Aρχαιολογικά δεδομένα σχετικά με τον Πρώτο Ναό / Archaeological Facts about the First Temple

Στην ιστοσελίδα The Bible and Interpretation έχει αναρτηθεί (σε .pdf) ένα άρθρο του ομότιμου καθηγητή της αρχαιολογίας του Παν/μίου του Tel Aviv (Ισραήλ) David Ussishkin με θέμα τα αρχαιολογικά δεδομένα σχετικά με το όρος της Σιών κατά την περίοδο του Πρώτου Ναού. Για να διαβάσετε το σχετικό κείμενο, πατήστε εδώ.

Συνέδριο για την πρώιμη λατρεία του Ιησού Χριστού / Conference on early devotion of Jesus

Στο Vrije University (Amsterdam) διοργανώνεται στις 11 Ιουνίου 2010 συνέδριο με τον τίτλο "Early Devotion to Jesus. A Dialogue with Larry Hurtado". Όπως προδίδει και ο τίτλος του συνεδρίου το κεντρικό θέμα του συνεδρίου θα είναι η θέση του L. Hurtado, καθηγητή της Κ.Δ. στο Edinburgh, ότι η λατρεία του Ιησού δεν άρχισε κατά το 2ο αιώνα, όπως υποστηρίζεται γενικά, αλλά ήδη μέσα στην Κ.Δ. υπάρχουν ίχνη αυτής της λατρείας (όπως π.χ. προσευχές). Οι ομιλητές του συνεδρίου θα συζητήσουν τη θέση του Hurtado με τη βοήθεια των κειμένων της Κ.Δ. και θα αναζητήσουν την πιθανή θεολογική της αξία για το σήμερα.

Πρόγραμμα συνεδρίου
09.30-16.30
10:00 Opening by Kees van der Kooi (CERT/VU)

10:10 Larry Hurtado, University of Edinburgh: "Twenty Years of research on Devotion to Jesus: A Report, and Reflections"

11:15 Boris Paschke (ETF, Heverlee): "Liturgical Prayer to Christ in the First Two Centuries: Some Considerations in Response to Larry Hurtado"

11:45 Rick Benjamins (PThU, Leiden): "Importance and Problems of Religious Experience in the New Testament"

12:15 Response Hurtado/audience

13:45 Larry Hurtado, "The Spirit, God and Jesus Devotion in the New Testament"

14:15 Arie Zwiep (CERT/VU): "'Jesus Made Both Lord and Christ' (Acts 2:36). Some Reflections on the Altitude of Lukan Christology"

15:00 Bas van Os (CERT): "How on Earth Could Resurrection Experiences Turn Jesus into a God?"

(Πηγή: The Amsterdam NT Blog, CERT)

15:30 Response Hurtado

15:45 Panel Discussion (Maarten Wisse, VU)

Το τρέχον τεύχος του περιοδικού Henoch / The current issue of Henoch

Το τρέχον τεύχος του περιοδικού Henoch 31:2 (2009) χωρίζεται σε δύο κύρια μέρη. Το πρώτο μέρος είναι ένα αφιέρωμα στον J. Neusner και στη συμβολή του στη μελέτη του Ιουδαϊσμού (κυρίως του ραββινικού) και το δεύτερο μέρος περιέχει τις εισηγήσεις που διαβάστηκαν στη δεύτερη συνάντηση του Henoch Graduate Seminar στο Πανεπιστήμιο του Princeton. Ο τόμος συμπληρώνεται με τρεις μελέτες σχετικά με κείμενα και την κοινότητα του Κουμράν και ψευδεπίγραφα:

Theme Section: Jacob Neusner and the Scholarship on Ancient Judaism (ed. Yaron Z. Eliav)

• Yaron Z. Eliav, Introduction

• David Goodblatt, "Neusner and the History of the Jews in the Land of Israel and Babylonia"

• Steven D. Fraade, "Jacob Neusner as Reader of the Mishnah, Tosefta, and Halakhic Midrashim"

• Judith Hauptman, "Jacob Neusner’s Methodological Contributions to the Study of Rabbinic Texts"

Papers from the 2008 Second Enoch Graduate Seminar at Princeton (ed. James H. Charlesworth, Martha Himmelfarb, and Gabriele Boccaccini)

• Ariel Feldman, "1Q19 ('Book of Noah') Reconsidered"
• Eric Miller, "The Self-Glorification Hymn Reexamined"
• Balázs Tamási, "Prophesized History of the Postexilic Period and Polemics against Priests in 4Q390 from Qumran: Levite Authorship behind the Fragments?"

Essays

• Ron H. Feldman, "The 364-Day 'Qumran' Calendar and the Biblical Seventh-Day Sabbath: A Hypothesis Suggesting their Simultaneous Institutionalization by Nehemiah"
• Eric D. Reymond, "Imaginary Texts in Pseudepigraphal Literature: The Angelic Hymns of Job's Daughters in The Testament of Job"
• G.W. Lorein and E. Van Staalduine-Sulman, "CD II, 4 – IV, 9: A Song of David for Each Day"

Το νέο τεύχος του BN / The current issue of BN

Στο τρέχον τεύχος του Biblische Notizen 144 (2010) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

Thomas Krüger, "Recent Developments in the History of Ancient Israel and their Consequences for a Theology of the Hebrew Bible", 5-13

H πρόσφατη έρευνα έδωσε έμφαση στο κενό που υπάρχει μεταξύ της ιστορίας του αρχαίου Ισραήλ και των ιστοριών που λέγονται για τον Ισραήλ μέσα στην εβραϊκή Βίβλο. Θα έπρεπε μία θεολογική ερμηνεία της εβραϊκής Βίβλου να αγνοεί τις αντιθέσεις μεταξύ των βιβλικών κειμένων και της ιστορικής πραγματικότητας και θα έπρεπε να διαβάζει τα κείμενα με ένα μεταφορικό ή με ένα παραδειγματικό τρόπο; Ή θα έπρεπε να αξιολογεί κριτικά τις θεολογικές ιδέες που αναπτύσσονται στα βιβλικά κείμενα λαμβάνοντας υπόψη την ιστορική πραγματικότητα στην οποία αναφέρονται; Στο παρόν άρθρο υποστηρίζεται η δεύτερη προσέγγιση, η οποία συμφωνεί όχι μόνο με τη σύγχρονή μας κοσμοθεωρία αλλά και με τις σημαντικές βιβλικές παραδόσεις που υιοθετεί μία κριτική θεολογία.

Harald Schweizer, "Die Josefsgeschichte im Koran und in der hebräischen Bibel – Synoptischer Vergleich", 15-39
Η ιστορία του Ιωσήφ στην Π.Δ. εντάχθηκε στο μεγαλύτερό της μέρος στο Κοράνιο (Σούρα 12). Έτσι σε μια πρώτη φάση στο παρόν άρθρο γίνεται μία συνοπτική σύκριση των δύο εκδοχών. Εντοπίζουμε ένα μεγάλο όγκο συγκεκριμένων κορανικών κηρυγματικών στοιχείων τα οποία εντάσσονται μέσα στο πλαίσιο του εβραϊκού κειμένου. Πολύ ενδιαφέρουσες είναι οι παραλείψεις οι οποίες αντιστοιχούν σε φαινόμενα τα οποία περιγράφονται από τη σύγχρονη λογοτεχνική κριτική. Αυτές οι παραλείψεις οφείλονται στο γεγονός ότι έπρεπε να αποφευχθούν οποιεσδήποτε έμμεσες αναφορές σε ιδιαίτερα ιουδαϊκά ενδιαφέροντα. Το άρθρο αποτελεί τη συνέχεια ενός προηγούμενου (βλ. τεύχος 143 του περιοδικού), στο οποίο ο συγγραφέας συζητούσε διάφορα μεθοδολογικά ζητήματα ερμηνεία αυτών των λογοτεχνικών δεδομένων.

Peter Höffken, "Esra und Nehemia als Handlungsträger bei Josephus", 41-59

Ο Ιώσηπος κατανοεί τους Έσδρα και Νεεμία ως συγχρόνους και τους τοποθετεί στην εποχή του Ξέρξη. Τόσο ο Έσδρας όσο και ο Νεεμίας δεν ενεργούν μαζί αλλά σύμφωνα με το 3 Έσδρα 9 ο ένας μετά τον άλλο. Με τις δύο αυτές μορφές ο Ιώσηπος ανατρέχει στις κύριες πράξεις ίδρυσης του μεταιχμαλωσιακού Ιούδα, οι οποίες κορυφώνονται στην ανέγερση εκ νέου του Νaού. Με αυτόν τον τρόπο ο Ιώσηπος επικεντρώνεται στις πράξεις των Έσδρα και Νεεμία στην Ιερουσαλήμ. Κατά την άποψη του Ιωσήπου ο Έσδρας είναι σημαντικότερο πρόσωπο, σύμφωνα με το 3 Έσδρα ενδιαφέρθηκε κυρίως με τη διάλυση γάμων που είχαν συνάψει Ιουδαίοι με ξένες γυναίκες και την επικύρωση του Νόμου. Ο Νεεμίας είναι κυρίως εκείνος που ανοικοδόμησε τα τείχη της πόλης. Παραλείπονται άλλες πλευρές της ιστορίας (για παράδειγμα η δεύτερη παραμονή στην Ιερουσαλήμ) ή μετακινούνται σε ένα δεύτερο επίπεδο (για παράδειγμα η εγκατάσταση των Ιουδαίων στην Ιερουσαλήμ). Το ίδιο ισχύει και για τις δραστηριότητες των αντιπάλων του Νεεμία.

Bernard Gosse, "Abraham et Canaan dans le livre d’Ezéchiel, Néhémie et le Psautier", 61-70

Στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ ο Αβραάμ εμφανίζεται ως ο προπάτορας των λαών της Χαναάν. Στο βιβλίο του Νεεμία η χαλδαϊκή καταγωγή του Αβραάμ σχετίζεται με την επιστροφή από την Αιχμαλωσία. Αυτή η ιδέα έχει επηρεάσει τα κείμενα των Ψαλμών.

Andrea Beyer, "Vom Traumorakel zum Morgenlied. Literarkritische und kompositionsgeschichtliche Erwägungen zur Textgeschichte von Psalm 3", 71-85
Αναλύοντας την ποιητική δομή και εφαρμόζοντας τις μεθόδους της λογοτεχνικής κριτικής ο συγγραφέας συζητά το πρόβλημα εάν ο Ψα 3 εξελίχθηκε από μία προσευχή, η οποία στηριζόταν σε ένα όραμα-χρησμό, σε ένα πιθανό πρωινό τραγούδι. Στην πορεία της ιστορίας του κειμένου ο Ψα 3 άλλαξε το θεολογικό του προφίλ ώστε να έχει μία γενικότερη εφαρμογή και για να ενταχθεί σε αυτόν το θέμα που αναπτύσσεται στους Ψα 3-14: το ζήτημα της βοήθειας που παρέχει ο Θεός στους δικαίους.

Hans-Georg von Mutius, 'Eine talmudische Textvariante zu Kohelet 5,9 und ihr Verhältnis zur LXX", 87-93

Αντί για το דתומי אהב בהמוז לא תבואה μία ταλμουδική εκδοχή του Εκκλ 5,9 διασώζει τη γραφή דתומי אהב בהמוז לו תבואה (b Makkot 10a). Η ταλμουδική εκδοχή μπορεί πιθανόν να συνδέεται με ένα μέρος της παράδοσης του κειμένου των Ο΄, όπου μία δύσκολη εβραϊκή πρόταση μεταφράζετα με τον εξής αμφίσημο τρόπο: καὶ τίς ἠγάπησεν ἐν πλήθεια αὐτοῦ γένημα[τα]. Επιπλέον η ακριβής μετάφραση των εβραϊκών λέξεων παραμένει δύσκολη, επειδή τα לא και לו προφανώς συγχέονταν στην προ-μασωριτική ορθογραφία.

Marko Marttila, "Das Sirachbuch und das Neue Testament. Der Einfluss eines jüdischen Weisheitswerkes auf die frühchristlichen Autoren", 95-116

Η σχέση μεταξύ της Σοφίας Σειράχ και των βιβλίων της Κ.Δ. προκάλεσε μέχρι σήμερα ελάχιστο ενδιαφέρον. Ωστόσο η Σοφία Σειράχ υπήρξε σημαντική για πολλούς συγγραφείς της Κ.Δ. Δεν απαντούν ωστόσο κατά λέξη παραθέσεις του Σειράχ στην Κ.Δ., αλλά αρκετές έμμεσες αναφορές συνδέονται με κείμενα του Σειράχ και κάποιες φορές η αρχική σκέψη του παλαιοδιαθηκικού κειμένου αναπτύσσεται περαιτέρω ή και απορρίπτεται. Οι σχέσεις με τη Σοφία Σειράχ είναι ιδιαίτερα εμφανείς στα ευαγγέλια και στην επιστολή Ιακώβου.

Thomas Witulski, "Zur Frage der in Apk 13 verwendeten Quellen", 117-133

Η έρευνα των νέων θεωριών για τις πηγές του Αποκ 13 καταδεικνύει ότι η θέση που αναπτύχθηκε από τον W. Bousset παραμένει η περισσότερο πιθανή. Σύμφωνα με αυτήν ο Bousset υποστηρίζει ότι ο συγγραφέας της Αποκ δεν χρησιμοποιεί γραπτές πηγές αλλά παραδοσιακό υλικό.

Ένα νέο περιοδικό: Journal of Ancient Judaism / A new journal: Journal of Ancient Judaism

Κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Vandenhoeck & Ruprecht ένα νέο επιστημονικό περιοδικό με τον τίτλο Journal of Ancient Judaism. Σύμφωνα με την περιγραφή του εκδοτικού οίκου το νέο περιοδικό θα φιλοξενεί άρθρα που θα πραγματεύονται ζητήματα της ιουδαϊκής γραμματείας, κουλτούρας, θρησκείας και ιστορίας από την εποχή της Βαβυλώνιας Αιχμαλωσίας μέχρι και το Βαβυλωνιακό Ταλμούδ. Θα κυκλοφορεί 3 φορές το χρόνο κι εκτός από άρθρα, τα οποία μπορούν να είναι εκτενή, θα δημοσιεύει και βιβλιοκρισίες σχετικών μελετών. Ένα από τα τεύχη θα έχει συγκεκριμένη θεματική. Το περιοδικό είναι peer-reviewed (έχει δηλαδή ομάδα ειδικών που ελέγχει την επιστημονική ποιότητα των υποβαλλόμενων άρθρων). Τα άρθρα θα μπορούν να είναι σε τρεις γλώσσες: αγγλικά (στην πλειοψηφία τους), γαλλικά και γερμανικά. Ο εκδοτικός οίκος παρέχει ελεύθερη πρόσβαση στο πρώτο τεύχος του JAJ:

Journal of Ancient Judaism

Στο νέο JSQ / In the current issue of JSQ

Στο νέο τεύχος του Jewish Studies Quarterly 17:2 (2010) δημοσιεύεται μεταξύ των άλλων άρθρων και ένα που αφορά στη μαρτυρία του Ωριγένη σχετικά με τους ιουδαϊκούς νόμους περί Σαββάτου:

Shaye D. Cohen, "Sabbath Law and Mishnah Shabbat in Origen De Principiis", 160-189

Ένα άρθρο βιβλικού ενδιαφέροντος στο νέο ThZ / An article of biblical interest in the current issue of ThZ

Στο τρέχον τεύχος του περιοδικού Theologische Zeitschrift 66:2 (2010), το οποίο είναι προς τιμήν της καθηγήτριας Christine Lienemann-Perrin δημοσιεύεται μεταξύ άλλων κι ένα άρθρο βιβλικού ενδιαφέροντος:

Hans-Peter Mathys, "Anmerkungen zur dritten Vision des Sacharja (Sacharja 2,5–9)", 103–118
Στο τρίτο όραμά του (Ζαχ 2,5-9) ο Ζαχαρίας απαντά στο ερώτημα πώς θα εξασφαλισθεί χωρίς τείχος η προστασία της φαινομενικά απροστάτευτης Ιερουσαλήμ. Η απάντηση είναι: αυτήν την προστασία την παρέχει ο Θεός, ο οποίος περιβάλλει την πόλη ως "πύρινο τείχος". Η μεταφορά -όχι έκφραση μίας υπερβολικής θρησκευτικής φαντασίας - οδηγεί σε μία νέα σύλληψη: ο Ζαχαρίας μεταμορφώνει σε αυτήν την κινούμενη πύρινη στήλη σε ένα στατικό τείχος. Ο λόγος για αυτή τη μεταμόρφωση είναι σαφής: από τον συνοδοιπόρο Θεό της ερήμου πρέπει να οδηγηθούμε στον παρόντα Θεό της Ιερουσαλήμ. Ότι ο Γιαχβέ τηρεί τις υποσχέσεις του απέναντι στους δικούς του, οδηγεί τον Ζαχαρία οπωσδήποτε όχι μόνο με αυτήν τη μεταφορά αλλά και με τη συγκέντρωση και άλλων θεολογουμένων: η διατύπωση της διαθήκης, η εξήγηση του ονόματος του Γιαχβέ στο Έξ 3,14 με την παρουσία εκεί δύο φορές του ρηματικού τύπου אהיה , καθώς και δύο εκφράσεις, οι οποίοες είναι στενά συνδεδεμένες με την θεολογία της παρουσίας: כבוד και תוך . Όπως η Ιερουσαλήμ και η πρωτεύουσα του κράτους των Αχαιμενιδών Πασαργάδαι δεν είχε τείχος. Πιθανόν αυτήν είχε υπόψη του ο Ζαχαρίας, όταν προσπαθούσε να εξηγήσει στους ακροατές του το όραμά του και υποστήριζε ότι η απουσία τείχους δεν πρέπει να ήταν μειονέκτημα. Οικονομικά μπορεί να αποδειχθεί πλεονέκτημα: καθώς η Ιερουσαλήμ είναι μια ανοικτή πόλη ο αριθμός των κατοίκων της και των ζώων αυξάνει.

Εισηγήσεις του σεμιναρίου της BNTS για τις Πράξεις / Papers of the 2009 Seminar on Acts of the BNTS

Στην επίσημη ιστοσελίδα της British New Testament Society έχουν αναρτηθεί αρκετές από τις εισηγήσεις που διαβάστηκαν στο πλαίσιο των εργασιών του σεμιναρίου της BNTS κατά τη συνάντηση της Εταιρείας που έλαβε χώρα το 2009. Όσοι λοιπόν ενδιαφέρονται μπορούν να τις διαβάσουν (αρχεία pdf):

• Peter Walker, "Paul's 'Missing Year' (Acts 20:1-3): Some Implications for Pauline Chronology"
  
• Mike Gilchrist, "The 'We' Sections as Eyewitness Reporting: Some New Arguments"
  
• Sean Adams, "Luke-Acts as a Hybridization of Philosophical Biography and Narrative History: An Investigation of the Evolution of Ancient Genre"
  
• Timothy Lim Teck Ngern, "The Acts of the Apostles: Prototypical Ecclesiologies of Ecumenism?"
  

Θάνατος και ανάσταση ως κυρίαρχο μοτίβο στις Πράξεις / Death and Resurrection as Prevalent Motif in the Book of Acts

Στην ιστοσελίδα The Bible and Interpretation έχει αναρτηθεί ένα ενδιαφέρον άρθρο του Dennis J. Horton, καθηγητή του Παν/μίου του Baylor, στο οποίο ο συγγραφέας συζητά τη θέση ότι στα δύο βιβλία του Λουκά το κυρίαρχο θεολογικό θέμα είναι η ανάσταση, ενώ εκείνο του σταυρού και του πάθους υπάρχει σε μικρότερο βαθμό ή απουσιάζει. Ο Horton συζητά εν συντομία την προηγούμενη έρευνα σχετικά με το ζήτημα και στη συνέχεια υποστηρίζει ότι στα κείμενα του Λουκά και κυρίως στις Πράξεις υπάρχουν και τα δύο θεολογικά θέματα, σταύρωση και ανάσταση, ενωμένα μεταξύ τους αρμονικά ώστε να εμφανίζονται τελικά ως ένα κυρίαρχο θεολογικό θέμα του βιβλίου. Αυτό το θέμα εκτός του ότι κυριαρχεί στη σωτηριολογία του Λουκά, έχει προεκτάσεις και στη ζωή των πιστών. Όσοι ακολουθούν τον σταυρωμένο και αναστημένο Ιησού Χριστό γνωρίζουν ότι θα πρέπει όπως κι εκείνος να υποφέρουν (αυτό δείχνουν όλες οι ιστορίες των αποστόλων και των πρώτων χριστιανών στις Πράξεις), έχοντας όμως και βεβαία την ελπίδα της ανάστασης.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο του Horton, πατήστε εδώ.

Το νέο τεύχος του NTS / The new issue of NTS

Στο νέο τεύχος του New Testament Studies 56:3 (2010) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

Serge Wüthrich, "Naître de mourir: la mort de Jésus dans l’Évangile de Matthieu (Mt 27.51-56)", 313-325
Ποια είναι η σημασία των αποκαλυπτικών γεγονότων που συνδέονται με το ευαγγέλιο του Ματθαίου μετά το θάνατο του Ιησού; Το ζήτημα αντιμετωπίζεται σε δύο στάδια, ξεκινώντας από μία σύντομη αναδρομή στις τρέχουσες ερμηνείες (ιστορικές, αιτιολογικές και σημειολογικές). Σε ένα δεύτερο στάδιο εξετάζονται οι χωρικές και χρονικές διακοπές της ιστορίας. Λαμβάνοντας υπόψη τη διαδοχή των γεγονότων διατυπώνεται η υπόθεση ότι είναι μεταφορικές εκφράσεις μίας γέννας. Ο χρόνος και ο τόπος του θανάτου είανι επομένως εκείνες μίας γέννησης, ο Ιησούς επομένως κυριολεκτικά είναι "ο πρωτοτόκος εκ των νεκρών". Τέλος υποστηρίζεται ότι ο τρόπος που επικαιροποιεί ο αναγνώστης αυτή την παράδοξη διαδοχή αντιστοιχεί στη γέννηση του πιστού.

Stephen C. Carlson, "The Accommodations of Joseph and Mary in Bethlehem: Κατάλυμα in Luke 2.7", 326-342
Η ταυτότητα του "καταλύματος" στο Λκ 2,7 έχει συζητηθεί από τους δυτικούς ερμηνευτές για περισσότερα από πεντακόσια χρόνια. Οι προτάσεις που έγιναν ξεκινούν από ένα πανδοχείο και φτάνουν μέχρι έναν ξενώνα. Στο άρθρο υποστηρίζεται ότι ο όρος "κατάλυμα" έχει τη γενική σημασία του "μέρους όπου μπορεί να μείνει κανείς" κι ότι η τελική πρόταση στο Λκ 2,7 θα πρέπει να αποδοθεί ως "επειδή δεν είχαν μέρος εκεί που έμεναν". Επιπλέον τρία ακόμη στοιχεία της συνάφειας - η εφαρμογή εκ μέρους του Ιωσήφ των εντολών της απογραφής, ο αρραβώνας της Μαρίας και ο στάβλος - οδηγούν στην υπόθεση ότι το κατάλυμα που προϋποθέτει η διήγηση του Λουκά είναι ένα συζυγικό δωμάτιο πολύ μικρό για να γεννηθεί εκεί ένα παιδί.

Jesper Tang Nielsen, "The Narrative Structures of Glory and Glorification in the Fourth Gospel", 343-366
Το άρθρο είναι μία συμβολή στη συζήτηση που έχει και πάλι ανοίξει σχετικά με τις ιωάννεις εκφράσεις "δόξα"/ "δοξάζειν". Ο συγγραφέας ερμηνεύει την ιδέα υπό το φως των αφηγηματικών δομών του τετάρτου ευαγγελίου. Στη βάση του αριστοτελικού ορισμού για τον ολοκληρωμένο και πλήρη "μῦθο" και τη διάκρισή του από την "περιπέτεια" και την "ἀναγνώριση" καταδεικνύεται ότι η κύρια δομή στην ιωάννεια αφήγηση αφορά την αναγνώριση εκ μέρους των ανθρώπων της ταυτότητας του Ιησού ως υιού του Θεού. Ως αποτέλεσμα ότι αυτή είναι είναι ενσωματωμένη στην αφηγηματική δομή, η ιωάννεια ιδέα της δόξας / δοξάζειν κατά βάση δηλώνει θεϊκή ταυτότητα και αναγνώριση. Σε αντίθεση προς τη σύγχρονη τάση στις ιωάννειες σπουδές στο τέλος υποστηρίζεται ότι τα δόξα / δοξάζειν στο τέταρτο ευαγγέλιο θα πρέπει να κατανοηθούν μέσα στην αφηγηματική διαδοχή του ευαγγελίου.

Susan Grove Eastman, "Israel and the Mercy of God: A Re-reading of Galatians 6.16 and Romans 9–11", 367-395
Σημειώνοντας τη σύνδεση του "ελέους" και του "Ισραήλ" στα Γαλ 6,16 και Ρωμ 9-11 ο συγγραφέας του άρθρου υποστηρίζει ότι στις δύο επιστολές ο "Ισραήλ" δηλώνει τους Ιουδαίους. Στο Γαλ 6,16 κι έχοντας υπόψη έναν συνεχιζόμενο ευαγγελισμό των Ιουδαίων ο Παύλος εύχεται να έχουν ειρήνη εκείνοι που ζουν σύμφωνα με τη νέα δημιουργία και έλεος για τον άπιστο Ισραήλ. Στα Ρωμ 9-11 στηρίζεται τόσο στις Γραφές όσο και στη δική του εμπειρία του ελέους για να επανέλθει στο ζήτημα του τέλους του Ισραήλ διακρίνοντας εκεί ένα μοτίβο της θεϊκής πρόνοιας, το οποίο όμως διακόπτεται από την παραμονή υπό τον νόμο και τελικά ολοκληρώνεται εν Χριστώ.

Matthew V. Novenson, Can the Messiahship of Jesus Be Read off Paul's Grammar? Nils Dahl's Criteria 50 Years Later", 396-412
Έχει περάσει μισός αιώνας από τότε που ο Nils A. Dahl έγραψε τη σπουδαία μελέτη του ‘Die Messianität Jesu bei Paulus’, όπου υποστηρίζει ότι ο όρος "χριστός" στον Παύλο είναι κύριο όνομα κι όχι τίτλος στη βάση τεσσάρων αρνητικών κριτηρίων: ποτέ δεν είναι γενικός όρος, ποτέ δεν είναι κατηγορούμενο του ρήματο εἰμι, ποτέ δεν δέχεται μία γενική ως προσδιοριμό και κατά ένα χαρακτηριστικό τρόπο δεν έχει οριστικό άρθρο. Στο παρόν άρθρο ο συγγραέας επανεξετάζει τη σημασία που έχει καθεμιά από αυτές τις παρατηρήσεις για τη μεσσιανικότητα του Ιησού. Υποστηρίζει ότι ενώ και οι τέσσερις παρατηρήσεις είναι σημαντικές για την κατανόηση της παύλειας σκέψης δεν αποτελούν ουσιαστικά κριτήρια για την αξιολόγηση της μεσσιανικότητας του Ιησού σε αυτήν.

James R. Edwards, "The Hermeneutical Significance of Chapter Divisions in Ancient Gospel Manuscripts", 413-426
Στο πρώτο μέρος της μελέτης παρουσιάζονται πέντε βασικοί τρόποι διαίρεσης των ευαγγελίων. Στη συνέχεια ο συγγραφέας εστιάζει την προσοχή του στην ερμηνευτική σημασία των αρχαίων ελληνικών διαιρέσεων. Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό αυτών των διαιρέσεων είναι η τάση να χωρίζουν τα κεφάλαια στη βάση των θαυμάτων και των παραβολών του Ιησού. Στη θέση των θαυμάτων και των παραβολών οι βασικές ενότητες της διδασκαλίας του Ιησού επίσης είναι καθοριστικές στις παλιές ελληνικές διαιρέσεις. Οι συνοπτικές αφηγήσεις του πάθους και ιδιαίτερα εκείνες του Ματθαίου αποτελούν το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της ακρίβειας και οργάνωσης αυτών των διαιρέσεων. Οι τίτλοι βοηθούσαν στον εντοπισμός συγκεκριμένων περικοτπών, συνέβαλλαν στην ταύτιση σχετικού προς αυτές υλικού στα ευαγγέλια με τον ίδιο τίτλο και αν κανείς τις διάβαζε ή τις απομνημόνευε στη σειρά παρείχαν μία γενική εικόνα των ευαγγελικών αφηγήσεων.

Christopher B. Zeichmann, "Papias as Rhetorician: Ekphrasis in the Bishop's Account of Judas' Death", 427-429
Παρά την αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος οι ερμηνευτές απέφυγαν να θέσουν τις αναλύσεις τους για αυτήν την περικοπή μέσα στο πλαίσιο της ευρύτερης συζήτησης για το έργο του Παπία. Το ερώτημα εάν ο Παπίας υιοθέτησε τις μεθόδους της ελληνικής ρητορικής είναι το πιο σχετικό με τη συζήτηση ζήτημα. Παρόλο που αρκετοί ερμηνευτές προκρίνουν μία ρητορική ανάγνωση του Παπία, όσοι αντιτίθενται σε αυτήν την τάση υποστηρίζουν ότι η πρώτοι υπερτονίζουν τη σημασία μίας τεχνικής ορολογίας (π.χ. τάξις, συντάσσω, διάλεκτος ἑρμηνευτής κτλ. στο απόσπασμα 2). Θεωρούν ότι αυτές οι λέξεις είναι χαρακτηριστικές του ιδιαίτερου τρόπου έκφρασης του Παπία ή προέρχονται από τους ιστορικούς χαρακτηριστμούς των ευαγγελικών αφηγήσεων. Το αν και πώς ο Παπίας παρέχει μαρτυρία για τα ζητήματα που απασχολούν όσους ερευνούν την ιστορία των πηγών των συνοπτικών ευαγγελίων - όπως για παράδειγμα την Πηγή Q, την εκδοχή ενός πρωτο-Ματθαίου και την προφορική μετάδοση της διδασκαλίας του Ιησού - εξαρτάται από την ερμηνεία τους. Οι αντιρρήσεις επικεντρώνονται κυρίως στη σημασία επιμέρους λέξεων μέσα στη συνάφεια που τις παρουσιάζει ο Παπίας έτσι ώστε τα ρητορικά σχήματα που χρησιμοποιεί να μένουν τελικά μακριά από τις βολές της κριτικής. Ο τρόπος που ο Παπίας παρουσιάζει το θάνατο του Παπία ποτέ δεν αναφέρθηκε στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης, ωστόσο η μελέτη του οδηγεί προς την κατεύθυνση της ύπαρξης εδώ ενός ρητορικού υπόβαθρου.