Journal of Greco-Roman Christianity and Judaism 21 (2025)

• Craig S. Keener, "Salting Everyone with Fire (Mark 9.49-50): Purification, Preservation or Punishment?"
• Reuben Y.T. Lee, "Proselytes in Late Second Temple Judea: Conversion Requirements and Ethnic, Social and Cultural Boundaries in a Judean Area"
• Sung Min Park, "Peter’s Code Choice in the Pentecost Sermon: A Historical Sociolinguistic Approach to the Prestige Religious Language of the Jerusalem Church"
• Jihye Yu, "Paul's Speech in Acts 26 and Socrates's Speech in Plato's Apology: Beyond Forensic Oratory"
• Qiaoqiao Chen, "A Reexamination of the Historicity of Jesus' Encounter with the Gerasene Demoniac in Mark 5.1-20"
• Thomas Haviland-Pabst, "The Genealogy of Jesus in the Gospel of Luke: A Window into the Activities of the Relatives of Jesus in the Early Church"
• Andrew Steinmann, "The Twenty-Second Year of Tiberius and the Death of Herod the Great: A Reply to Raymond J. Jachowski"
• Craig A. Evans, "Were Samaritans Cursed in Pre-70 Jewish Synagogues? Did the People of Ephesus Thank Jesus for Casting Out Evil Spirits?—Why Research Autopsy Is Mandatory"

Διαβάζοντας ξανά τον Ωριγένη: σωκρατική διαλεκτική & πολιτική θεολογία στο Κατά Κέλσου / Origen and Contra Celsum: Socratic Dialectic & Political Theology

Στη σειρά των άρθρων του Ancient Jew Review που συζητούν τη νέα μετάφραση του Κατά Κέλσου του Ωριγένη από τους Joseph Trigg και Robin Darling Young, έχουν αναρτηθεί δύο ιδιαίτερα ενδιαφέροντα νέα κείμενα.

Το πρώτο άρθρο, του Mark Randall James, προτείνει να διαβαστεί το έργο του Ωριγένη ως φιλοσοφική άσκηση σε σωκρατικό-διαλεκτικό ύφος: ένας τρόπος φιλοσοφείν που δεν εξαντλείται στο επίπεδο τεχνικών εννοιών και σχολαστικής επιχειρηματολογίας, αλλά στοχεύει στην εξέταση πεποιθήσεων και στην παιδαγωγική ωφέλεια των «κοινών ανθρώπων». Ο James υποστηρίζει πως ο Ωριγένης, ακολουθώντας το παράδειγμα του Σωκράτη και του Επίκτητου, επιστρέφει σε θεμελιώδεις έννοιες της στωικής φιλοσοφίας όχι για να καταλήξει σε αφηρημένους ορισμούς, αλλά για να τις ενεργοποιήσει στην καθημερινή ζωή. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η έμφαση στη χρήση στωικής λογικής και στη σύνδεση της διαλεκτικής με ένα είδος φιλοσοφικής αγωγής που ο Ωριγένης θεωρεί και θεολογικά θεμιτή.

Mark Randall James, "Contra Celsum as Socratic Philosophy" 

Στο δεύτερο άρθρο, του Samuel Pomeroy, ο Ωριγένης αναδεικνύεται ως στοχαστής που επεξεργάζεται μια πολιτική θεολογική προσέγγιση της προ-Κωνσταντίνειας Εκκλησίας. Σε αυτήν η κοσμική τάξη, ο νόμος και η δημόσια λατρεία διαβάζονται μέσα από τον άξονα Λόγος–δαίμονες–ἔθνη. Ο συγγραφέας δείχνει πώς η ωριγενική δαιμονολογία λειτουργεί ως ερμηνευτικό κλειδί για τη σύγκρουση ανάμεσα στον «φυσικό νόμο» και στις τοπικές/εθνικές νομοθεσίες, και πώς ο Ωριγένης μετατοπίζει τη συζήτηση από μια απλή αποδοχή του κοσμοπολιτικού πλαισίου του Κέλσου προς ένα νέο σχήμα, όπου ο Χριστός-Λόγος γίνεται το κριτήριο της ηθικής και της πολιτικής τάξης. Έτσι, η κοσμοπολιτική προοπτική του Ωριγένη δεν εδράζει σε μια παγκόσμια πολιτεία, αλλά σε ένα καθολικό ήθος προσανατολισμένο προς τον Λόγο—μια θεώρηση που τον τοποθετεί σε γόνιμο διάλογο με σύγχρονες συζητήσεις περί φυσικού δικαίου, οικολογίας και παγκόσμιων θρησκειών.

Samuel Pomeroy, "Origen as Political Theologian"

------------------------------------------------

In the series of articles published by Ancient Jew Review discussing the new translation of Origen's Contra Celsum by Joseph Trigg and Robin Darling Young, two particularly interesting new pieces have been posted.

The first article, by Mark Randall James, proposes reading Origen's work as a philosophical exercise in Socratic-dialectical style: a mode of philosophizing that is not exhausted at the level of technical concepts and scholastic argumentation, but aims at the examination of beliefs and the pedagogical benefit of "ordinary people." James argues that Origen, following the example of Socrates and Epictetus, returns to fundamental concepts of Stoic philosophy not to arrive at abstract definitions, but to activate them in everyday life. Particularly interesting is the emphasis on the use of Stoic logic and the connection of dialectic with a kind of philosophical training that Origen considers theologically legitimate as well.

Mark Randall James, "Contra Celsum as Socratic Philosophy"

In the second article, by Samuel Pomeroy, Origen emerges as a thinker who develops a political-theological approach of the pre-Constantinian Church. In this approach, worldly order, law, and public worship are read through the axis of Logos–demons–nations. The author shows how Origenian demonology functions as an interpretive key to the conflict between "natural law" and local/national legislations, and how Origen shifts the discussion from a simple acceptance of Celsus's cosmopolitan framework toward a new scheme, where Christ-Logos becomes the criterion of moral and political order. Thus, Origen's cosmopolitan vision is not grounded in a worldwide state, but in a universal ethos oriented toward the Logos—a view that places him in fruitful dialogue with contemporary discussions concerning natural law, ecology, and world religions.

Samuel Pomeroy, "Origen as Political Theologian"

Λόγος, Σοφία και Χριστολογία: πριν από τον Ιωάννη, ήταν ο Λουκάς / Logos, Wisdom and Christology: Before John there was Luke

 Hervormde Teologiese Studies 82:1 (2026)

Deky H.Y. Nggadas, "Before John, there was Luke: A literary exploration of Lukan and Johannine Logosology"

Αρχεία γνώσης στην Ασσυρία: η “μεγαλύτερη βιβλιοθήκη” και οι ερμηνευτικές της συνέπειες / Archives of Knowledge in Assyria: The 'Greatest Library' and Its Interpretive Implications

 Στο τρέχον τεύχος του National Geographic History (Ιανουάριος/Φεβρουάριος 2026), η Michela Piccin παρουσιάζει την ιστορία της ανακάλυψης της βιβλιοθήκης του Ασσουρμπανιπάλ στη Νινευή από τον Austen Henry Layard το 1850. Ο Ασσουρμπανιπάλ, γνωστός για την πολεμική του σκληρότητα, αναδεικνύεται ιστορικά επίσης ως βασιλιάς-«βιβλιοθηκάριος». Η βασιλική βιβλιοθήκη, που περιελάμβανε πάνω από 30.000 πήλινες πλάκες, φωτίζει όχι μόνο τη μεσοποταμιακή γραμματεία αλλά και τις σύνθετες πολιτισμικές ανταλλαγές μεταξύ Ασσυρίας, Βαβυλώνας και γειτονικών λαών, συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων. Στο άρθρο επισημαίνεται η ειρωνεία της τύχης: η πυρκαγιά που κατέστρεψε τη Νινευή το 612 π.Χ. "έψησε" τις πήλινες πλάκες, ενισχύοντας την αντοχή τους χωρίς να καταστρέψει τις επιγραφές. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ασσυριακή λέξη girginakku για τη βιβλιοθήκη, η ανακάλυψη του Έπους του Γιλγαμές με τη διήγηση του κατακλυσμού που συγκλόνισε το βικτωριανό κοινό λόγω της ομοιότητας με τη βιβλική αφήγηση, και το γεγονός ότι παρά την ψηφιοποίηση του συνόλου των πινακίδων, μόνο περίπου 200 από αυτές έχουν αποκατασταθεί πλήρως. Πρόσφατη γερμανο-βρετανική έρευνα αποκαλύπτει ότι οι πλάκες φέρουν κολοφώνες που υποδεικνύουν κάποια μορφή καταλογογράφησης και οργάνωσης της συλλογής, στοιχείο που προσδίδει στη βιβλιοθήκη χαρακτηριστικά αναγνωρίσιμα ως βιβλιοθηκονομικά ακόμα και σήμερα.

Πηγή: Michela Piccin, "The greatest library in the world was built by this ruthless king", National Geographic History (January/February 2026)

--------------------------------------------------------------

In the current issue of National Geographic History (January/February 2026), Michela Piccin presents the story of Austen Henry Layard's 1850 discovery of Ashurbanipal's library at Nineveh. Ashurbanipal, known for his ruthless military prowess, is also historically revealed as a king-"librarian." The royal library, comprising over 30,000 clay tablets, illuminates not only Mesopotamian literature but also the complex cultural exchanges between Assyria, Babylon, and neighboring peoples, including the Hebrews. The article highlights an irony of fate: the fire that destroyed Nineveh in 612 BCE "baked" the clay tablets, strengthening them without destroying the inscriptions. Of particular interest are the Assyrian word girginakku for library, the discovery of the Epic of Gilgamesh with its flood narrative that shocked Victorian audiences due to its similarity to the biblical account, and the fact that despite digitization of all tablets, only about 200 have been fully reconstructed. Recent German-British research reveals that the tablets bear colophons indicating some form of cataloging and organization of the collection, a feature that gives the library characteristics recognizable as bibliographic even today.

Source: Michela Piccin, "The greatest library in the world was built by this ruthless king", National Geographic History (January/February 2026)

Πόλεις ή οικισμοί; Η βιβλική ορολογία υπό το φως της αρχαιολογίας / Cities or Settlements? Rethinking Biblical Terminology Through Archaeology

 Στη σελίδα Bible History Daily μπορείτε να διαβάσετε την ανάρτηση του John Drummond, “Cities in the Bible”, στην οποία παρουσιάζει το ενδιαφέρον άρθρο του John W. Herbst, “Big City, Small Town—Why Size Matters” (BAR Winter 2025). Το άρθρο θέτει  ένα θεμελιώδες ερμηνευτικό ζήτημα: η εβραϊκή λέξη עִיר χρησιμοποιείται για κάθε είδους μόνιμο οικισμό, από το μικρότερο χωριό έως τη μεγάλη μητρόπολη. Όταν οι μεταφράσεις αποδίδουν συστηματικά τον όρο ως «πόλη», δημιουργούνται εύκολα παραπλανητικές εντυπώσεις για την κλίμακα και τη σημασία των βιβλικών οικισμών· ενδεικτικά, αρχαιολογικές/δημογραφικές εκτιμήσεις υπολογίζουν τον πληθυσμό της Ιερουσαλήμ (στο απόγειό της) στους 12.000–25.000 κατοίκους, ενώ της Δαν περί τους 5.000. Το άρθρο συνδέει την παρατήρηση αυτή και με το πρόβλημα των αριθμών (π.χ. οι 28.600 “πολεμιστές” από τη Δαν στο Α΄ Χρον. 12:35), και σημειώνει ότι το אֶלֶף ίσως καλύπτει ευρύτερο σημασιολογικό φάσμα (π.χ. στρατιωτικές μονάδες ή τους επικεφαλής τους· πρβλ. אַלּוּף). Έτσι, η αρχαιολογία μπορεί να λειτουργήσει διορθωτικά στη μετάφραση και στην ερμηνεία, βοηθώντας να αποφεύγονται αναχρονισμοί στην ανάγνωση των κειμένων.

Τελικά, η συζήτηση υπενθυμίζει ότι η αρχαιολογία δεν "επιβεβαιώνει" απλώς το κείμενο, αλλά συμβάλλει στη λεπτότερη κατανόηση της γλώσσας και των μεγεθών που προϋποθέτει, περιορίζοντας αναχρονισμούς στη μετάφραση και στην ερμηνεία.

Πηγή: John Drummond, "Cities in the Bible" 

-------------------------------------------------------------------

On the Bible History Daily website, you can read John Drummond's post, "Cities in the Bible," in which he presents John W. Herbst's interesting article "Big City, Small Town—Why Size Matters" (BAR Winter 2025). The article raises a fundamental hermeneutical issue: the Hebrew word עִיר is used for every kind of permanent settlement, from the smallest village to the large metropolis. When translators systematically render the term as "city," they create false impressions about the size and significance of settlements. Archaeological evidence reveals that Jerusalem at its peak had 12,000-25,000 inhabitants, Dan approximately 5,000, while fewer than 20 Israelite settlements exceeded 1,000. The article also connects this observation with the problem of numbers (how could 28,600 warriors from Dan join David's army?), suggesting that the word אֶלֶף perhaps covered a broader semantic range that could denote military units or military commanders (cf. אַלּוּף). This is a characteristic example of how archaeology can help us avoid anachronisms in reading texts and functions correctively in translation and interpretation.

Ultimately, this discussion reminds us that archaeology does not merely “confirm” the text; rather, it contributes to a more nuanced understanding of the language and the scales presupposed by it, thereby limiting anachronisms in translation and interpretation.

In die Skriflig 60/3 (2026):FS Francois P. Viljoen

 In die Skriflig 60:3 (2026)

Το τρέχον τεύχος είναι ο τιμητικός τόμος για τον καθηγητή Francois P. Viljoen

• Herculaas F. van Rooy, "The Wisdom of Jesus Sirach in the Sermon on the Mount (Matthew 5–7)"
• Arjan van den Os, "Doing as the elect do: Matthew 7:21 within Deuteronomistic and Matthean election theology"
• Dirk G. van der Merwe, "Theology, Christian spirituality and the Lord’s prayer according to the Gospel of Matthew"
• H.P. Malan van Rhyn, "Die telos van die unieke tipering van die wederkoms as die parousia van die Seun van die Mens"
• Myriam G.P. Klinker-De Klerck, "Persecution is no blessing: Matthew 5:10–12 as a ‘practical theodicy’"
• Antje Labahn, Michael E. Labahn, "‘You are the salt of the earth’ (Mt 5:13): A metaphor about salvation, ethics, and identity formation in the Sermon on the Mount"
• Jacobus M. Vorster, "The justice of God’s kingdom"
• Elma M. Cornelius, "Understanding the ‘identity of the righteous’ in the Sermon on the Mount"
• Albert J. Coetsee, "Perfection in Matthew 5:48a as ‘wholehearted obedience’: An intertextual study"

Από την ιέρεια των Σεβαστών στον Λόγο του κατά Ιωάννη: ένα μνημείο της Φασηλίδας και οι μεταμορφώσεις του / From the priestess of the Sebastoi to John's Logos: a monument from Phaselis and its transformations

 Ένα πρόσφατα δημοσιευμένο επιγραφικό εύρημα από τη Φασηλίδα της Λυκίας προσφέρει ένα εξαιρετικά διδακτικό παράδειγμα για το πώς το ίδιο μνημείο επαναχρησιμοποιείται σε διαφορετικές θρησκευτικές και ιδεολογικές συνάφειες και σε διαφορετικές ιστορικές στιγμές.

Στην αρχική του χρήση (2^ος αι. μ.Χ.) το μνημείο ήταν μία βάση από ασβεστόλιθο που έφερε τιμητική επιγραφή για την Αυρήλια Απφία, μέλος της τοπικής αριστοκρατίας, η οποία τιμήθηκε ως ἱέρεια τῶν θεῶν Σεβαστῶν και ως ευεργέτις της πόλης. Η Απφία χαρακτηρίζεται ως «ἀξιολογοτάτη γυναῖκα σώφρων καὶ φιλότεκνος καὶ φίλανδρος … καὶ πρώτη τῆς πόλεως», τίτλοι που δηλώνουν προφανώς την επιφανή θέση της ως μέλους της τοπικής αριστοκρατίας. Η τιμώμενη είναι γνωστή κι από δύο άλλα επιγραφικά μνημεία της πόλης, όπου συνδέεται με τη θέσπιση του Παλλαδείου αγώνος κι ένα χρηματικό έπαθλο για τους νικητές των αγώνων πάλης. Στη νέα επιγραφή προστίθεται ένα ακόμη στοιχείο στο βιογραφικό της, εκείνο της ιέρειας της αυτοκρατορικής λατρείας. Πρόκειται για ένα αξίωμα ιδιαίτερα σημαντικό για τις επιφανείς γυναίκες των πόλεων της Μ. Ασίας, που της προσέδιδε κύρος και αναγνωρισιμότητα στις τοπικές κοινωνίες και τις συνέδεε άμεσα με την αυτοκρατορική λατρεία και το ρωμαϊκό κέντρο εξουσίας. Θα πρέπει εδώ να θυμηθούμε και την αναφορά των Πράξεων τόσο σε ευσχήμονες γυναίκες στο ακροατήριο του Παύλου στην Αντιόχεια της Πισιδίας (Πραξ 13:50) όσο και σε πρώτες γυναίκες της πόλης στη συναγωγή της Θεσσαλονίκης (Πραξ 17:4). Και στις δύο περιπτώσεις, η αναφορά τους ως αποδέκτες του ευαγγελίου αποτελεί θετικό στοιχείο της διάδοσης και αποδοχής του ευαγγελίου. Κι εκείνες όπως κι η Απφία της Φασηλίδας ήταν πρόσωπα με κύρος και επιρροή μέσα στις πόλεις τους κι επομένως η αποδοχή από μέρους τους του ευαγγελίου συνέβαλλε στην εδραίωση και την στήριξη της νέας πίστης στη δύσκολη αυτή αρχική φάση μέσα στις τοπικές κοινωνίες των πόλεων της Ανατολής.

Σε μεταγενέστερη φάση, ωστόσο, το μνημείο υφίσταται μια σκόπιμη μεταμόρφωση. Η αρχική λαξευμένη επιγραφή καλύπτεται με στρώμα ασβεστοκονιάματος (intonaco) και επιχρωματισμένη επιφάνεια, σε tabula ansata γράφονται (dipinto) δύο στίχοι από τον Πρόλογο του κατά Ιωάννην (Ιω 1:1 και 1:3) [Για ένα μαγικό φυλακτό με τους ίδιους στίχους από το Ιω, βλ. P.Oxy. VIII 1151]. Η χρονολόγηση αυτής της φάσης τοποθετείται όχι νωρίτερα από τον 5ο αι. μ.Χ., στο πλαίσιο της χριστιανικής ύστερης αρχαιότητας. Το μνημείο έχει μάλλον αποτροπαϊκό ή λατρευτικό χαρακτήρα. Σε κάθε περίπτωση, η εκ νέου χρήση παλαιότερων μνημείων από τους Χριστιανούς σε νέα όμως πλαίσια ήταν συνηθισμένη στη Μ. Ασία (βλ. παραδείγματα από Έφεσο, Αφροδισιάδα ή Σαγάλασσο). Κατά την εκτίμηση των ειδικών το μνημείο στη δεύτερή του χρήση πρέπει να χρησιμοποιήθηκε ως αρχιτεκτονικό μέλος σε κάποιο χριστιανικό ναό χωρίς όμως αυτό να μπορεί να ταυτοποιηθεί (σε μία τρίτη φάση, κατά την ύστερη αρχαιότητα, μάλλον αξιοποιήθηκε ως οικοδομικό υλικό στην οχύρωση της ακρόπολης).

Η αξία του συγκεκριμένου ευρήματος βρίσκεται στο ότι μας επιτρέπει να παρακολουθήσουμε πώς ο κόσμος της ΚΔ επανεγγράφεται υλικά στον δημόσιο χώρο. Το ίδιο μνημείο που κάποτε πρόβαλλε τη σχέση πόλης–αυτοκράτορα–θεών, μετατρέπεται σε μέσο μιας θεολογικής δήλωσης που βρίσκεται στον πυρήνα της ιωάννειας χριστολογίας.

Ιδιαίτερη σημασία έχει επίσης η επιλογή του ίδιου του κειμένου: οι πρώτοι αυτοί στίχοι του κατά Ιωάννην είναι μία πυκνή κοσμολογική και θεολογική διακήρυξη. Εκεί όπου η προηγούμενη επιγραφή μιλούσε για την ευσέβεια προς τους Σεβαστούς, το dipinto διακηρύσσει τον Λόγο κι ότι πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο. Η αντικατάσταση δεν είναι απλώς αισθητική· είναι συμβολική και ιδεολογική. Επιπλέον, όπως ήδη αναφέρθηκε, η χρήση του σε αντικείμενα με αποτροπαϊκό και μαγικό χαρακτήρα είναι γνωστή (βλ. Craig A. Evans, “Mark’s Incipit in Early Amulets and the Question of Its Original Reading,” στο Themes and Texts, Exodus and Beyond: Essays in Honour of Larry J. Perkins. London .2024, 202 κι εξ.).

Το μνημείο της Φασηλίδας, λοιπόν, όπως κι άλλα παρόμοια μνημεία από τη Μ. Ασία,  λειτουργεί ως μικρογραφία μιας ευρύτερης ιστορικής διαδικασίας: της μετάβασης από τον θρησκευτικό λόγο της ρωμαϊκής πόλης στον χριστιανικό λόγο της ύστερης αρχαιότητας. Και ακριβώς γι’ αυτό, παρότι το χριστιανικό στρώμα είναι μεταγενέστερο, το εύρημα φωτίζει ουσιαστικά τον κόσμο μέσα στον οποίο γεννήθηκε η Καινή Διαθήκη — και τον τρόπο με τον οποίο αυτός ο κόσμος μετασχηματίστηκε.

Murat Arslan -  Nihal Tüner Önen, “Three New Inscriptions from Phaselis: An Imperial Dedication, an Honorific Inscriptionfor Aurelia Apphia, and Christian Dipinto,” Libri 11 (2025): 267-277

----------------------------------------------------------------------------

A recently published epigraphic find from Phaselis in Lycia offers an exceptionally instructive example of how the same monument is reused in different religious and ideological contexts and at different historical moments.

In its original use (2nd century CE), the monument was a limestone base bearing an honorific inscription for Aurelia Apphia, a member of the local aristocracy, who was honored as priestess of the divine Augusti (ἱέρεια τῶν θεῶν Σεβαστῶν) and as benefactress of the city. Apphia is characterized as "a most distinguished woman, prudent, fond of her children and devoted to her husband... and foremost lady of the city," titles that clearly indicate her prominent position as a member of the local aristocracy. The honorand is also known from two other epigraphic monuments from the city, where she is associated with the establishment of the Palladeios Agon and a monetary prize for the winners of the wrestling competitions. The new inscription adds another element to her biography: that of the priestess of the imperial cult. This was a particularly important office for prominent women in the cities of Asia Minor, conferring prestige and recognition within local communities and connecting them directly with the imperial cult and the Roman center of power. We should recall here the reference in Acts both to prominent women in Paul's audience in Pisidian Antioch (Acts 13:50) and to leading women of the city in the synagogue of Thessalonica (Acts 17:4). In both cases, their mention as recipients of the gospel constitutes a positive element in the spread and acceptance of the gospel. They, like Apphia of Phaselis, were persons of prestige and influence within their cities, and therefore their acceptance of the gospel contributed to the establishment and support of the new faith during this difficult initial phase within the local communities of the cities of the East.

In a later phase, however, the monument underwent a deliberate transformation. The original carved inscription was covered with a layer of lime plaster (intonaco) and painted surface; within a tabula ansata were written (dipinto) two verses from the Prologue of John's Gospel (John 1:1 and 1:3) [For a magical amulet with the same verses from John, see P.Oxy. VIII 1151]. The dating of this phase is placed no earlier than the 5th century CE, within the context of Christian Late Antiquity. The monument probably had an apotropaic or cultic character. In any case, the reuse of earlier monuments by Christians in new contexts was common in Asia Minor (see examples from Ephesus, Aphrodisias, or Sagalassos). According to specialists' assessment, in its second use the monument must have been employed as an architectural element in some Christian church, though this cannot be identified (in a third phase, during Late Antiquity, it was probably utilized as building material in the fortification of the acropolis).

The value of this particular find lies in allowing us to observe how the world of the New Testament is materially re-inscribed in public space. The same monument that once projected the relationship of city–emperor–gods is transformed into a vehicle for a theological statement at the core of Johannine Christology.

The choice of the text itself is also of particular significance: these opening verses of John's Gospel are a dense cosmological and theological declaration. Where the previous inscription spoke of piety toward the Augusti, the dipinto proclaims the Word and that all things came into being through him (πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο). The replacement is not merely aesthetic; it is symbolic and ideological. Moreover, as already mentioned, its use on objects with apotropaic and magical character is well known (see Craig A. Evans, "Mark's Incipit in Early Amulets and the Question of Its Original Reading," in Themes and Texts, Exodus and Beyond: Essays in Honour of Larry J. Perkins. London 2024, 202ff.).

The monument from Phaselis, then, like other similar monuments from Asia Minor, functions as a microcosm of a broader historical process: the transition from the religious discourse of the Roman city to the Christian discourse of Late Antiquity. And precisely for this reason, although the Christian layer is later, the find substantially illuminates the world in which the New Testament was born—and the way in which that world was transformed.

Murat Arslan - Nihal Tüner Önen, "Three New Inscriptions from Phaselis: An Imperial Dedication, anHonorific Inscription for Aurelia Apphia, and Christian Dipinto," Libri 11 (2025): 267-277

Journal of Theological Interpretation 19/2 (2025)

• Caleb Punt, "The Value of Iconographic Exegesis for Theological Interpretation of Scripture," 161-190 (abstract)
• Kasper de Graaf, "Zion as the Refuge for the Afflicted (Isaiah 14:32): Divergent Theological Interpretations of the Relationship between Sinai and Zion," 191-206 (abstract)
• Kara J. Lyons-Pardue, "Kara J. Lyons-Pardue, "More Than Selective Hearing: The Theological Potential of Elijah Allusions in Mark’s Gospel," 207-225 (abstract)
• Craig Hovey, "Apocalyptic Passion: Mark 13 Read Theologically," 226-245 (abstract)
• James D. Meyer, "The 'Kind of Death He Was Going to Die': The Suffering Servant in John’s Gospel," 246-264 (abstract)
• Caleb T. Friedeman, "The Jesus-Shaped Life: The Telos of the Gospels and the Testimony of Acts," 165-285 (abstract)
• Charles Cleworth, "The Dangers and Limits of Historical Context as a Hermeneutical Key: A Pragmatic Hermeneutical Case Study in Modern Interpretations of 1 Corinthians 8:6," 286-306 (abstract)
• Richard S. Briggs, " The Name “Jesus” in the Old Testament (Especially the Psalter): Christianization and the Shadow of “Salvation” in the Vulgate Text," 307-319 (abstract)

Ένα άρθρο βιβλικού ενδιαφέροντος στο τρέχον τεύχος του ExpT/ A new article of biblical interest in the current issue of ExpT

 Expository Times 137/3 (2025)

Jacob Wigley, "Friendship in the Vine in John 15:1-17," 103-115 (abstract)

Κέλσος και Ωριγένης: Φιλοσοφία και πίστη / Celsus and Origen: Philosophy and faith

 Στη σειρά των άρθρων του Ancient Jew Review αφιερωμένων στη νέα μετάφραση του έργου του Ωριγένους, Κατά Κέλσου δημοσιεύεται το άρθρο του David Satran με τίτλο "Plato, Politics, and Faith."  Το άρθρο εστιάζει στον πλατωνικό χαρακτήρα τόσο της επίθεσης του φιλοσόφου Κέλσου κατά του Χριστιανισμού όσο και της φιλοσοφικής απάντησης του Ωριγένη, υπογραμμίζοντας πως οι μεταφραστές παρουσιάζουν το έργο του αλεξανδρινού θεολόγου ως κείμενο πολιτικής φιλοσοφίας με στόχο "τη μετατροπή των συνηθισμένων ανθρώπων σε πολίτες της ουράνιας Ιερουσαλήμ, της αλλιώς ανεφάρμοστης καλύτερης πολιτείας του Πλάτωνα", σε διάλογο με το τέλος του βιβλίου 9 της Πολιτείας. Ο Satran συνδέει αυτή την ερμηνεία με τον "Ευχαριστήριο Λόγο" που αποδίδεται στον Γρηγόριο τον Θαυματουργό και επισημαίνει πως η νέα μετάφραση, σε αντίθεση με την κλασική μετάφραση του Henry Chadwick (1953), εντάσσεται στην σύγχρονη κατανόηση του Ωριγένη ως θεολόγου, εξηγητή και φιλοσόφου που συμμετέχει στον ευρύτερο πνευματικό διάλογο της ύστερης αρχαιότητας.

David Satran, "Plato, Politics, and Faith"