Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2009

Η τέταρτη συνάντηση του Σεμιναρίου Ορθοδόξου Ερμηνευτικής

Την Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2009 και ώρα 18:00 στην Αίθουσα Συνεδριάσεων στον 4ο όροφο της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ θα λάβει χώρα η τέταρτη συνάντηση στο πλαίσιο των εργασιών του Σεμιναρίου Ορθοδόξου Ερμηνευτικής του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ.
Εισηγητές θα είναι:

Άννα Αναστασιάδου-Συμεωνίδου (Καθηγ. Φιλοσοφικής Σχολής ΑΠΘ), "Από την ιστορία του γλωσσικού ζητήματος: Τα Ευαγγελικά και Ορεστειακά με βάση τον τύπο της εποχής (αρχές του 20ου αι.)"

Βασίλειος Τζέρπος, δρ. Θ., "Το Ιωάννειο Πρόβλημα. Νέα θεώρηση"

Ένας τόμος με δημοσιεύσεις του Gilles Quispel

Από τον εκδοτικό οίκο Brill κυκλοφορεί μία συλλογή διαφόρων δημοσιεύσεων του καθηγητή της Ιστορίας του Αρχέγονου Χριστιανισμού στο Παν/μιο της Ουτρέχτης, Gilles Quispel (1916-2006), οι οποίες δημοσιεύθηκαν αρχικά στο διάστημα 1951-1983.



Johannes van Oort (εκδ.), Gnostica, Judaica, Catholica. Collected Essays of Gilles Quispel . With additional Prefaces by April deConick and Jean-Pierre Mahé, (Nag Hammadi and Manichaean Studies 55), Brill 2008
ISBN: 978 90 04 13945 9
€ 195.00

Περίληψη εκδοτικού οίκου
Οι 50 μελέτες που συγκεντρώθηκαν σε αυτόν τον τόμο αντιπροσωπεύουν τα κυριότερα θέματα με τα οποία ασχολήθηκε ο καθ. Quispel στη διάρκεια της ακαδημαϊκής του καριέρας: τα κείμενα της βιβλιοθήκη του Nag Hammadi γενικά και το Ευαγγέλιο του Θωμάς ειδικότερα, το Διά τεσσάρων του Τατιανού και τις επιρροές του, το Corpus Hermeticum, το Μανιχαϊσμό, τις ιουδαϊκές καταβολές του Γνωστικισμού, το Γνωστικισμό και το μέλλον του Χριστιανισμού. Σε αυτόν τον τόμο δημοσιεύονται και μία σειρά λιγότερο γνωστών παλαιότερων κειμένων του Quispel (στο τμήμα ‘Catholica’).
Μέχρι λίγο πριν το θάνατό του ο καθηγ. Quispel συμμετείχε ενεργά στην έρευνα του Ευαγγελίου του Θωμά. Ήταν ο πρώτος που είδε το κοπτικό κείμενο του συγκεκριμένου ευαγγελίου, το οποίο στη συνέχεια εξέδωσε και μετέφρασε αρχικά στα 1959 και στη συνέχεια στα 2005. Ασχολήθηκε επίσης με το Διά τεσσάρων και τον
γνωστικό Βαλεντίνο. Μία από τις πιο πρόσφατες μελέτες του, που δημοσιεύεται στον τόμο, είναι ‘Τhe Muslim Jesus.’


Περιεχόμενα του τόμου
PART I: GNOSTICA
1. Christliche Gnosis, jüdische Gnosis, hermetische Gnosis
2. Coptic Gnostic Writings
3. The Demiurge in the Apocryphon of John
4. A Diatessaron Reading in a Latin Manichaean Codex
5. The Diatessaron in Iceland and Norway Co-author: Andrea van Arkel-De Leeuw van Weenen
6. The Diatessaron of Romanos
7. A General Introduction to the Study of the Diatessaron of Tatian
8. Genius and Spirit
9. Gnosis als Erfahrung
10. Gnosis and Culture
11. Gnosticism
12. The Gospel of Thomas Revisited
13. The Gospel of Thomas and the Trial of Jesus :23 PM
14. Das Hebräerevangelium im gnostischen Evangelium nach Maria
15. Hermann Hesse and Gnosis
16. Mani et la tradition évangélique des judéo-chrétiens
17. Marcion and the Text of the New Testament
18. Note sur “Basilide”
19. Origen and the Valentinian Gnosis
20. Saint Augustin et l’Évangile selon Thomas
21. Some remarks on the Gospel of Thomas
22. The Study of Encratism: A Historical Survey
23 Valentinian Gnosis and the Apocryphon of John
24. Valentinus and the Gnostikoi

PART II:
25. African Christianity before Minucius Felix and Tertullian
26. Ezekiel 1,26 in Jewish Mysticism and Gnosis
27. The Fourth Gospel and the Judaic Gospel Tradition
28. Jewish Christian Gospel Tradition
29. Jewish Gnosis and Mandaean Gnosticism. Some reflections on the Writing Brontè
30. A Jewish Source of Minucius Felix
31. Judaism and Gnosis
32. Jung and Pauli
33. Meristae Chapter 34. Plotinus and the Jewish Gnōstikoi
35. The Muslim Jesus

PART III: CATHOLICA
36. African Christianity before Tertullian
37. Anima naturaliter christiana
38. An Apocryphal Variant in Macarius
39. Apocalyptics and Gnosis from Job to Jan van Eyck
40. The Epistle to the Laodiceans: A Marcionite Forgery
41. Eros and Agape in the Gospel of John
42. L’Extase de Saint Paul
43. God is Love
44. Gregory of Nyssa and Mysticism
45. The Holy Spirit According to the Early Church
46. The Holy Spirit as Woman in Apocalypse 12
47. Johannesevangelium und Gnosis
48. Time and History in Catholic Christianity, especially Augustine
49. Utrecht and the Conversion of Germany. Liudger and the Gospel of Thomas

PART IV: EPILOGUE
50. Gnosis and the Future of Christian Religion




Για να διαβάσετε μία σύντομη παρουσίαση του τόμου από την April DeConick, πατήστε εδώ.

Το χρονικό του Ναβονίδη

Στο ιστολόγιο LacusCurtius και Livius.org έχει αναρτηθεί το κείμενο του λεγόμενου Χρονικού του Ναβονίδη (556-539), τελευταίου βασιλιά της Βαβυλώνας, ο οποίος ηττήθηκε τελικά από τον βασιλιά της Περσίας Κύρο. Στο κείμενο αυτό, χαραγμένο σε μία πέτρα που εκτίθεται σήμερα στο Βρεττανικό Μουσείο, παρουσιάζονται τα έργα του Ναβονίδη, η άνοδος του Κύρου και η πτώση της Βαβυλώνας. Στην παραπάνω ιστοσελίδα δημοσιεύεται ολόκληρο το κείμενο του Χρονικού με βάση την έκδοση .K. Grayson, Assyrian and Babylonian Chronicles (1975, 1977²) καθώς και σχόλια σε αυτό.
Για να βρεθείτε στη σχετική σελίδα, πατήστε εδώ.
(Φωτ. Η επιγραφή στο Βρεττανικό Μουσείο)

Διαχρονία και συγχρονία

Κείμενα που ασχολούνται με μεθοδολογικά ζητήματα, που παρουσιάζουν την ιστορία της έρευνας μέχρι σήμερα ή τις σύγχρονες τάσεις σε αυτήν είναι πάντα ευπρόσδεκτα και αναμφισβήτητα ωφέλιμα. Ένα τέτοιο κείμενο σαφές και κατατοπιστικό είναι και το άρθρο του καθ. της Κ.Δ. στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, Günter Röhser, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο ThZ 64:3 (2008) 271-293. Φέρει τον τίτλο „Von der Welt hinter dem Text zur Welt vor dem Text“ και στόχο έχει να παρουσιάσει τις νέες τάσεις στην ερμηνευτική. Σε αυτές το ενδιαφέρον μετατίθεται από τον κόσμο πίσω από το κείμενο σε εκείνον μπροστά από αυτό, από την ιστορική-διαχρονική προσέγγιση του κειμένου στη συνολική-συγχρονική.
Σημειώνουμε στην παρούσα ανάρτηση μερικά από τα κεντρικά σημεία αυτού του άρθρου, που θεωρούμε διαφωτιστικά:

Διάκριση διαχρονίας / συγχρονίας
Οι διαχρονικές μέθοδοι εξετάζουν το κείμενο από απόψεως της δημιουργίας του (προφορική παράδοση, επεξεργασία γραπτών παραδόσεων, πηγές, παραδόσεις). Αντιλαμβάνονται δηλ. το κείμενο ως το αποτέλεσμα μίας μεγάλης εξέλιξης.
Οι συγχρονικές μέθοδοι εξετάζουν το κείμενο στην παρούσα του μορφή (περιγραφή των φαινομένων του κειμένου). Παρατηρούν δηλαδή το κείμενο ως δομή και στοιχείο επικοινωνίας.
Υφίσταται το ερώτημα της σχέσης των δύο τάσεων, το οποίο ακόμη δεν έχει επαρκώς απαντηθεί: είναι συμπληρωματικές η μία προς την άλλη ή μπορούν να ιεραρχηθούν;

Διάκριση ιστορικού / συνολικού
Σαφώς η έννοια «ιστορικό» συνδέεται με τη διαχρονία. Όμως και μία συγχρονική ερμηνεία μπορεί επίσης να είναι «ιστορική». Το κείμενο ως στοιχείο επικοινωνίας είναι ένα ιστορικό μέγεθος, έχει μία πρόθεση, η οποία ενεργοποιείται σε ένα ιστορικό επίπεδο (την εποχή σύνταξης του κειμένου ή και αργότερα) και σε ένα παροντικό επίπεδο => ένα κείμενο είναι πάντα συγχρονικό όσον αφορά στους αναγνώστες του.
Η έννοια «συνολικό» παραπέμπει α) στις συναισθηματικές, δημιουργικές και κοινωνικές μεθόδους βιβλικής ερμηνείας (π.χ. διαδραστική ερμηνεία, με βάση την ψυχολογία του βάθους κτλ.) και β) στην «ολιστική» ερμηνεία του κειμένου.

Αιτίες για την ανάπτυξη των νέων τάσεων στην ερμηνευτική
Ο Röhser κατονομάζει τρεις βασικές ομάδες αιτίων που οδήγησαν σε αυτήν τη στροφή:
α) Επιστημονικοί λόγοι: οι κλασικές μέθοδοι της ιστορικοκριτικής ερμηνείας έχουν ως ένα σημείο οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Η εφαρμογή της φιλολογικής κριτικής, της ιστορίας των μορφών και παραδόσεων καθώς και της κριτικής παραδόσεων οδήγησαν στη διαπίστωση ότι αυτές οι μέθοδοι μάλλον απομακρύνουν από το κείμενο παρά οδηγούν στην ερμηνεία του. Προσανατολίζονται στην εξέλιξη του κειμένου κι όχι στο κείμενο ως φιλολογικό και δομημένο μέγεθος. Μία νέα κατεύθυνση στην έρευνα διαπιστώνεται με την εφαρμογή της Redaktionskritik και στη συνέχεια με την επιστήμη της λογοτεχνίας και τη δομική γλωσσολογία (αρχικά στην Π.Δ. με τον W. Richter και στη συνέχεια στην Κ.Δ. με τον K. Berger).

β) Γενικότεροι θεολογικοί λόγοι: Ο R. Τοποθετεί τις απαρχές του νέου προσανατολισμού στην έρευνα στα 1940 στον αγγλοαμερικανικό βιβλικό χώρο και μάλιστα σε σχέση με τη διαλεκτική θεολογία, η οποία τόνισε την ανάγκη σύνδεσης της πίστης με την Αγία Γραφή και μάλιστα με το σύνολό της (Π.Δ. και Κ.Δ.). Ο R. αναφέρει επίσης το ρόλο που διαδραμάτισε στις νεότερες εξελίξεις η έρευνα στις ΗΠΑ. Εντοπίζει δύο τάσεις: από τη μία οι νεότερες και προοδευτικές τάσεις στη βιβλική ερμηνεία (new literary criticism, narrative criticism, canonical criticism, rhetoricall criticism, φεμινιστική ερμηνεία, reader response criticism, cultural studies) και από την άλλη συντηρητικές και περισσότερο επηρεασμένες από το συστηματικό τομέα τάσεις (βλ. π.χ. τον B.S. Childs). Στις γενικές θεολογικές αιτίες ο R. συγκαταλέγει τον χριστιανικό-ιουδαϊκό διάλογο και τα ερεθίσματα που δέχθηκε η χριστιανική ερμηνευτική από την ιουδαϊκή.

γ) Διεπιστημονικοί λόγοι. Ερεθίσματα που δέχθηκε η βιβλική ερμηνευτική από τις μη θεολογικές επιστήμες. Κατά την εκτίμηση του R. αυτοί οι λόγοι υπήρξαν σημαντικότεροι από ό,τι οι θεολογικοί. Η λεγόμενη «γλωσσολογική στροφή» (linguistic turn) εφαρμόστηκε αρχικά στη φιλολογική επιστήμη και στη συνέχεια άρχισε να επηρεάζει και τις υπόλοιπες ανθρωπιστικές σπουδές (κοινωνιολογία, ανθρωπολογία, εθνολογία, ψυχολογία).

Με τις επιμέρους συγχρονικές τάσεις, όπως τις παρουσιάζει ο R. θα ασχοληθούμε σε επόμενη ανάρτηση.

Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2009

Jesus Project και η παραδοσιακή ιστορική αντίληψη

Το θέμα του ιστορικού Ιησού και της νέας ερευνητικής προσπάθειας, που φέρει το όνομα Jesus Project, εξακολουθεί να αποτελεί θέμα συζήτησης στα θεολογικά fora του διαδικτύου. Πριν από λίγο αναρτήθηκε ένα νέο άρθρο σχετικά με το Jesus Project στην ιστοσελίδα The Bible and Interpretation. Ο συγγραφέας του νέου άρθρου είναι ο James Crossley, Senior Lecturer in New Testament Studies του Παν/μίου του Sheffield, μέλος του νέου προγράμματος για τον ιστορικό Ιησού.
Το κείμενό του ασχολείται στο πρώτο μέρος με μία σύντομη συζήτηση ορισμένων θέσεων των δύο άρθρων που δημοσιεύθηκαν στην ίδια ιστοσελίδα πιο πριν, του Bruce Chilton και του Joseph Hoffmann και στα οποία αναφερθήκαμε σε προηγούμενες αναρτήσεις. Στο δεύτερο μέρος ο Crossley προτείνει κάποιες νέες κατευθύνσεις, στις οποίες θα μπορούσαν οι συμμετέχοντες στο νέο πρόγραμμα να επικεντρώσουν το ενδιαφέρον τους.
Η τελευταία συζήτηση σίγουρα επιβεβαιώνει ότι το ζήτημα του ιστορικού Ιησού δεν έχει ακόμη κλείσει. Η ανασκόπηση της μέχρι σήμερα έρευνας οδηγεί επίσης στο συμπέρασμα ότι παρά τα πολλά υποθετικά πορτραίτα του Ιησού (εσχατολογικός προφήτης, ραββίνος, Κυνικός φιλόσοφος, επικριτής της κοινωνίας, χαρισματούχος κτλ.), που έχουν μέχρι σήμερα προταθεί, η ανάγκη μελέτης του αραμαϊκού υπόβαθρου του ιστορικού Ιησού εξακολουθεί, όπως τόνισε και ο Chilton στο άρθρο του, να είναι υπαρκτή. Αυτός λοιπόν θα μπορούσε να είναι ένας από τους νέους στόχους του Jesus Project.
Μία δεύτερη παρατήρηση του Crossley είναι ότι όλες οι προσεγγίσεις του ιστορικού Ιησού μέχρι σήμερα έγιναν με βάση την αντίληψη της ιστορίας των μεγάλων ανδρών:
"The sheer amount of scholarly attention to Jesus’ words and deeds and the massive range of lives of Jesus suggest the dominance of the “great man” paradigm. "
Μετά από αυτήν τη σύντομη κριτική ο Crossley προτείνει κάποιες νέες κατευθύνσεις, στις οποίες θα μπορούσε να κινηθεί το νέο project.
α) προσανατολισμός στην κοινωνική και ανθρωπολογική ανάλυση της κοινωνίας της εποχής του ιστορικού Ιησού. Ο Crossley αναφέρει μάλιστα συγκεκριμένους τομείς, στους οποίους θα μπορούσε να επικεντρωθεί η έρευνα:
"...social networks, ethnic interaction, and the origins of gentile inclusion; class-conflicts and the emergence of a new religion; universal monotheism, developments in communication, and the origins of the deification of Jesus; and so on. In each case, the influence of Jesus the individual could be tested."
Συζητώντας την πιθανή σχέση Ιησού και διαμόρφωσης της χριστιανικής ταυτότητας παρατηρεί:
"Perhaps broader socio-economic developments better explain change than the individual; in this case, we could add a further question: why was the figure of Jesus the object of affection?"
Ο Crossley συγκεκριμενοποιεί τα παραπάνω στο παράδειγμα της θεοποίησης (deification) του Ιησού, την οποία συνδέει με την προσπάθεια του αρχέγονου χριστιανισμού να δημιουργήσει τη δική του ιδιαίτερη ταυτότητα:
"... as part of developing Christian distinctiveness over the world and as a way of bringing an international and disparate group of people together."
Κι ένα ερώτημα που συνδέεται με τα παραπάνω και το οποίο ο Crossley το συζητά στη συνάφεια των εξορκισμών είναι το ποια ήταν η αυτοσυνειδησία του ίδιου του ιστορικού Ιησού.
Ένα άλλο θέμα που θα μπορούσε να συζητηθεί από τα μέλη του Jesus Project είναι οι γενικότερες τάσεις που κρύβονται πίσως από τις μεγάλες ιστορικές αλλαγές. Μία ευρύτερη ανάλυση των απαρχών του χριστιανισμού είναι αναγκαία.
Ο Crossley παρατηρεί κλείνοντας το σύντομο άρθρο του ότι η μέχρι σήμερα έρευνα είναι θεολογικά και ιδεολογικά φορτισμένη, ενώ δεν απουσιάζουν και το εμπορικό / δημοσιογραφικό ενδιαφέρον στην έρευνα από τη δεκαετία του ΄80 του προηγούμενου αιώνα κι εξής.
[Α.Τ.: στη νέα φάση συζήτησης για τον ιστορικό Ιησού θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν όλα τα νεότερα συμπεράσματα περί ιστορικότητας και ιστορικής αλήθειας παράλληλα με εκείνα της πολιτισμικής ανθρωπολογίας και της κοινωνιολογίας, για τα οποία κάνει λόγο ο Crossley. Η μέχρι σήμερα συζήτηση για τον ιστορικό Ιησού, ακόμη και ο ίδιος ο τρόπος με τον οποίο τέθηκε το συγκεκριμένο ζήτημα, θεωρώ ότι είναι γέννημα του θετικισμού και ιστορικισμού. Σήμερα έχουμε απεμπολήσει κατά πολύ την αισιοδοξία μίας τέτοιας θετικιστικής αντίληψης της ιστορίας. Είναι επομένως αναγκαίο πρώτα από όλα όχι να δοθούν νέες απαντήσεις αλλά να τεθούν εκ νέου οι ερωτήσεις από διαφορετική οπτική γωνία. Για παράδειγμα τι εννοούμε με τον όρο "ιστορικό", ποια είναι η σχέση παράδοσης -προφορικής και στη συνέχεια γραπτής- και ιστορικού προσώπου, ποια η σχέση διαμόρφωσης της παράδοσης και του πολιτισμικού περιβάλλοντος (αυτό που ο Craffert στο νέο του βιβλίο, στο οποίο ήδη αναφερθήκαμε χαρακτηρίζει ως "enscripturation") κτλ. Νέα εργαλεία ιστορικής έρευνας θα μπορούσαν επίσης να αξιοποιηθούν στη νέα φάση έρευνας, όπως για παράδειγμα η μικροϊστορία, πολιτισμική ιστορία κτλ.]
Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο του Crossley, πατήστε εδώ.

Ερμηνευτικές προσεγγίσεις της Αποκάλυψης

Ο Alan Bandy δημοσιεύει στο ιστολόγιό του Café Apocalypsis ένα κείμενο σχετικά με τις διάφορες ερμηνευτικές προσεγγίσεις του κειμένου της Αποκάλυψης. Παραθέτουμε εδώ τα κεντρικά σημεία αυτής της ανάρτησης.
Ο Alan Bandy διακρίνει 4 βασικές ερμηνευτικές προσεγγίσεις (σχολές, όπως τις ονομάζει):
(1) "Σύγχρονη ιστορική ερμηνεία" (preterist / contemporary historical / zeitgeschichtliche Deutung). Σύμφωνα με αυτήν την προσέγγιση η σχέση Αποκάλυψης και ιστορίας ορίζεται από τη θέση ότι τα γεγονότα που προφητεύονται στην Αποκάλυψη έχουν ήδη πραγματοποιηθεί στον 1ο αι.
(2) "Ερμηνεία από απόψεως της εκκλησιαστικής ιστορίας" (kirchengeschichtliche Deutung). Σύμφωνα με αυτήν την ερμηνευτική προσέγγιση, η οποία επικράτησε στη Δύση κατά το Μεσαίωνα και την εποχή της Μεταρρύθμισης, τα γεγονότα που προφητεύονται στην Αποκάλυψη αφορούν σε εκκλησιαστικά γεγονότα της ιστορίας της Δυτικής Εκκλησίας.
(3) "Ιδεαλιστική ερμηνεία" (spiritualisierende Deutung). Σύμφωνα με αυτήν τη θέση τα γεγονότα που περιγράφει η Αποκάλυψη δεν πρέπει να ενταχθούν μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι, αλλά συμβολικά απεικονίζουν την πνευματική και αένναη μάχη μεταξύ του καλού και του κακού.
(4) "Εσχατολογική ερμηνεία" (Futurist / endzeitliche Deutung). Δείγματα μιας τέτοιας τέτοιας εσχατολογικής ερμηνείας, γνωστής και ως χιλιαστικής, απαντούμε ήδη στους αρχαίους εκκλησιαστικούς συγγραφείς (Ιουστίνο, Ειρηναίο, Τερτυλλιανό, Ιππόλυτο). Διακρίνονται δύο επιμέρους τάσεις: α) dispensational futurism (A.T.: εσχατολογία που θα πραγματοποιηθεί επίγεια σε ένα μελλοντικό βασίλειο του Ιησού, θεοκρατικής φύσης) και β) modified / moderate futurism (Α.Τ.: η χιλιετής βασιλεία θα προηγηθεί της βασιλείας του Χριστού).
Τέλος ο Alan Bandy αναφέρει και μία πέμπτη νέα ερμηνευτική τάση, την οποία ονομάζει "εκλεκτισμό", μία προσέγγιση, η οποία αξιοποιεί εκλεκτικά στοιχεία από όλες τις παραπάνω τάσεις, και τα εφαρμόζει στα σημεία εκείνα του κειμένου που θεωρεί ότι η καθεμιά τάση μπορεί να βοηθήσει ερμηνευτικά. Ένα πρόβλημα που συνδέεται με αυτήν την τάση είναι ο υποκειμενικός της χαρακτήρας. Ο Bandy αναφέρει διάφορα παραδείγματα επιλεκτικής ερμηνευτικής προσέγγισης από διάφορους ερμηνευτές της Αποκάλυψης. Ωστόσο θεωρεί πως παρά τις ατέλειές της αυτή η νέα προσέγγιση είναι συνολική κι έχει τη δυνατότητα να τηρεί την ισορροπία μεταξύ της ιστορικής, συμβολικής και εσχατολογικής πλευράς του κειμένου της Αποκ.
Για να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο, πατήστε εδώ.

Το πολιτικό πλαίσιο της δράσης του Ιησού

Με αφορμή σημερινή μας δημοσίευση, όπου δώσαμε περιλήψεις των άρθρων του νέου τεύχους του περιοδικού Protokolle zur Bibel, ο συνάδελφος Θεολόγος-Ιστορικός κ. Νίκος Παύλου, μας πληροφόρησε ότι έχει δημοσιεύσει άρθρο σχετικό με το πολιτικό πλαίσιο της δράσης του Ιησού, όπου παρέχει στοιχεία για την ιστορικοκοινωνική κατάσταση στην Παλαιστίνη του 1ου αι. μ.Χ. αξιοποιώντας κυρίως τις πληροφορίες του Φλ. Ιωσήπου. Το σχετικό άρθρο έχει δημοσιευθεί στη σελίδα Μικρός Απόπλους. Για να βρεθείτε στο σχετικό κείμενο, πατήστε εδώ.
Με την ευκαιρία αναφέρουμε ότι στην ίδια ιστοσελίδα είναι αναρτημένο κι ένα άλλο κείμενο του συναδέλφου, με θέμα την παρουσία των τελωνών στα ευαγγέλια. Για να διαβάσετε το κείμενο, πατήστε εδώ.

Ένα άρθρο για το απόκρυφο ευαγγέλιο του Θωμά

Στο νέο τεύχος του Vigiliae Christianae 63:1 (2009) δημοσιεύεται ανάμεσα σε άλλα ενδιαφέροντα άρθρα κι ένα άρθρο για το ευαγγέλιο του Θωμά:
P.J. Williams, "Alleged Syriac Catchwords in the Gospel of Thomas", 71-82
O Nicholas Perrin στη μονογραφία του με τον τίτλο "Thomas and Tatian: The Relationship between the Gospel of Thomas and the Diatessaron" (2002) και σε μία σειρά από άλλες δημοσιεύσεις πρότεινε πως, εάν το ευαγγέλιο του Θωμά μεταφραστεί στα συριακά, τότε θα διαπιστώσει την ύπαρξη λέξεων κλειδιών που απαντούν σε όλο το ευαγγέλιο. Σύμφωνα με τον Perrin αυτός ο αριθμός είναι μεγαλύτερος από εκείνων των λέξεων-κλειδιών στα κοπτικά (269) ή στα ελληνικά (263) και καταδεικνύει ότι το ευαγγέλιο του Θωμά αρχικά συντάχθηκε στα συριακά κι ότι είναι πολύ πιθανόν να γράφηκε έχοντας υπόψη το Δια τεσσάρων του Τατιανού. Στο άρθρο εξετάζεται ένα μικρό δείγμα των υποτιθέμενων λέξεων-κλειδιών που προτείνει ο Perrin και υποστηρίζεται ότι η υπόθεσή του δεν ισχύει. Επομένως δε μπορεί να υποστηριχθεί μία χρονολόγηση του απόκρυφου ευαγγελίου σε μία νεότερη εποχή.

Αφιέρωμα στον Ιώσηπο στο νέο τεύχο PzB

Το νέο τεύχος του Protokolle zur Bibel 17:2 (2008) συνεχίζει το αφιέρωμα στον Φλ. Ιώσηπο. Το πρώτο μέρος του αφιερώματος είχε δημοσιευθεί στο τεύχος 17:1 του ίδιου έτους:

Michael Zugmann, "Josephus Flavius und der Hellenismus", 73-90
Ο Ιώσηπος φαίνεται να είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα Ιουδαίου συγγραφέα της ελληνιστικής Διασποράς. Δεν πρέπει όμως να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι ήταν "Ιουδαίος της Διασποράς καθ' υιοθεσίαν" κι ότι πέρασε το πρώτο μισό της ζωής του στην ιουδαϊκή Παλαιστίνη. Πώς μπόρεσε λοιπόν και συνέταξε το έργο του Ιουδαϊκός Πόλεμος σε πολύ καλό ελληνικό ύφος μόνο πέντε χρόνια μετά την άφιξή του στη Ρώμη; Χρησιμοποίησε " βοηθούς" (πρβλ. Κατά Αππίωνος 1,50), οι οποίοι τον βοήθησαν να γράψει το ελληνικό κείμενο ή ίσως οι ίδιοι συνέταξαν τμήματά του; Ή μήπως γνώριζε την ελληνική γλώσσα ήδη από την εποχή στην Παλαιστίνη και κατόρθωσε γρήγορα να μάθει πώς να γράφει μία ιστορία σε αυτήν τη γλώσσα (πρβλ. Ιουδ. Αρχαιολ. 20,262-264); Στο άρθρο υποστηρίζεται η δεύτερη εκδοχή και επισημαίνονται κάποιες πληροφορίες που δίνει ο ίδιος ο Ιώσηπος για τις γνώσεις που είχε της ελληνικής γλώσσας.

Martin Stowasser, "Pontius Pilatus in der Darstellung des Bellum Iudaicum", 91-103
Η εικόνα του Ποντίου Πιλάτου, του πέμπτου διοικητή της Ιουδαίας, είναι γενικά αρνητική, αλλά αποδεικνύεται αποτέλεσμα μίας σύνθετης λογοτεχνικής στρατηγικής στο έργο του Ιωσήπου Ιουδ. Πόλεμος. Η μορφή του Πιλάτου ορίζεται κατά πολύ από τον αφηγηματικό ρόλο που επέλεξε ο Ιώσηπος να έχει αυτός μέσα στην πλοκή της ιστορίας του. Οι αντιπαραθέσεις του Πιλάτου και των υπηκόων του υποδεικνύουν στους Ιουδαίους αναγνώστες τη σωστή στρατηγική που πρέπει να υιοθετήσουν σε μελλοντικές καταστάσεις σύγκρουσης με τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Επιπλέον ο τρόπος που απεικονίζεται έχει και κοινωνιολογικές διαστάσεις. Ο διοικητής Πόντιος Πιλάτος χρησιμοποείται ως το σκοτεινό φόντο με σκοπό να αναδειχθεί ο αυτοκρατορικός legatus στη Συρία, ο Πετρώνιος, ως ο τέλειος Ρωμαίος πολίτης που προέρχεται από τις ανώτερες τάξεις. Ο χαρακτήρας του Πετρώνιου έχει σκοπό να ενθαρρύνει τον εθνικό αναγνώστη να υιοθετήσει μία θετική και προστατευτική στάση απέναντι στην ιουδαϊκή θρησκεία και παράδοση. Επομένως ο Πετρώνιος λειτουργεί ως πρότυπο, ενώ ο Πιλάτος είναι το αρνητικό παράδειγμα. Η συνηθισμένη σύγκριση μεταξύ του Πόντιου Πιλάτου και των άλλων Ρωμαίων διοικητών της Ιουδαίας δε συμβάλλει τόσο πολύ στο λογοτεχνικό του χαρακτήρα, ακριβώς όπως ο συχνός τονισμός της ευθύνης του Πιλάτου και των συναδέλφων του για την Ιουδαϊκή εξέγερση είναι μία μη πειστική ερμηνεία της λογοτεχνικής αντίληψης που έχει ο Ιώσηπος στον Ιουδ. Πόλεμο.

Markus Tiwald, "ΕINAI BEBAIWS IOUDAIOS (Ant XX,38). "Authentisches Jude-Sein" bei Josephus und Paulus", 105-125
Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα οι ερμηνευτές τόνιζαν τη διάσταση μεταξύ της θεολογίας του Παύλου και της ραββινικής σκέψης. Η σύγχρονη όμως έρευνα για τον Ιουδαϊσμού της εποχής του Δεύτερου Ναού κατέδειξε ότι ο ραββινικός Ιουδαϊσμός γεννήθηκε κατά το 2ο αι. μ.Χ. Επομένως η απαρίθμηση των διαφορών μεταξύ του Παύλου και της ραββινικής διδασκαλίας δεν είναι πια μια έγκυρη απόδειξη ότι ο Παύλος ως μαθητής του Ιησού απέρριψε την ιουδαϊκή του ταυτότητα ή "απεμπόλησε" την Τορά. Στον αρχαίο Ιουδαϊσμό ήταν δυνατό να υπάρχειωμία μεγάλη ποικιλία ιουδαϊκών θέσεων. Επομένως ο Παύλος, ακόμη κι όταν ήταν χριστιανός, εξακολουθούσε να είναι Ιουδαίος. Μία μελέτη του Ιωσήπου και άλλων συγγραφέων της εποχής του αρχαίου Ιουδαϊσμού μπορεί να χρησιμεύσει ως απόδειξη γι' αυτήν την ερμηνεία.

Andreas Vonach, "Josephus Flavius’ Bedeutung hinsichtlich der Topographie und Geographie der Levante in hellenistisch-römischer Zeit", 127-137
Τα σημαντικότερα έργα του Φλ. Ιωσήπου, Ιουδ. Πόλεμος και Ιουδ. Αρχαιολ., περιέχουν πολλές εκτενείς αναφορές στη γεωγραφία και τοπογραφία της Παλαιστίνης και πληροφορίες για την οικονομία, το κλίμα και την κοινωνία. Αυτές οι σημειώσεις είναι συνήθως πολύ ακριβείς κι επομένως εκτιμάται ότι είναι έργο του ίδιου του συγγρ., ο οποίος είχε μια πολύ καλή γνώση της χώρας του. Ωστόσο στα έργα αυτά περιέχονται και κάποια δείγματα "ιδανικής γεωγραφίας", ειδικά όταν δίνονται πληροφορίες για τις σημαντικότερες ιουδαϊκές περιοχές - για παράδειγμμα για τη Γαλιλαία και την Ιερουσαλήμ - ή για τα χαρίσματα του Ηρώδη του Μεγάλου. Γενικά αυτά τα κείμενα είναι μία πολύ σημαντική πηγή για τη γεωγραφία της Παλαιστίνης κατά τη ρωμαϊκή εποχή.

Βιβλιοπαρουσιάσεις του Review of Biblical Literature, 20/01/2009

Στη νέα ηλεκτρονική έκδοση του Review of Biblical Literature (20/1/2009) δημοσιεύονται οι βιβλιοκρισίες των εκής βιβλίων:

Dwayne H. Adams, The Sinner in Luke
Reviewed by Bruce Chilton
Reviewed by I. Howard Marshall

Barry Bandstra, Genesis 1-11: A Handbook on the Hebrew Text
Reviewed by Paul L. Chen

Diane Banks, Writing the History of Israel
Reviewed by Susanne Scholz

Wesley J. Bergen and Armin Siedlecki, eds., Voyages in Uncharted Waters: Essays on the Theory and Practice of Biblical Interpretation in Honor of David Jobling
Reviewed by James West

William Sanger Campbell, The "We" Passages in the Acts of the Apostles: The Narrator as Narrative Character
Reviewed by Deborah Prince

Philip R. Davies, The Origins of Biblical Israel
Reviewed by K. L. Noll
Reviewed by Thomas L. Thompson

Wilfried Eckey, Das Lukasevangelium: Unter Berücksichtigung seiner Parallelen. Teilband I: 1,1-10,42; Teilband II: 11,1-24,53
Reviewed by Joel B. Green

Gershon Galil, The Lower Stratum Families in the Neo-Assyrian Period
Reviewed by Michael S. Moore

Katrin Keita, Gottes Land: Exegetische Studien zur Land-Thematik im Hoseabuch in kanonischer Perspektive
Reviewed by Marvin A. Sweeney

Clemens Leonhard, The Jewish Pesach and the Origins of the Christian Easter: Open Questions in Current Research
Reviewed by Jeffrey L. Morrow

Victor H. Matthews, Studying the Ancient Israelites: A Guide to Sources and Methods
Reviewed by Trent Butler

Madeline Gay McClenney-Sadler, Recovering the Daughter's Nakedness: A Formal Analysis of Israelite Kinship Terminology and the Internal Logic of Leviticus 18
Reviewed by Deborah W. Rooke

Wayne A. Meeks and John T. Fitzgerald, eds., The Writings of St. Paul: Annotated Texts, Reception and Criticism
Reviewed by V. George Shillington

Hyung Dae Park, Finding Herem? A Study of Luke-Acts in the Light of Herem
Reviewed by Darin H. Land

John Riches, Galatians through the Centuries
Reviewed by John Dunnill
Reviewed by Martin Meiser

Todd D. Still, ed., Jesus and Paul Reconnected: Fresh Pathways into an Old Debate
Reviewed by Otis Coutsoumpos

Paul Trebilco, The Early Christians in Ephesus from Paul to Ignatius
Reviewed by Markus Oehler