών και των αρνητικών ως πραγματικών), συμβάλλει σε μία αρνητική παύλεια ανθρωπολογία και στις αρνητικές απεικονίσεις της ισραηλιτικής θρησκείας του 1ου αι. Εξαιτίας της επίδρασης που άσκησαν στο χαρακτηρισμό των Ρωμ 1-3, το άρθρο ξεκινά με μία επισκόπηση της σχέσης μεταξύ της μεταθεματικής και των αναλύσεων της διατριβής. Αυτή η επισκόπηση προετοιμάζει το έδαφος για μία εναλλακτική ανάγνωση της διατριβής του Παύλου.

Christopher T. Begg, "Jacob's descent into Egypt (Gen 45,25-46,7) according to Josephus, Philo and Jubilees", 499-518

Στο Γεν 45,25–46,7 γίνεται λόγος για το τελικό ταξίδι του Ιακώβ και τη συνάντησή του με το Θεό καθώς κατεβαίνει στην Αίγυπτο κι έχει την εμπειρία μίας θεοφάνειας. Στο άρθρο παρουσιάζεται μία λεπτομερής συγκριτική μελέτη τριών αρχαίων ιουδαϊκών επαναφηγήσεων της περικοπής της Γένεσης, δηλ. αυτών στον Ιώσηπο, Ιουδ. Αρχαιολ. 2.168-176a, στον Φίλωνα, Ιωσήφ 252–255 και στα Ιωβηλ. 43.23–44.8. Και οι τρεις νέες εκδοχές, οι οποίες εμπνέονται από τη θεία εντολή στο Γεν 46,3β ότι ο Ιακώβ δεν πρέπει να "φοβηθεί" να πάει στην Αίγυπτο, εισάγουν ένα μέρος σχετικά με τη φύση του φόβου του πατριάρχη, το οποίο το τοποθετούν πριν από τις αντίστοιχες αφηγήσεις της θεοφάνειας. Η εκδοχή του Ιώσηπου για παράδειγμα συμπιέχει τη διπλή απάντηση του Ιακώβ στην πληροφορία των γιων του ότι ο Ιωσήφ ζει σε μία και προσθέτει λεπτομέρειες στο λόγο του Θεού καθώς κάνει μία εκτενή αναδρομή στις θείες δωρέες στη ζωή του Ιακώβ. Η εκδοχή του Φίλωνα επικεντρώνεται στις διάφορες ψυχολογικές καταστάσεις του Ιακώβ κατά την πορεία του συμβάντος κι αφήνει κατά μέρος πολλά στοιχεία της βιβλικής αφήγησης, π.χ. τη στάση του Ιακώβ στην Beer-sheba και τη θυσία εκεί (Γεν 46,1) καθώς επίσης και την αρχική στιχομυθία μεταξύ αυτού και του Θεού, όπως αυτή περιγράφεται στο Γεν 46,2-3α. Τέλος στην αφήγηση των Ιωβηλαίων υπάρχει μία αρκετά πιστή επανάληψη του βιβλικού κειμένου αλλά και η παρεμβολή ενός μεγάλου αριθμού χρονολογικών ενδείξεων που αντικατοπτρίζουν το ενδιαφέρον του συγγραφέα για θέματα ημερολογίου.

Jan Lambrecht, "The line of thought in Matthew 24,1-35 : a discussion of Vicky Balabanski's reading", 519-528

Ο συγγρ. υποστηρίζει ότι είναι δυνατή μία ανάγνωση του Μτ 24,3-35 χωρίς να υιοθετηθεί το σχήμα των δύο διαδοχών, το οποίο πρότεινε η Vicky Balabanski σε ένα πρόσφατο άρθρο της. Στους στ. 4β-11 γίνεται αναφορά στην αρχή των οδυνών του τοκετού. Στους στ. 15-28 περιγράφεται η μεγάλη δοκιμασία που προκλήθηκε εξαιτίας της καταστροφής του Ναού. Στους στ. 29-31 τέλος παρουσιάζεται εν συντομία η παρουσία του Υιού του Ανθρώπου. Στους στ. 32-35 ο Ιησούς επιβεβαιώνει ότι οι μαθητές του θα είναι σε θέση να εντοπίσουν τα γεγονότα που προαναγγέλλουν τον ερχομό του Υιού του Ανθρώπου εν δόξη καθώς επίσης και το τέλος του αιώνος. Επίσης επιβεβαιώνει ότι τα λόγιά του θα έχουν ισχύ. Δίνεται η απάντηση στις δύο ερωτήσεις στο στ. 3, η πρώτη αφορά στην καταστροφή του Ναού και η δεύτερη στο σημείο του στ. 30. Ο ευαγγελιστή, ο οποίος είναι επηρεασμένος πιθανόν από τις μεταπασχάλιες εμπειρίες της κοινότητάς τους, διευρύνει δυο φορές τη σκηνή, στο τέλος των στ. 9-14 (όχι πια μόνο η αρχή) και στο τέλος των στ. 23-28 (όχι μόνο πια ο Ναός και η Ιουδαία). Στον εσχατολογικό του λόγο ο Ιησούς στο κατά Ματθαίον επικεντρώνεται αποκλειστικά στις προφητικές πληροφορίες που δίνει και στην παραίνεση. Πώς θέλει ο Ματθαίος να ερμηνεύσουν οι αναγνώστες τη διαβεβαίωση του Ιησού για το "εὐθέως" στο στ. 29 ή το "ἡ γενεὰ αὕτη" στο στ. 34 παραμένει ασαφές. Όπως και άλλοι συγγραφείς ο ευαγγελιστής δεν επιβεβαιώνει (και δε μπορεί να το κάνει) όλες τις αγαπημένες του ιδέες παντού και κάθε φορά. Δεν είναι όλα τα κείμενα "αμοιβαία σημαντικά". Τα 24,1-35 και 28,18-28 θα έπρεπε να κατανοηθούν σα να βρίσκονται σε ένα διάλογο μεταξύ τους.