Το νέο τεύχος του BBR / The current issue of BBR

Στο τρέχον τεύχος του Bulletin of Biblical Research 20:2 (2010) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

• Brian P. Gault, "An admonition against "rousing love" : the meaning of the enigmatic refrain in Song of Songs", 161-184
• William N. Wilder, "The use (or abuse) of power in high places : gifts given and received in Isaiah, Psalm 68, and Ephesians 4:8", 185-199
• Gerald W. Peterman, "Plural you : on the use and abuse of the second person", 201-214
• Craig S. Keener, "Spirit possession as a cross-cultural experience", 215-235
• Joshua W. Jipp - Michael J. Thate, "Dating Thomas : Logion 53 as a test case for dating the "Gospel of Thomas" within an early Christian trajectory", 237-255

Το νέο τεύχος του Horizons in Biblical Theology / The current issue of Biblical Theology

Στο τρέχον τεύχος του Horizons in Biblical Theology 32:1 (2010) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

Nijay K. Gupta, "To Whom Was Christ a Slave (Phil 2:7)? Double Agency and the Specters of Sin and Death in Philippians", 1-16

Ο λεγόμενος "χριστολογικός ύμνος" του Παύλου στο Φιλιπ 2, 6-11 είναι κείμενο το οποίο έχει μελετηθεί εκτενώς όσον αφορά στην προέλευσή του, το σκοπό του, τη μορφή του και τα θεολογικά στοιχεία της χριστολογίας του. Ένας παράγοντας που καθορίζει την χριστολογία του είναι η ερμηνεία του όρου "δοῦλος" στο 2, 7, η οποία επικεντρώνεται στο ερώτημα σε ποιον ήταν δούλος ο Χριστός. Μολονότι έχουν προταθεί μία σειρά από απαντήσεις, ο συγγραφέας προτείνει ως καλύτερη λύση τη λεγόμενη "του διπλόυ μεσάζοντας". Δηλαδή, όταν ο ύμνος εξεταστεί προσεκτικά σε συνάρτηση και με το θεολογικό χαρακτήρα ολόκληρης της επιστολής, τότε ο Χριστός εμφανίζεται να υπόκειται και είναι συντελεστής του θανάτου και της αμαρτίας. Όμως ο Παύλος γνωρίζει και μεταφέρει την πραγματικότητα η οποία είναι ότι ο Χριστός είναι στην πραγματικότητα ο αντιπρόσωπος του Θεού ο οποίος αντιστρέφει και αποδυναμώνει αυτές τις δυο ηγεμονικές δυνάμεις. Αυτό όχι μόνο φωτίζει την παύλεια χριστολογία, αλλά επίσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μοντέλο για τους υπόλοιπους πιστούς που αναφέρονται στην επιστολή.

Mignon R. Jacobs, "YHWH's Call for Israel's 'Return': Command, Invitation, or Threat", 17-32

Η κλήση του Ισραήλ να επιστρέψει στον Γιαχβέ αντηχεί στο προφητικό κείμενο όπου υιοθετούνται διάφορες εικόνες για να φωτίσουν τη συμπεριφορά του Γιαχβέ και του Ισραήλ. Αυτές οι εικόνες απεικονίζουν την τεταμένη σχέση μεταξύ του Γιαχβέ και του Ισραήλ και την επιμονή της θεότητας να διατηρήσει αυτήν τη σχέση. Η μελέτη επικεντρώνεται στα Ωσηέ 11 και Αμώς 4, τα οποία χρησιμοποιεί ως παραδείγματα για την κλήση και ως διαφορετικές προοπτικές της δυναμικής της συμπεριφοράς και των σχέσεων Γιαχβέ-Ισραήλ.

James A. Metzger, "God as F(r)iend? Reading Luke 11:5-13 & 18:1-8 with a Hermeneutic of Suffering", 33-57

Υιοθετώντας μία οπτική η οποία στηρίζεται στην ιδέα του πάθους και διακείμενα στα οποία ο Θεός παρουσιάζεται με αρνητικό τρόπο, υποστηρίζεται ότι στα Λκ 11, 5-13 και 18, 1-8 ο Ιησούς αναγνωρίζει μία αρνητική εμπειρία και αντίληψη για τη θεότητα ανάμεσα σε κάποιους "φτωχούς ... τυφλούς ... και καταπιεσμένους" (4, 18-19) της Παλαιστίνης των ρωμαϊκών χρόνων. Ο Ιησούς δεν τους ζητά να καταπνίξουν αυτές τις εντυπώσεις τους για τον Θεό έτσι ώστε αυτές να προσαρμοσθούν στις περισσότερο παραδοσιακές αντιλήψεις. Μάλλον τους ενθαρρύνει να παραμείνουν στη συζήτηση με την θεότητα και να μην απογοητευθούν ή να φοβηθούν, ακόμη κι όταν ο λόγος τους ξεπερνά τα κοινωνικά αποδεκτά όρια και γίνεται κατηγορητικός, περιφρονητικός, βλάσφημος ή ακόμη και εχθρικός. Πραγματικά ο Ιησούς συνιστά αυθάδεια και αναιδή επιμονή απέναντι στον Θεό, έχοντας τη βεβαιότητα ότι μια τέτοια συμπεριφορά θα εισακουσθεί.

David E. Wilhite, "Cyprian's Scriptural Hermeneutic of Identity: The Laxist 'Heresy'", 58-98
Οι ερευνητές γενικά θεωρούν τον Κυπριανό ως πρόσωπο-κλειδί στην πορεία εξέλιξης του επισκοπικού θεσμού, κάτι που ωστόσο δε λαμβάνει υπόψη τον τρόπο που αυτός χρησιμοποιεί τα κείμενα της Αγίας Γραφής. Ο ίδιος ο Κυπριανός τονίζει την αγιογραφική βάση της επισκοπικής εξουσίας και χρησιμοποιεί τα κείμενα της Αγίας Γραφής στη διδασκαλία του για την εκκλησιαστική ενότητα. Τα έργα του θα πρέπει να ξαναδιαβαστούν, επομένως, υπό το φως της συγκρότησης των ταυτοτήτων, δηλαδή της δικής του "ορθόδοξης" ταυτότητα σε αντιπαράθεση προς την "σχισματική" ταυτότητα των αντιπάλων του, τους οποίους θέτει εκτός ορίων με βάση το σχήμα ενημερωμένος στις Αγίες Γραφές και πιστός σε αυτές - αποκλίνων από τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής.

Το νέο τεύχος του Biblica / The current issue of Biblica

Στην ηλεκτρονική σελίδα του περιοδικού Biblica έχουν αναρτηθεί τα άρθρα του τρέχοντος τεύχους 91:2 (2010), τα οποία ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης μπορεί να διαβάσει online:

• Geert Van Oyen , "The Vulnerable Authority of the Author of the Gospel of Mark. Re-Reading the Paradoxes", 161-186

• Bernardo Estrada , "The Last Beatitude. Joy in Suffering", 187-209
• Patrick Fabien , "La conversion de Simon le magicien (Ac 8,4-25)", 210-240
• Th. Booij , "Psalms 120–136: Songs for a Great Festival", 241-255
• Mark Leuchter , "'Why Tarry The Wheels of his Chariot?' (Judg 5,28): Canaanite Chariots and Echoes of Egypt in the Song of Deborah", 256-268
• Shaul Bar , "The Oak of Weeping", 269-274
• JohannCook , "Are the Additions in LXX Job 2,9a-e to be deemed as the Old Greek text?", 275-284

Το νέο τεύχος του SJOT / The current issue of SJOT

Στο τρέχον τεύχος του Scandinavian Journal of the Old Testament 24:1 (2010) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

Karl W. Weyde, "Magne Saebø as Old Testament scholar", 3-12

Martin Hallaschka, "Zechariah's angels : their role in the night visions and in the redaction history of Zech 1,7-6,8", 13-27

To πρώτο όραμα του Ζαχαρία (Ζαχ 1, 8-17) και η απεικόνιση των αγγελικών όντων παρέχει σημαντικά κριτήρια για τον καθορισμό των αρχαιότερων μορφών του κύκλου των νυκτερινών οραμάτων. Σε ένα πρώτο επίπεδο, το πρώτο νυκτερινό όραμα ήταν ερωταποκρίσεις μεταξύ του προφήτη και ενός ουράνιου όντος (1,8.9α.10.11β). Σε ένα επόμενο στάδιο προστέθηκε ο angelus interpres, εν μέρει απορροφώντας τη λειτουργία του προηγούμενου ουράνιου όντος (1,9β.14), πριν προστεθεί τελικά ο άγγελος του Γιαχβέ (1,11α.12-13). Με βάση το συμπέρασμα ότι η αρχαιότερη εκδοχή του Ζαχ 1, 8-17 δεν ήξερε την παρουσία ενός angelus interpres, αναλύονται και τα υπόλοιπα νυκτερινά οράματα.

Ulrich Berges, "The literary construction of the servant in Isaiah 40-55 : a discussion about individual and collective identities", 28-38

Πριν περίπου 20 χρόνια ο καθηγ. Prof. Magne Saeboslash δημοσίευσε ένα άρθρο για τα 80 χρόνια του Claus Westermann με τον τίτλο: Vom Individuellen zum Kollektiven. Zur Frage einiger innerbiblischen Interpretationen. Πολύ πριν αλλά και μετά τη δημοσίευση το ζήτημα της ατομικής ή συλλογικής ερμηνείας των λεγόμενων ασμάτων του Δούλου του Θεού στα Ησ 40-55 προκαλούν το ενδιαφέρον των μελετητών. Σκοπός του συγγραφέα είναι να παρουσιάσει τις εξελίξεις κατά τα τελευταία χρόνια όσον αφορά τη μελέτη αυτών των κειμένων και να προσεγγίσει το πρόβλημα από μία νέα οπτική.

Marianne Grohmann, "Biblical and rabbinic ideas of female semen? : an intertextual reading of Lev 12,2", 39-52

Η προσανατολισμένη στον αναγνώστη διακειμενικότητα ανοίγει την προοπτική για την κατανόηση κάτω από νέο φως της ερμηνείας της εβραϊκής Βίβλου μέσα στην Κ.Δ. και μέσα στη ραββινική γραμματεία. Η συγγραφέας συζητά τις πιθανές αναγνώσεις ενός crux interpretum, του Λευιτ 12, 2, μέσα στην Κ.Δ. (Εβρ 11, 11) και στη ραββινική γραμματεία. Καταδεικνύει ότι και οι δύο παραδόσεις παίζουν με την πολλαπλή σημασία και τα πολλά επίπεδα του κειμένου, συνδέοντας μεταξύ τους διαφορετικά συγγενικά κείμενα και δημιουργώντας ένα νέο διακειμενικό δίκτυο.

Jeremiah W. Cataldo, "Whispered utopia : dreams, agendas, and theocratic aspirations in Yehud", 53-70

Για να προσδώσουν μία συλλογική σημασία στη μετακίνηση και στη μετανάστευση που ακολούθησε, οι συγγραφείς των εβραϊκών κειμένων της περσικής περιόδου, όπως για παράδειγμα του Εσδρα-Νεεμία, κατασκευάζουν ένα σχήμα θεοκρατικής ουτοπίας. Για να καταστούν σαφείς οι εκφραζόμενες θεοκρατικές αντιλήψεις της κοινότητας του golah, θα πρέπει να διατυπωθούν μόνο με ουτοπικούς όρους, διότι δεν υπήρξε ποτέ πριν στην ιστορία του Ισραήλ και του Ιούδα μία θεοκρατία. Ακολουθώντας το μοντέλος της Ουτοπίας του Thomas More ο συγγραφέας συγκρίνει τις αντιλήψεις που καταγράφονται στα σχετικά εβραϊκά κείμενα της περσικής περιόδου με επιλεγμένα στοιχεία και επιλεγμένες δομές της ουτοπίας. Δίνει έναν ορισμό εργασίας για την ουτοπία και εξηγεί γιατί θα πρέπει να εντοπισθεί μέσα στους ουτοπικούς όρους. Ενώ οι ομοιότητας μπορεί να είναι διαφωτιστικές, οι διαφορες αποκαλύπτουν διαφορετικές αντιλήψεις για την ουτοπία. Αυτή του More έχει μία περισσότερο κοινωνικοοικονομική βάση ενώ εκείν στα εβραϊκά κείμενα έχει μία συγκεκριμένη θρησκευτική βάση. Και στις δύο περιπτώσεις τα οράματα μίας ουτοπικής κοινωνίας ενισχύονται από τις συνθήκες όπου η σύγκρουση φαίνεται να υπερτερεί της συναίνεσης.
Μία ουτοπία είναι κατ' ουσίαν μία "χώρα του ποτέ", μία ιδανική κοινωνία σε άλο μέρος, όπου κυριαρχεί η δικαιοσύνη, όπου οι άνθρωποι είναι απόλυτα ικανοποιημένοι, κι από όπου έχουν εκδιωχθεί η θλίψη, ο πόνος και η βία. Οι ουτοπίες, αν και είναι φανταστικές, χαρακτηρίζονται από την πεποίθηση ότι μία τέτοια κοινωνία θα είναι χωρίς προβλήματα. Άλλα χαρακτηριστικά της ουτοπίας είναι ότι ασκούν έντονη κριτική στην υπάρχουσα κοινωνία και παρέχουν προγραμματικές δηλώσεις για ένα εντελώς νέο κράτος (Marius de Geus)

Tal Davidovich, "Emphasizing the daughter of Pharaoh", 71-84

Mία γυναίκα που αναφέρεται ως "η κόρη του Φαραώ" εμφανίζεται 6 φορές στην Π.Δ., πέντε φορές στο 1 Βασ και μία στο 2 Χρον. Εξαιτίας του ότι αναφέρεται αρκετές φορές στην Π.Δ. ως η γυναίκα του βασιλιά Σολομώντα, οι ερμηνευτές οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα ότι η ένωση αυτής της γυναίκας με το Βασιλιά ήταν μεγάλης σημασίας. Αυτοί οι ερμηνευτές ωστόσο αγνόησαν την εξέλιξη όσον αφορά τη θέση της στο παλάτι του Βασιλιά Σολομώντα και την αιτία αυτής της εξέλιξης. Η αλλαγή της θέσης αυτής της γυναίκας στο παλάτι του Βασιλιά Σολομώντος είναι μία από τις ενδείξεις για την αλλαγή όσον αφορά την εξουσία του βασιλείου του Ισραήλ κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σολομώντος.

Milena Kirova, "Eyes wide open : a case of symbolic reversal in the biblical narrative", 85-98

Το άρθρο στηρίζεται σε μία αγαπητή ιστορία από το Βιβλίο των Αριθμών, η οποία αφηγείται τις περιπέτειες του Αραμαίου προφήτη Βαλαάμ και του γαϊδάρου του. Η ιστορία επιτρέπει στον αναγνώστη να ρίξει μια ματιά στο μηχανισμό της αφήγησης που χαρακτηρίζεται ως συμβολική αντιστροφή. Aναπτύσσεται μέσα από τη διαδοχή εννοουμένων γεγονότων, τα οποία υποσκάπτουν τη σεβαστή ιεραρχία της πατριαρχικής τάξης και προβάλλουν μία μορφή του κόσμου, η οποία πολύ θυμίζει ένα καρναβάλι. Σε αυτήν τη διαδοχή το ζώο φαίνεται να βλέπει καλύτερα από τον άνθρωπο, η ιστορία περιβάλλεται από τη μυθολογία και τη λογική της παράλογης σοφίας. Ο ίδιος ο Βαλαάμ παρουσιάζεται ως ένας μεσάζων με ρόλο που κινείται στα όρια: ξεπερνά τα σύνορα μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού, μεταξύ του αγίου και του κοσμικού, και μεταξύ του "οικείου" και του "ξένου". Η βιβλική αφήγηση χρησιμοποιεί τον ίδιο μυθικό χαρακτήρα για να δημιουργήσει ένα δευτερεύοντα μύθο θρησκευτικού και πολιτικού χαρακτήρα.

Thomas M. Bolin, "Jonah 4,11 and the problem of exegetical anachronism", 99-109

Οι σύγχρονες ερμηνείες του Ιωνά 4, 11 βλέπουν την αναφορά στα ζώα των Νινευιτών ως ένα παράδειγμα της θείας πρόνοιας για όλη τη δημιουργία. Ο συγγραφέας ωστόσο του άρθρου προσεγγίζει αυτήν την αναφορά υπό το φως των αρχαίων θρησκευτικών και πολιτικών πεποιθήσεων. Με αυτόν τον τρόπο καθιστά σαφές ότι ο ρόλος των ζώων των Νινευιτών ήταν θυσιαστικός. Με την προσφορά των ζώων τους οι Νινευίτες καθιστούν σαφές ότι υποκλίνονται στην κυριαρχία του Θεού και απεικονίζουν τον Θεό με όρος της βασιλικής ιδεολογλίας της αρχαίας Εγγύς Ανατολής.

Robert Rezetko, "The spelling of "Damascus" and the linguistic dating of biblical texts", 110-128

Στο παρόν άρθρο ο συγγραφέας συζητά την κριτική που άσκησε ο Avi Hurvitz σε μία θέση του όσον αφορά τα ιδιαίτερα γλωσσολογικά στοιχεία των βιβλίων Σαμουήλ - Βασιλειών. Ως παράδειγμα για να απαντήσει στις θέσεις του Hurvitz παίρνει τον τρόπο γραφής της λ. Δαμασκός.

Philippe Wajdenbaum, "Is the Bible a Platonic book?", 129-142

Στο παρόν άρθρο ο συγγραφέας ασχολείται με την εφαρμογή της δομικής ανάλυσης των μύθων του Claude Leacutevi-Strauss στην εβραϊκή Βίβλο. Συγκρίνοντας τις ιστορίες του Αβραάμ και του Μωυσή με το έπος των Αργοναυτών και συγκρίνοντας την ιδανική πολιτεία στους Νόμους του Πλάτωνα με τους νόμους και την οργάνωση του Ισραήλ, ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι τα βιβλία από τη Γένεση έως και τα Βασιλειών γράφηκαν από έναν μόνο συγγραφέα που έζησε κατά την ελληνιστική εποχή.

Robert B. Chisholm, "What went on in Jael's tent? : the collocation "tekasêhû basmîkahû" in Judges 4,18", 143-144

Codex Complutensis I

Στο ιστολόγιο του Mark Goodacre διαβάζουμε την είδηση για τον εντοπισμό από δύο ερευνητές του ITSEE microfilms του κατεστραμμένου σήμερα κατά πολύ λατινικού Codex Complutensis Ι. Οι φωτογραφίες των σελίδων του χειρογράφου σχεδιάζεται σύντομα να ψηφιοποιηθούν και να είναι προσβάσιμα στο κοινό στην ιστοσελίδα Virtual Manuscript Room του Πανεπιστημίου του Birmingham. Για να διαβάσετε τη σχετική ανακοίνωση στην ιστοσελίδα του ITSEE, πατήστε εδώ.

Στο τρέχον τεύχος του Theoforum / In the current issue of Theoforum

Στο τρέχον τεύχος του περιοδικού Theoforum 40:2 (2009) δημοσιεύονται μεταξύ άλλων και τα εξής άρθρα βιβλικού ενδιαφέροντος:

• Walter Vogels, "Caïn bâtit Hénok-ville (Gn 4,17) : la ville dans la Bible", 161-183
• Jean J. Lavoie, "De l'exégèse historico-critique à l'herméneutique queer : analyse de Qohélet 4,9-12", 185-209
• Pierre Auffret, "Nouvelle étude structurelle du Psaume 19", 211-223

Το νέο τεύχος του Revue de Qumran / The current issue of Revue de Qumran

Στον νέο τεύχος του Revue de Qumran 24:3 (2010) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

• Dries de Crom - Elke Verbeke, - Reinhart Ceulemans, "A Hebrew-Greek index to 8HevXIIgr", 331-349
• Brian P. Gault, "The fragments of "Canticles" from Qumran : implications and limitations for interpretation", 351-371
• Henryk Drawnel, "Between Akkadian tupšarrutu and Aramaic SPR : some notes on the social context of the early Enochic literature", 373-403
• Ingo Kottsieper, "'WT und RV : ein Beitrag zum hebräischen Lexikon und zum Verhältnis von CD zu 1QS", 405-419
• Liora Goldman, "Dualism in the 'Visions of Amram'", 421-432
• Émile Puech, "L'épigraphie de Qumrân : son apport à l'identification du site", 433-440
• Paul Heger, "Qumranic marriage prohibitions and rabbinic equivalents", 441-451
• Gregor Geiger, "'dagîm' (1QIsa a 15:11) : Fischer", 453-456

Αρχαιολογικά ευρήματα - Ισραήλ 2010 / Archaeological findings - Israel 2010

Στην ιστοσελίδα The Bible and Interpretation έχει αναρτηθεί ένα κείμενο του Stephen Gabriel Rosenberg (W.F. Albright Institute of Archaeological Research, Ιερουσαλήμ), στο οποίο παρουσιάζονται τα σημαντικότερα ευρήματα από τις ανασκαφές του τρέχοντος έτους στο Ισραήλ. Μεταξύ τους ξεχωρίζουμε τις κυψέλες που βρέθηκαν στο Tel Rehov και χρονολογούνται γύρω στο 900 π.Χ., το μεταλλικό αντικείμενο που συγκρατούσε τροχό αρχαίου άρματος (σε αυτό αναφερθήκαμε σε παλαιότερη ανάρτηση), το χρυσό νόμισμα Αντωνίνου Πίου με παράσταση του αυτοκράτορα που βρέθηκε στη Βηθσαϊδά και το θραύσμα πινακίδας με σφηνοειδή γραφή του 14ου αι. και προέρχεται από την Ιερουσαλήμ. Για να διαβάσετε το σχετικό κείμενο, πατήστε εδώ.

Το μέλλον της βιβλικής εξήγησης / The future of Bible exegesis

Στην ιστοσελίδα The Bible and Interpretation αναρτήθηκε σήμερα ένα σύντομο κείμενο του Jim West, ο οποίος συζητά το μέλλον της βιβλικής εξήγησης, διαπιστώνει την ανεπάρκεια της ιστορικοκριτικής μεθόδου να οδηγήσει σε ικανοποιητική εξήγηση της Αγίας Γραφής και προτείνει ως εναλλακτική ερμηνευτική προσέγγιση τη θεολογική ερμηνεία. Καλεί μάλιστα στην επιστροφή στις ρίζες της βιβλικής παράδοσης (που στη δική του περίπτωση είναι φυσικά οι Μεταρρυθμιστές Καλβίνος, Λούθηρος και Ζβίγγλιος). Για να καταστήσει μάλιστα σαφή τη θέση του παρουσιάζει και κάποια ερμηνευτικά παραδείγματα.

[Α.Τ. Το πρόβλημα της ερμηνευτικής των βιβλικών κειμένων παραμένει φυσικά πάντοτε επίκαιρο. Οπωσδήποτε όσα επισημαίνει ο J. West σχετικά με το αδιέξοδο της ιστορικοκριτικής μεθόδου είναι σε γενικές γραμμές αληθινά. Σϊγουρα δεν έχουμε καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα για το συνοπτικό πρόβλημα, δεν καταφέραμε ακόμη να εντοπίσουμε τις κοινότητες που κρύβονται πίσω από κάθε κείμενο της Κ.Δ., για να μιλήσω για τον τομέα της Κ.Δ. Όμως από την άλλη κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι η ιστορικοκριτική μέθοδος προσέγγισης των κειμένων παρά την αυστηρότητα και τη στεγνή παράθεση γεγονότων που την χαρακτηρίζουν εξακολουθεί να αποτελεί ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για κάθε ερευνητή και σίγουρα ακόμη κι αν πολλά από τα προβλήματα παραμένουν άλυτα, άνοιξε παράθυρα στον κόσμο των κειμένων της Κ.Δ. και συνέβαλε στην καλύτερη κατανόησή τους. Αυτό που κανείς σήμερα διαπιστώνει και το οποίο ουσιαστικά είναι αποτέλεσμα της ίδιας της μεθόδου είναι ότι δεν μπορεί να αποτελέσει το μοναδικό και απόλυτο εργαλείο, ότι δεν υπάρχουν σίγουρα εύκολες και προφανείς απαντήσεις στα ερωτήματά μας, ότι πιθανόν είναι πολύ περισσότερα αυτά που δε γνωρίζουμε και δε θα μάθουμε ποτέ από εκείνα που μπορούμε να μάθουμε. (Άλλωστε ποια μέθοδος θα μπορούσε να διεκδικήσει για τον εαυτό της ότι διαθέτει το κλειδί που μπορεί να ξεκλειδώσει όλες τις πόρτες του κειμένου;). Τα κείμενα της Αγίας Γραφής είναι βέβαια κείμενα που προέρχονται από μία συγκεκριμένη ιστορική στιγμή και αυτό που γνωρίζουμε πλέον είναι την αδυναμία να αναπαραστήσουμε με ακρίβεια το παρελθόν και τις συνθήκες μέσα στις οποίες γεννήθηκαν τα κείμενά μας. Δε διαθέτουμε πλέον την αισιόδοξη βεβαιότητα του ιστορικισμού ή και της μορφοϊστορικής σχολής ότι μπορούμε να γνωρίζουμε ποια κοινότητα βρίσκεται πίσω από κάθε λογοτεχνική μορφή του κειμένου. Δεν είμαστε ακόμη βέβαιοι ποια είναι η σχέση μεταξύ προφορικής / γραπτής παράδοσης, ευαγγελιστή και κοινότητας. Από την άλλη όμως τα κείμενα της Κ.Δ. ως καταγραφή της εμπειρίας της πρώτης κοινότητας κι επομένως ως μέρος της ζωντανής παράδοσης της Εκκλησίας γίνονται σε κάθε εποχή αντικείμενο βιωματικής οικειοποίησης και πρόσληψης. Και γι' αυτό δεν είναι αρκετή η ιστορικοκριτική μέθοδος. Επομένως η παρατήρηση του J. West είναι κατά τη γνώμη μου επιτυχής. Ο συνδυασμός της ιστορικοκριτικής μεθόδου (κι όσων γεννήθηκαν από αυτήν) με περισσότερο συγχρονικές προσεγγίσεις του κειμένου αλλά και με την ιστορία της πρόσληψης του βιβλικού κειμένου μέσα στην πορεία της Εκκλησίας, ίσως είναι μία ικανοποιητική απάντηση στο πρόβλημα. Μέσα σε αυτήν την προβληματική η πατερική ερμηνευτική παράδοση είναι απαραίτητη βοηθός. Μία αναδρομή όμως στους Πατέρες όχι με τη μορφή μίας δουλικής παράθεσης πατερικών χωρίων (συχνά στη μορφή μίας catena) αλλά ως δημιουργική αξιοποίηση του προηγούμενου πατερικού λόγου ως μέρους της παράδοσης της Εκκλησίας. Άλλωστε, όπως έγραφε ο αείμνηστος καθηγητής μας Ν. Ματσούκας, Αγία Γραφή και Πατέρες αποτελούν τους εύχυμους καρπούς της εκκλησιαστικής εμπειρίας και παράδοσης. Θεωρώ επομένως ότι φωνές, όπως αυτές του J. West, οι οποίοι ας σημειωθεί ότι πληθαίνουν στον ευαγγελικό χώρο, απλώνουν γέφυρες συνάντησης ανατολικής και δυτικής ερμηνευτικής παράδοσης.]

Για να διαβάσετε το κείμενο του J. West, πατήστε εδώ.

Το νέο τεύχος του ZNW / The current issue of ZNW

Στο τρέχον τεύχος του Zeitschrift für die neutestamentliche Wissenschaft 101:2 (2010) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

• Andreas Lindemann, "ZNW Jahrgang 100", 159-173
  
• Heinz W. Kuhn, "Betsaida und et-Tell in frührömischer Zeit : historische, archäologische und philologische Probleme einer als Wirkungsstätte Jesu angenommenen Ortslage (Teil 2)", 174-203
• Eduard Lohse, "Christuskerygma und Verkündigung Jesu im Markusevangelium", 204-222:
  
• Dietrich A. Koch, "The quotations of Isaiah 8,14 and 28,16 in Romans 9,33 and 1Peter 2,6.8 as test case for Old Testament quotations in the New Testament", 223-240
  
• Andries B. DuToit, "'Ta pros ton theon' in Romans and Hebrews : towards understanding an enigmatic phrase", 241-251
  
• Manuel Vogel, "Die Kreterpolemik des Titusbriefes und die antike Ethnographie",
  252-266
• Peter Nagel, "Papyrus Oxyrhynchus 654,1-5 und der Prolog des Thomasevangeliums", 267-293
  
• Gerd Häfner, "Ein übereinstimmendes Falschzeugnis - zur Auslegung von Mt 26,61", 294-299
  
• Erich Gräßer, "Georg Eichholz : Neutestamentler zwischen Barth und Bultmann", 300-306