Στο τρέχον τεύχος του JBL / The current issue of JBL

Journal of Biblical Literature 134:1 (2015)

• Fernando F. Segovia, "Criticism in Critical Times: Reflections on Vision and Task," 6-29 (abstract)
• Duane E. Smith, "The Divining Snake: Reading Genesis 3 in the Context of Mesopotamian Ophiomancy," 31-49 (abstract)
• David E. S. Stein, "A Rejoinder concerning Genesis 3:6 and the NJPS Translation," 51-52 (abstract)
• Murray H. Lichtenstein, "The Fearsome Sword of Genesis 3:24," 53-57 (abstract)
• Kerry D. Lee, "Two Translations of HSS V 67 and Their Significance for Genesis 16, 21, and 30," 59-63 (abstract)
• Ken Brown, "Vengeance and Vindication in Numbers 31," 65-84 (abstract)
• Orly Keren / Hagit Taragan, "Merab, Saul's Mute and Muffled Daughter," 85-103 (abstract)
• Joshua Berman, "The Legal Blend in Biblical Narrative (Joshua 20:1–9, Judges 6:25–31, 1 Samuel 15:2, 28:3–25, 2 Kings 4:1–7, Jeremiah 34:12–17, Nehemiah 5:1–12)," 105-125 (abstract)
• John B. Whitley, "עיפה in Amos 4:13: New Evidence for the Yahwistic Incorporation of Ancient Near Eastern Solar Imagery," 127-138 (abstract)
• Warren Carter, "Cross-Gendered Romans and Mark's Jesus: Legion Enters the Pigs (Mark 5:1–20)," 139-155 (abstract)
• David Lertis Matson, "Pacifist Jesus? The (Mis)Translation of ἐᾶτε ἓως τούτου in Luke 22:51," 157-176 (abstract)
• Daniel Lynwood Smith, "Interrupted Speech in Luke-Acts,"177-191 (abstract)
• Ryan S. Schellenberg, "The First Pauline Chronologist? Paul's Itinerary in the Letters and in Acts," 193-213 (abstract)
• Jennifer A. Glancy, "The Sexual Use of Slaves: A Response to Kyle Harper on Jewish and Christian Porneia," 215-229 (abstract)

Τα θαύματα στη συνοπτική παράδοση (IX): η σημασία τους στο κατά Ματθαίον / Miracles in the synoptic tradition: their significance in Matthew

Με μεγαλύτερη έμφαση από ό,τι στο κατά Μάρκον τα θαύματα του Ιησού στο κατά Ματθαίον επιβεβαιώνουν και υπομνηματίζουν τη διδασκαλία του. Διαφορετικά από ό,τι κάνει ο Μάρκος, ο Ματθαίος συγκεντρώνει το μεγαλύτερο μέρος των θαυμάτων σε μία ενότητα (Μτ 8-9). Η τοποθέτησή της αμέσως μετά την επί του Όρους Ομιλία δεν είναι τυχαία·ο Ιησούς που στα κεφ. 5-7 αναδεικνύεται ο Μεσσίας του Λόγου, στη συνέχεια με τα θαύματα αποδεικνύεται επίσης ο Μεσσίας των πράξεων. Επιπλέον τα summaria (4,23-25· 9,35) δημιουργούν την εντύπωση ότι οι δύο ενότητες (διδασκαλία και θαύματα) συγκροτούν μία μεγάλη ενότητα.

Το βαθύτερο νόημα της ενότητας των θαυμάτων δεν είναι κυρίως χριστολογικό, όπως υποστηριζόταν παλαιότερα στην έρευνα, αλλά εκκλησιολογικό. Μέσα από την επεξεργασία των θαυμάτων στο κατά Ματθαίον προβάλλεται κυρίως η μαθητεία και η Εκκλησία (αυτό, για παράδειγμα, υπονοείται στην εκδοχή του Ματθαίου για το θαύμα της κατάπαυσης της τρικυμίας, η οποία λειτουργεί ως παράδειγμα της κοινότητας που αντιμετωπίζει τις τρικυμίες της ζωής κι ο σωτήρας της είναι ο Ιησούς ή στο θαύμα του εκατόνταρχου, τύπο του ανοίγματος της κοινότητας του Ματθαίου προς τα έθνη ή στην αναφορά στην εξουσία που δίνεται στους ανθρώπους να συγχωρούν αμαρτίες στο 9,8). 

Οπωσδήποτε,  ο Ιησούς παραμένει το κέντρο στα θαύματα στο Μτ κι αυτά κατανοούνται ως έκφραση της αγάπης και του ελέους του Ιησού προς τους ανθρώπους. Στον Ματθαίο, λοιπόν, βρίσκουμε μία ιδιαίτερη έμφαση στη θεραπεία που χαρίζει ο Ιησούς σε όλα τα μέλη του Ισραήλ. Μάλιστα με την προσθήκη επιπλέον περιληπτικών αφηγήσεων θαυμάτων (summaria) ο Ματθαίος συνεχίζει να αφηγείται θαύματα μέχρι την ιστορία του Πάθους. Διαφορετικά από τον Μκ, όπου ο Ιησούς εμφανίζεται ως ο υιός του Θεού, ο Μτ τονίζει κυρίως τη δαυιδική του καταγωγή (βλ. χαρακτηριστικά για τη σύνδεσή του με τον Δαυίδ: Μτ 9,27· 15,22· 20,30-31· 21,15). Για τον Μτ όμως ο Ιησούς δεν είναι πολεμιστής απόγονος του Δαυίδ αλλά ο ειρηνικός βασιλιάς και χαρακτηριστικό της βασιλείας του είναι το έλεος όσων υποφέρουν  και θεραπεύει τους ασθενείς. 

Με παραθέσεις χωρίων από τον Ησαΐα ο Ματθαίος συνδέει τη θαυματουργική δράση του Ιησού με τον πάσχοντα δούλο του Κυρίου (8,17· 12,18-21). Με αυτόν όμως τον τρόπο μετριάζεται η όποια έμφαση στα θαύματα και προβάλλεται κυρίως η ευσπλαχνία και η ταπείνωση του Ιησού μέσα σε αυτά. 

Επιπλέον, στον Μτ υποχωρεί η προβολή του δαιμονικού στοιχείου κι απαλείφονται όσα στοιχεία θα μπορούσαν να παρεξηγηθούν ως μαγικές πρακτικές. Για παράδειγμα, συχνά ο Μτ μιλά για ασθένεια εκεί που ο Μκ μιλά για δαιμόνια κι ο Μτ αποσιωπά το θαύμα της θεραπείας του τυφλού με το σάλιο του Ιησού. 

Αυτές οι τάσεις στην αφήγηση του Μτ οδηγούν στις εξής υποθέσεις όσον αφορά στη σκοπιμότητα των θαυμάτων στον Μτ; α) για τους έξω αποτελούν τα θαύματα μία απάντηση στις όποιες κατηγορίες, που πιθανόν προέρχονται από το ιουδαϊκό περιβάλλον της κοινότητας του Μτ, ότι ο Ιησούς εξαπάτησε τον λαό με μαγικές πράξεις (βλ. αργότερα τις κατηγορίες του Κέλσου) και β) για την ίδια την κοινότητα ο μετριασμός της όποιας έμφασης στα θαύματα ίσως ήταν η απάντηση σε κάποιους χαρισματούχους που με τη δράση τους απειλούσαν την ενότητα της κοινότητας. 

Συνέδριο για το ρήμα και τη σημασία του στην εξήγηση της ΚΔ / Conference on verb and the NT exegesis

The aim of the conference is to bring together NT scholars, linguists, and Classicists to discuss the Greek verbal system in a way that is clear and that moves the conversation forward while acknowledging and respecting the discussions of the past three decades within Biblical Studies. (If you would like to read the backstory of this conference, see my post “How We Got to Where We’re Going: A Story.”) I am incredibly excited about this conference. Not only will we have some phenomenal speakers from within the Biblical Studies guild, but we will also have the benefit of learning from Classicists, voices often not heard in Biblical Studies.

The conference is an affiliate session of Tyndale Fellowship and will take place on July 10-11 (Friday–Saturday) at Tyndale House Library. Just prior to this, on July 8-10, the Tyndale Fellowship New Testament and Biblical Theology Study Groups will gather for their annual conferences. So, if you are planning to come to Tyndale Fellowship, consider prolonging your stay for another day or two! If you are planning to come to Linguistics and the Greek Verb, consider coming earlier to attend Tyndale Fellowship!

Presenters and their topics:

Rutger Allan – Historical Development of the Greek Verb (focusing on Tense/Aspect)
Randall Buth – Morphology of the Perfect and Pluperfect: A Diachronic Overview
Robert Crellin – Semantics of the Perfect
Helma Dik – What does a NT Specialist Need to Know about the Greek Verb (From a Classicist’s Perspective)?
Nicholas Ellis – Overview of the Greek Verbal System in Koine as an Aspect-Prominent Language
Stephen Levinsohn – Finite Verbs and the Contribution of Tense, Aspect, and Mood to the Development of Narrative Discourse
Amalia Moser – What does a NT Specialist Need to Know about the Greek Verb (From a Linguist’s Perspective)?
Steven E. Runge – Finite Verbs and the Contribution of Tense, Aspect, and Mood to the Development of Non-Narrative Discourse

If you would like to attend, please register by filling out this Booking Form.

If you have any questions, please email TyndaleGreekVerb@gmail.com.

Τα ελληνικά χειρόγραφα της συλλογής Curzon / The Greek manuscripts of the Curzon collection

Στο ιστολόγιο της Βρετανικής Βιβλιοθήκης Medieval Manuscripts Blog η Sarah Biggs παρουσιάζει σε μία σειρά αναρτήσεων τα ελληνικά χειρόγραφα του Robert Curzon, μεταξύ των οποίων κι αρκετά της Καινής Διαθήκης:

The Greek Manuscripts of Robert Curzon, Part I

Γυναίκες και θρησκεία στον αρχαίο Ισραήλ / Women and religion in ancient Israel

Στην ιστοσελίδα The Bible and Interpretation έχει αναρτηθεί μία σύντομη μελέτη του Willam Dever σχετικά με τη συμμετοχή της γυναίκας στη θρησκευτική ζωή του Ισραήλ:

William Dever, "Israelite Women as “Ritual Experts”: Orthodoxy or Orthopraxis?"

RBL 9.3.2015

Olivier Artus (ed.), Loi et Justice dans la Littérature du Proche-Orient ancien
Review by Michael S. Moore

Gary M.Beckman / R. Bryce Trevor / Eric H. Cline, The Ahhiyawa Texts
Review by Paul Sanders
Review by Aren M. Maeir

Keith Bodner, Elisha's Profile in the Book of Kings: The Double Agent
Review by Gerhard Karner

Walter Brueggemann, Reality, Grief, Hope: Three Urgent Prophetic Tasks
Review by LeAnn Snow Flesher

Katharine J. Dell, Interpreting Ecclesiastes: Readers Old and New
Review by Mark Sneed

Robert Geis, Exegesis and the Synoptics
Review by Jeffrey Paul García

Wilfred J. Harrington, Reading Mark for the First Time
Review by Jeff Jay

Thomas R. Hatina, New Testament Theology and its Quest for Relevance: Ancient Texts and Modern Readers
Review by Gary M. Burge

John Huehnergard, An Introduction to Ugaritic
Review by Philip C. Schmitz

Hans Leander, Discourses of Empire: The Gospel of Mark from a Postcolonial Perspective
Review by Angela N. Parker

M. David Litwa, Iesus Deus: The Early Christian Depiction of Jesus as a Mediterranean God
Review by Joseph Verheyden

Siobhan Dowling Long, The Sacrifice of Isaac: The Reception of a Biblical Story in Music
Review by Deborah W. Rooke

Scot McKnight /  Joseph B. Modica (eds.), Jesus Is Lord, Caesar Is Not: Evaluating Empire in New Testament Studies
Review by Russell Morton

Sarah J. K. Pearce, The Words of Moses: Studies in the Reception of Deuteronomy in the Second Temple Period
Review by Sven Petry

Kenneth C. Way, Donkeys in the Biblical World: Ceremony and Symbol
Review by Brent Strawn

Η διπλή εντολή της αγάπης /The Double Love Commandment

In die Skriflig / In Luce Verbi 49:1 (2015)

Francois P. Viljoen, "The Double Love Commandment"

Το τρέχον τεύχος του JSOT / The current issue of JSOT

Journal for the Study of the Old Testament 39:3 (2015)

• Mathilde Frey, "Sabbath in Egypt? An Examination of Exodus 5," 249-263 (abstract)
• David Janzen, "‘What he did for me’: David's Warning about Joab in 1 Kings 2.5," 265-279 (abstract)
• Amitai Baruchi-Unna, "The Story of Hezekiah's Prayer (2 Kings 19) and Jeremiah's Polemic concerning the Inviolability of Jerusalem," 281-297 (abstract)
• Andrew T. Abernethy, "‘Right Paths’ and/or ‘Paths of Righteousness’? Examining Psalm 23.3b within the Psalter," 299-318 (abstract)
• Jeremy Schipper, "Why Does Imagery of Disability Include Healing in Isaiah?," 319-333 (abstract)
• Joshua Moon, "Honor and Shame in Hosea's Marriages," 335-351 (abstract)
• Annette Schellenberg, "An Anti-Prophet among the Prophets? On the Relationship of Jonah to Prophecy," 353-371 (abstract)

Το τρέχον τεύχος του Biblica / The current issue of Biblica

Biblica 95:4 (2014)

• Nadav Na’aman , "Jebusites and Jabeshites in the Saul and David Story-Cycles," 481-497
• Troy D. Cudworth, "The Division of Israel’s Kingdom in Chronicles: A Re-examination of the Usual Suspects," 498-523
• HannesBezzel, "Der Prophet als Bleilot. Exegese und Theologie in Amos 7," 524-545
• Stefan Schapdick, "Der gebundene Starke (Mk 3,27) als markinisches Programm einer Umwertung der Werte," 546-569
• Josaphat C. Tam, "When Papyri and Codices Speak: Revisiting John 2,23-25," 570-588
• Yoo-ki Kim, "The Agent of hesed in Naomi’s Blessing (Ruth 2,20)," 589-601

Μκ 2,1-12: Ασθένεια και αμαρτία / Mk 2:1-12 : Illness and sin

Η αυριανή ευαγγελική περικοπή περιγράφει ένα θαύμα στην αρχή της δημόσιας δράσης του Ιησού, όπως αυτήν την αφηγείται το κατά Μάρκον ευαγγέλιο. Πρόκειται για τη γνωστή θεραπεία του παραλυτικού στην Καπερναούμ. Είναι μια ιστορία πολύ γνωστή κι όμορφη, η οποία όμως θεωρείται από τους ερμηνευτές ως μία από τις πλέον δύσκολες της συνοπτικής παράδοσης (για λόγους ιστορίας της παράδοσης, δομής και θεολογικούς).

Η δομή της περικοπής

Η αφήγηση του θαύματος εντάσσεται στην ενότητα 2,1-3,6, όπου περιγράφονται τα πρώτα θαύματα του Ιησού και προετοιμάζεται η τελική σύγκρουσή του με τους Ιουδαίους θρησκευτικούς άρχοντες, η οποία θα κορυφωθεί στη σύλληψη και στον θάνατό του. Σε αυτήν την ενότητα, στην οποία συγκεντρώνονται πέντε διαφορετικές ιστορίες αντιπαράθεσης του Ιησού με την θρησκευτική ηγεσία του Ισραήλ (η θεραπεία του παραλυτικού, 2,1-12· το κοινό τραπέζι με τελώνες και τους αμαρτωλούς, 2,13-17· η συζήτηση για τη νηστεία, 2,18-22· το περιστατικό με τα σιτηρά την ημέρα του Σαββάτου, 2,22-28· η θεραπεία του ανθρώπου με το παράλυτο χέρι το Σάββατο, 3,1-6), ο αναγνώστης του ευαγγελίου παρακολουθεί τη σταδιακή κλιμάκωσή της αντιπαράθεσης της ιουδαϊκής θρησκευτικής ηγεσίας με τον Ιησού. Στην υπό συζήτηση περικοπή οι γραμματείς «διαλογίζονται ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν» και κατηγορούν σιωπηρά τον Ιησού για βλασφημία (2,7), στην επόμενη διήγηση εκφράζουν τις αντιρρήσεις τους στους μαθητές του Ιησού (2,16), στη συνέχεια θέτουν ερωτήματα στον ίδιο (2,18-24) και, τέλος, συσκέπτονται με τους Φαρισαίους και Ηρωδιανούς για να τον θανατώσουν (3,6). Είναι αβέβαιο, αν ο Μκ παραλαμβάνει αυτήν την ενότητα από την προηγούμενη παράδοση ή εάν είναι ο ίδιος εκείνος που την συνθέτει συνδέοντας μεταξύ τους τις επιμέρους ιστορίες. 

Το πρόβλημα της ενότητας της περικοπής

Σύμφωνα με την πλειοψηφία των ερμηνευτών η περικοπή περιλαμβάνει δύο διαφορετικές μορφές της παράδοσης: η πρώτη είναι μία τυπική αφήγηση θεραπείας στους στίχους 1-5α·11-12 κι η δεύτερη, στους στ. 5β-10, ένας διάλογος αντιπαράθεσης του Ιησού με τους αντιπάλους του, ο οποίος ανήκει στη γενικότερη κατηγορία των αποφθεγμάτων, ιστοριών, δηλαδή, που αναπτύσσονται γύρω από ένα λόγιο του Ιησού, στην περίπτωσή μας αυτό για την εξουσία του Υιού του Ανθρώπου στο στ. 10. Η πλειονότητα των ερευνητών θεωρεί σήμερα πως πρόκειται για δύο διαφορετικά βέβαια φιλολογικά είδη, από τα οποία όμως το δεύτερο δεν υπήρξε ποτέ ανεξάρτητο από το πρώτο στην παράδοση. 

Σύμφωνα με την τυπολογία που πρότεινε ο Gerd Theißen για τις αφηγήσεις των θαυμάτων το συγκεκριμένο θαύμα κατατάσσεται στις περιπτώσεις θαυμάτων θεραπείας  και διατηρεί πολλά από τα μοτίβα αυτού του είδους των αφηγήσεων: την παρουσία του πλήθους, τη δυσκολία προσέγγισης του Ιησού, την υπέρβαση της δυσκολίας, την πίστη, τη θεραπεία και την απόδειξη του θαύματος και τέλος την ομολογία του πλήθους. Και το δεύτερο μέρος, ο διάλογος του Ιησού με τους γραμματείας διατηρεί επίσης αρκετά από τα χαρακτηριστικά αυτής της ιδιαίτερης μορφής παράδοσης, των αποφθεγμάτων ή συζητήσεων αντιπαράθεσης: το λόγιο γύρω από το οποίο αναπτύσσεται η ιστορία, ο σύντομος διάλογος που προκαλείται από ένα λόγο ή μία πράξη του Ιησού. Η ιστορία φαίνεται να ανήκει από λογοτεχνικής απόψεως στις παρενθετικές αφηγήσεις (sandwich narratives), μία συνηθισμένη τεχνική στον Μκ: ο ευαγγελιστής συχνά παρεμβάλλει μέσα σε μία αφήγηση μία δεύτερη, η οποία έχει ως σκοπό μέσα από την καθυστέρηση της πλοκής να οδηγήσει στην κορύφωση του δράματος και στην υπογράμμιση του ιδιαίτερου χριστολογικού μηνύματος της περικοπής (χαρακτηριστικό παράδειγμα το θαύμα της αιμορροούσας κι εκείνο της κόρης του Ιαείρου). Εδώ ο διάλογος του Ιησού με τους διαλογιζόμενους γραμματείς (2,6-10), για το ποιος μπορεί να έχει την εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες, λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο: α) καθυστερεί την πραγματοποίηση της θεραπείας, την οποία όμως β) μέσα από τα δύο ρητορικά ερωτήματα, των γραμματέων στο στ. 7 και του Ιησού στο στ. 9, προετοιμάζει, κι έτσι γ) αναδεικνύει μία μεγάλη αλήθεια για το πρόσωπο του Ιησού, ότι, δηλαδή, έχει την εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες, κάτι που αποδεικνύεται από το γεγονός της θεραπείας. Περνώντας σε μία περισσότερο συγχρονική προσέγγιση της περικοπής –αντιμετωπίζοντάς την δηλαδή ως μία ολοκληρωμένη ενότητα μέσα σε μία ευρύτερη συνάφεια κι εξετάζοντας τη δομή της– παρατηρούμε ότι αυτό που διασφαλίζει τη συνοχή της κι ενώνει τους δύο ομόκεντρους αφηγηματικούς κύκλους –της θεραπείας και του διαλόγου με τους γραμματείς– είναι το πρόσωπο του Υιού του Ανθρώπου, δηλαδή του Ιησού, ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο της ιστορίας ως ο βασικός πρωταγωνιστής κι ως εκείνος που της δίνει νόημα αλλά και του οποίου η ταυτότητα προσδιορίζεται μέσα από αυτήν. 

Αμαρτία και ασθένεια

Αυτό που ουσιαστικά προκαλεί την αντίδραση των γραμματέων είναι η φράση του Ιησού «ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι», μία φράση που στην παθητική της εκφορά (divinum passivum) σαφώς αναφέρεται στον ίδιο τον Θεό. Το ενδιαφέρον είναι ότι οι γραμματείς αντιλαμβάνονται πως ο Ιησούς κατά κάποιον τρόπο οικειοποιείται αυτήν την ιδιότητα κι ότι εδώ εμμέσως πλην σαφώς αναφέρεται στο πρόσωπό του, μία υποψία που επιβεβαιώνεται λίγο αργότερα στους στ. 9 εξ. Είναι επίσης ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο Ιησούς συνδέει τη συγχώρηση των αμαρτιών με το πρόσωπο του Υιού του Ανθρώπου (κάτι που δεν βρίσκουμε στην ιουδαϊκή γραμματεία). Στα συνοπτικά ευαγγέλια η έννοια της συγχώρησης, απαλλαγμένη από το λατρευτικό της ένδυμα (όπως την συναντούμε στα προφητικά κείμενα για τη μεσσιανική εποχή), απαντά σε σχέση με την εποχή της βασιλείας του Θεού. Ειδικότερα στο κατά Μάρκον ευαγγέλιο απαντά τέσσερις φορές: 1,4· 3,28· 4,12· 11,25. Η θεραπεία του παραλυτικού αποτελεί ένα επιπλέον σημείο της επελαύνουσας Βασιλείας του Θεού, την οποία εγκαινίασε ο Ιησούς με τον ερχομό του στον κόσμο. Τα ζεύγη αμαρτία-συγχώρεση, ασθένεια-θεραπεία απαντούν με έναν υπαινικτικό τρόπο λίγο αργότερα στο ίδιο κεφάλαιο, στο στ. 17, όταν στην ίδια πορεία αντιπαράθεσης με τους γραμματείς ο Ιησούς σημειώνει επικριτικά: «Οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ᾽ οἱ κακῶς ἔχοντες. Οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν». Κατά κάποιον τρόπο η θεραπεία του παραλυτικού αποτελεί την επιβεβαίωση αυτού του λόγου του. Έτσι ο Ιησούς, ο Υιός του Ανθρώπου, ο οποίος λίγο νωρίτερα κατέδειξε ότι μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες μέσα από τη θεραπεία του παραλυτικού, εμφανίζεται εδώ ως ο ιατρός των αμαρτωλών, οι οποίοι ασθενούν κάτω από βάρος των αμαρτιών τους. 

Το ζήτημα της περικοπής δεν είναι να αναπτύξει μία θεολογική διδασκαλία για την αιτιακή σχέση μεταξύ αμαρτίας και ασθένειας. Οπωσδήποτε, βέβαια, σε αυτήν την περικοπή υποφώσκει η γνωστή από τον αρχαίο κόσμο σχέση μεταξύ πράξης και συνεπειών. Είναι επίσης προφανής η αντίληψη ότι η ασθένεια συνδέεται κατά κάποιον τρόπο με την έννοια της αμαρτίας. Όμως αυτή η σαφής -στον αρχαίο κόσμο-  σχέση αιτίας και αποτελέσματος φαίνεται να αμβλύνεται τόσο εξαιτίας του ότι αυτή η αμαρτία δεν προσωποποιείται στη συγκεκριμένη περίπτωση όσο και μέσα από την ερμηνεία της περικοπής, κάτι που εναρμονίζεται με το γενικότερο πνεύμα και μήνυμα του κατά Μάρκον ευαγγελίου. Δεν είναι το θέμα  της περικοπής ότι ένας αμαρτωλός άνθρωπος τιμωρήθηκε για τις αμαρτίες του, αλλά ότι ο Ιησούς, ο οποίος ήδη στην αρχή του κατά Μάρκον αναγγέλλει την έλευση της βασιλείας του Θεού και καλεί σε μετάνοια και πίστη, έχει την εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες και να θεραπεύει και να εκπληρώνει έτσι στο πρόσωπό του αυτές τις εξαγγελίες. Η συγχώρηση των αμαρτιών σημαίνει αποκατάσταση των σχέσεων του ανθρώπου με τον Θεό κι η θεραπεία αποτελεί απτή εκδήλωση της εξουσίας του Ιησού, ο οποίος ως Υιός του Ανθρώπου εγκαινιάζει τα έσχατα και αποκαθιστά με το λόγο, τα έργα του και κυρίως με το πάθος του τις διαταραγμένες σχέσεις του Θεού με τους ανθρώπους. Στην ευαγγελική παράδοση η αμαρτία προϋποτίθεται ως μία αδιαμφισβήτητη και τυραννική πραγματικότητα κι η ασθένεια κατανοείται ως σύμπτωμά της. Ο Ιησούς συναντά τον άνθρωπο μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα και τον απελευθερώνει. Έτσι το θαύμα του παραλυτικού δεν θα πρέπει να κατανοηθεί ως ένα μεμονωμένο περιστατικό μέσα σε μία σειρά παρόμοιων θαυμαστών γεγονότων. Ο αποφθεγματικός χαρακτήρας του λογίου για τον Υιό του Ανθρώπου στο στ. 10 παραπέμπει στην παραδειγματική κατανόησή της θαυμαστής θεραπείας στο παρόν της κοινότητας ως εγγίζουσας πραγματικότητας και ως σημείου της Βασιλείας του Θεού. 

(Από το βιβλίο Αικ. Τσαλαμπούνη, Εξηγητικά, Δεμέτη, Θεσσαλονίκη 2013, 89-106)