Περιεχόμενα του τόμου εισηγήσεων της IOSOT 2007 / Contents of the congress volume IOSOT 2007

Στην έκδοση των κυρίως εισηγήσεων της IOSOT 2007 (Ljubljana) αναφερθήκαμε και σε παλαιότερη ανάρτηση. Έχοντας τώρα πρόσβαση στα περιεχόμενα του τόμου, τα παραθέτουμε προς ακριβέστερη ενημέρωση κάθε ενδιαφερόμενου αναγνώστη του ιστολογίου:

André Lemaire, Congress Volume Ljubljana 2007 , (Vetus Testamentum Suppl. 133), Brill 2010

ISBN: 978 90 04 17977 6

€ 177.00 / US$ 262.00

Περιεχόμενα τόμου

• Joze Krašovec, "Transmission of Semitic forms of biblical proper names in Greek and Latin linguistic traditions", 1-26
• David L. Petersen, "The genesis of Genesis", 27-40
• Gianni Barbiero, "Das Rätsel von Psalm 49", 41-56
• Aron Dotan, "Masora's contribution to biblical studies : revival of an ancient tool", 57-69
• Olivier Munnich, "Retouches rédactionnelles au texte proto-massorétique : l'apport des versions grecques de Daniel", 71-86
• David J. Clines, "The challenge of Hebrew lexicography today", 87-98
• Alviero Nicacci, "An integrated verb system for biblical Hebrew prose and poetry", 99-127
• Reinhard G. Kratz, "Zwischen Elephantine und Qumran : das Alte Testament im Rahmen des antiken Judentums", 129-146
• Harutun Jamgotchian, "The earliest known manuscripts of Samaritan Arabic chronicles and other texts in the Russian National Library in St. Petersburg", 147-151
• Emanuel Tov, "The coincidental textual nature of the collections of ancient scriptures", 153-169
• Armin Lange, "The significance of the pre-Maccabean literature from the Qumran library for the understanding of the Hebrew Bible : intermarriage in Ezra/Nehemiah - Satan in 1 Chr 21:1 - the date of Psalm 119", 171-218
• Georg Fischer, "Gebete als hermeneutischer Schlüssel zu biblischen Büchern : am Beispiel von Jeremia", 219-237
• Hermann J. Stipp, "Das judäische und das babylonische Jeremiabuch", 239-264
• Evangelia G. Dafni, "Konstantinos Oikonomos ex Oikonomon als Septuaginta-Interpret", 265-292
• Vasile Mihoc, "Principles of Orthodox hermeneutics", 293-320
• Silvia Schroer, "The forgotten divinity of creation : suggestions for a revision of Old Testament creation theology in the 21st century", 321-337
• Seizo Sekine, "Philosophical interpretations of the sacrifice of Isaac", 339-366
• John Barton, "Reading texts holistically : the foundation of biblical criticism", 367-380
• Jan Joosten, "La persuasion coopérative dans le discours sur la loi : pour une analyse de la rhétorique du Code de Sainteté", 381-398
• Grant Macaskill, "The creation of man in 2 (Slavonic) Enoch and in Christians tradition", 399-422
• Catherine M. MacRobert, "The impact of interpretation on the evolution of the Church Slavonic Psalter text up to the fifteenth century", 423-440
• Martti Nissinen, "Biblical prophecy from a Near Eastern perspective : the cases of kingship and divine possession", 441-468
• Jean P. Sonnet, "God's repentance and "false starts" in biblical history (Genesis 6-9; Exodus 32-34; 1 Samuel 15 and 2 Samuel 7)", 469-494
• Choon L. Seow, "Hope in two keys : musical impact and the poetics of Job 14", 495-510
• Svetlina Nikolova, "Messianic passages of the book of Sirach in the translation of St. Methodius", 511-529
• Mary J. Obiorah, "The perception of God's house in the Psalter : a study of how the Psalmists understand the temple", 531-539
• Vladimir A. Baranov, "The Second Commandment and "true worship" in the Iconoclastic Controversy", 541-554
• Marvin A. Sweeney, "Ezekiel's debate with Isaiah", 555-574
• Ulrich Berges, "Farewell to Deutero-Isaiah or prophecy without a prophet", 575-595
• Francolino J. Gonçalves, "Fondements du message social des prophètes", 597-620
• Johann Cook, "Towards the formulation of a theology of the Septuagint", 621-640

Το νέο τεύχος του Vetus Testamentum / The new issue of Vetus Testamentum

Στο νέο τεύχος του Vetus Testamentum 60:1 (2010) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

Nissim Amzallag / Mikhal Avriel, "Complex Antiphony in David's Lament and Its Literary Significance", 1-14
Η χιαστική δομή του θρήνου του Δαυίδ (2 Σαμ 1,19-27) μαζί με τις μαρτυρίες για την αντιφωνική εκτέλεση του qinot στον Ισραήλ, οδηγεί στην υπόθεση ότι αυτός ο θρήνος επιτελέσθηκε αντιφωνικά από δύο φωνές, η πρώτη να τραγουδά όλους τους στίχους με αύξουσα σειρά και η δεύτερη (αντιφωνική) να απαντά τραγουδώντας τους σε φθίνουσα σειρά. Καταδεικνύεται εδώ ότι οι αντιστοιχίες των στίχων μέσα σε αυτό το πλαίσιο δημιουργούν πρώτον αλληλοσυμπληρωματικές σχέσεις των στίχων, χαρακτηριστικές για την τυπολογία, και νέα "σύνθετα νοήματα" παρέχοντας έτσι μία νέα διάσταση στο ποίημα στο σύνολό του. Καθώς αυτά τα στοιχεία κάθε άλλο παρά τυχαία είναι οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι ο θρήνος του Δαυίδ πρέπει να επιτελέσθηκε αντιφωνικά στο σχήμα cross-responsa. Aυτή η ανάλυση αποκαλύπτει την ύπαρξη μίας σύνθετης δημιουργίας η οποία συχνά όμως δεν εκτιμάται ως ars poetica στον αρχαίο Ισραήλ.

Elie Assis, "Zechariah's Vision of the Ephah (Zech. 5:5-11)", 15-32
Το όραμα του ephah (Ζαχ 5,5-11) είναι πιθανόν το πιο μυστηριώδες από όλα. Δε δίνεται το συμβολικό του περιεχόμενο και ο ίδιος ο προφήτης δεν το κατανοεί. Κάποιοι σχολιαστές θεωρούν ότι η προφητεία είναι μία επίπληξη των κατοίκων του Ιούδα, κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι σκοπός της είναι να προφητεύσει την πτώση του Ιούδα στα χέρια των εχθρών του. Όλες οι ερμηνείες του οράματος δεν αντιμετωπίζουν όμως το πρόβλημα, δηλαδή ότι η κακία θα επανεγκατασταθεί στην Shinar και δεν θα εξαφανισθεί, όπως θα περίμενε κανείς. Γιατί ο προφήτης να προτείνει να κτισθεί ένα σπίτι για τον αμαρτωλό έξω από τη χώρα αντί να επιβάλει στην κακία την τιμωρία που συνήθως της αντιστοιχεί στις βιβλικές πηγές; Η θέση που υποστηρίζεται στο άρθρο είναι ότι το όραμα του ephah είναι μία προφητεία εναντίον των Σαμαρειτών. Η γυναίκα στο ephah αντιπροσωπεύει τους Σαμαρείτες. Το όραμα προβλέπει την επιστροφή τους στο αρχικό τους σπίτι στη Βαβυλώνα, όπου θα στηθεί ο ναός τους. Αυτή η ερμηνεία παρέχει πλήρη εξήγηση στην ένταση που δημιουργείται μεταξύ της αναφοράς της κακότητας της γυναίκας και του αισίου τέλους στη μόνιμη κατοικία της στη Γη της Shinar. O προφήτης ήθελε να προκρίνει το θεολογικό επιχείρημα ότι η τελική λύση της διαμάχης μεταξύ των δύο ομάδων είναι ότι οι Σαμαρείτες τελικά θα κτίσουν το δικό τους οίκο, δηλαδή το δικό τους ναό, στη Shinar - την αρχική ιστορική τους πατρίδα και πολύ μακριά από τον Yehud.

Joel S. Baden, "Hithpael and Niphal in Biblical Hebrew: Semantic and Morphological Overlap", 33-44
Η διαπιστωμένη επικάλυψη των niphal και hithpael στα εβραϊκά της Βίβλου εξηγείται με τις μορφολογικές ομοιότητες μεταξύ των δύο ριζών στον αόριστο του αφωνηέντιστου κειμένου. Αυτή η θέση ενισχύεται από τη στατιστική ανάλυση των ρημάτων.

Jonathan Burnside,"'What Shall We Do with the Sabbath-Gatherer?' A Narrative Approach to a 'Hard Case' in Biblical Law (Numbers 15:32-36)", 45-62
Στο άρθρο προτείνεται μία άλλη ανάγνωση του Αρ 15,32-36, η οποία λαμβάνει σοβαρά υπόψη το γεγονός ότι οι γνωσιολογικές κατηγορίες που εμπεριέχονται στην κατανόηση του βιβλικού Σαββάτου είναι μάλλον αφηγηματικές και παραστατικές παρά σημασιολογικές και κυριολεκτικές. Αυτή η "αφηγηματική" ανάγνωση βλέπει την "΄παραγωγή τροφής" ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα "εργασίας" και θεωρεί την "παραγωγή τροφής κατά το Σάββατο" ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της παράβασης της αργίας του Σαββάτου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο το Αρ 15,32-36 είναι μία δύσκολη περίπτωση επειδή η συμπεριφορά του συλλέκτη του Σαββάτου απομακρύνεται κατά πολύ από την κατηγορία της παραγωγής της τροφής και θέτει το ερώτημα, αν θα πρέπει για την επίλυση αυτού του προβλήματος να ανατρέξει κανείς στους νόμους του Σαββάτου. Η αβεβαιότητα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το ζήτημα θα πρέπει να επιλυθεί από τα εμπλεκόμενα μέρη και αφού, κατά ένα ασυνήθιστο τρόπο, ο Θεός είναι το μόνο προσβαλλόμενο μέρος, μόνο ο Θεός μπορεί να ορίσει αν θα πρέπει να επιβληθεί τιμωρία και τι μορφή θα έχει αυτή. Τελικά η συμπεριφορά του παραβάτη κρίνεται ότι αξίζει να τιμωρηθεί με θάνατο, γιατί συνειρμικά αναφέρεται στην εμπειρία του Ισραήλ ως δούλου στην Αίγυπτο. Η συγκέντρωση τροφής κατά το Σάββατος αντικατοπτρίζει την επιθυμία να επιστρέψει κανείς στις οικονομικές σχέσεις που συνδέονται με την κυριαρχία του Φαραώ και απορρίπτει την κυριότητα του Γιαχβέ.

André Kabasele Mukenge, "«Toutefois, il n'y aura pas de nécessiteux chez toi». La stratégie argumentative de Deut. 15:1-11", 69-86
Με την επισήμανση των εμφανών αντιθέσεων μεταξύ των στίχων 4,7 και 11 η διαχρονική προσέγγιση θεώρησε ότι το Δτν 15,1-11 προέρχεται από διάφορες πηγές. Ωστόσο μία προσεκτική ανάγνωση, η οποία λαμβάνει υπόψη τα ρητορικά και υφολογικά στοιχεία καθώς επίσης και τη συντακτική δομή της περικοπής μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι εδώ έχουμε ένα ενιαίο όλο. Ο συντάκτης του προβλέπει τις αντιρρήσεις που θα προκύψουν και εισάγει περιορισμούς και προλήψεις χρησιμοποιώντας εμφαντικές διατυπώσεις (π.χ. εμφαντικό απαρέμφατο) με σκοπό να πείσει το ακροατήριό του και αξιολογώντας τον οφειλέτη, που παρουσιάζεται ως ένας αδελφός. Όλα αυτά είναι στρατηγικές που σκοπό έχουν να πείσουν τον πιστωτή να εφαρμόσει ένα δύσκολο νόμο.

Nadav Na'aman,"Na'aman, Nadav", 87-97
Στο άρθρο εξετάζεται η προσωρινή παραμονή του Δαυίδ στην Keilah (1 Σαμ 23,1-13) υπό το φως του επεισοδίου της παραμονής της ομάδας του 'Apiru στην ίδια πόλη κατά την περίοδο της Amarna. H βιβλική ιστορία αναλύεται στο πρώτο μέρος του άρθρου και στη συνέχεια ακολουθεί μία περιγραφή του ιστορικού γεγονότος του 14ου αι. π.Χ. με βάση κάποιες επιστολές της Amarna. Η αξιοπρόσεκτη συμφωνία μεταξύ της βιβλικής και της εξωβιβλικής περιγραφής όσον αφορά στην τοποθεσία και στις κοινωνικές συνθήκες ανοίγει το δρόμο για μια καλύτερη κατανόηση και των δύο. Ο φιλοδαυιδικός χαρακτήρας της βιβλικής ιστορίας είναι σαφής από τα όσα συμπεριλαμβάνει στην ιστορία του ο αφηγητής, καθώς επίσης και από αυτά που αφήνει εκτός. Η εξωβιβλική πηγή είναι το κλειδί για να συμπληρωθούν οι λεπτομέρειες που λείπουν και τις οποίες εσκεμμένα ο αφηγητής δεν συμπεριέλαβε.

Anathea E. Portier-Young, "Languages of Identity and Obligation: Daniel as Bilingual Book", 98-115
Οι κοινωνιογλωσσολόγοι παρέχουν το θεωρητικό πλαίσιο για να κατανοηθεί η διγλωσσία του Δανιήλ ως μία σκόπιμη ρητορική στρατηγική. Ο συγγραφέας ή οι συγγραφείς του Δανιήλ άρχισαν το κείμενό τους στα εβραϊκά, πέρασαν στα αραμαϊκά και κατέληξαν και πάλι στα εβραϊκά για να οδηγήσουν το ακροατήριο στην αναγνώρισε μίας νέας συνάφειας μέσα στην οποία ακυρώνονται οι διεκδικήσεις της αυτοκρατορίας και παραμένουν μόνο εκείνες της διαθήκης. Με αυτόν τον τρόπο ο συγγραφέας / οι συγγραφέίς προσκαλούν το ακροατηριο να βρουν τη θέση τους μέσα στον κόσμο των οραμάτων, αποκηρύσσοντας μία στάση συνεργασίας με τους Σελευκίδες και υιοθετώντας μία στάση αντίστασης, η οποία έχει τις ρίζες της στη διαθήκη.

Stefan Schorch,"'A Young Goat in Its Mother's Milk'? Understanding an Ancient Prohibition", 116-130
Η περικοπή θα πρέπει να κατανοηθεί ως "δεν θα μαγειρέψεις (με σκοπό να το καταναλώσεις) ένα ερίφιο που θηλάζει". Αυτή όμως δεν είναι μόνο η σημασία της περικοπής στον Κώδικα της Διαθήκης (Έξ 23,19) και στο λεγόμενο "Privilegrecht" (Έξ 34,26), αλλά και ο τρόπος με τον οποίο αυτή η περικοπή κατανοούνταν από τους συγγραφείς του Δευτερονομίου (Δτν 14,21). Το Αμώς 6,4 φαίνεται να περιέχει μία αρχαία αναφορά στην απαγόρευση για τον ερίφιο.

Bruce Wells,"The Hated Wife in Deuteronomic Law", 131-146
Στο Δτν 21,15-15 ο πατέρας είναι εκείνος που δίνει το κληρονομικό δικαίωμα στον βιολογικά μεγαλύτερο γιο, όταν έχει μία γυναίκα που αγαπά και μία που μισεί. Μία συνηθισμένη ερμηνεία αυτού του κειμένου είναι ότι αυτό προσπαθεί να αποτρέψει έναν πατέρα από το να υποβιβάσει έναν μεγαλύτερο στην ηλικία γιο και να παραχωρήσει το κληρονομικό δικαίωμα σε έναν νεότερο γιο. Στο παρόν όμως άρθρο υποστηρίζεται ότι το κείμενο προϋποθέτει ότι οι πατέρες είχαν αυτό το δικαίωμα κι ότι θα πρέπει να συνεχίσουν να το έχουν. Υπαινίσσεται ότι η μισητή γυναίκα έχει εσκεμμένα υποβιβασθεί από το σύζυγό της σε μία κατώτερη θέση μέσα στον οίκο του. Εξαιτίας αυτής της πράξης εκ μέρους του συζύγου το κείμενο του ζητά να στερηθεί το δικαίωμά του να υποβιβάσει και το γιο αυτής της γυναίκας, ένα δικαίωμα που αλλιώς θα μπορούσε να το διατηρήσει.

Young Hye Kim,"The Jubilee: Its Reckoning and Inception Day", 147-151
Έχουν προταθεί νέες λύσεις για το πρόβλημα υπολογισμού του Ιωβηλαίου Έτους και για το γιατί το Ιωβηλαίο αρχίζει τη Μέρα του Εξιλασμού. Ο κύκλος του Ιωβηλαίου δεν αρχίζει με το πρώτο έτος του σαββατικού κύκλου αλλά κατά το έβδομο, το έτος της αγρανάπαυσης. Το Ιωβηλαίο αρχίζει κατά τη Μέρα του Εξιλασμού εξαιτίας της σχέσης της με το Σάββατο.

Jerome T. Walsh, "On in 2 Kings 9:37", 152-153
Αν διαβάσουμε το whyt στο 2 Βασ 9,37 ως "καταστροφή" αποφεύγουμε τις διορθώσεις και οδηγούμαστε σε μία λύση του προβλήματος της απουσίας στο 1 Βασ 21,23 οποιαδήποτε αντιστοιχίας με το 2 Βασ 9,37.

Εισηγήσεις της ομάδας Meals in the Greco-Roman World SBL 2009 / Papers of the Group "Meals in the Greco-Roman World", SBL 2009

Στη σελίδα της ομάδας Meals in the Greco-Roman World έχουν αναρτηθεί οι εισηγήσεις που διαβάστηκαν στην ετήσια συνάντηση της SBL το Νοέμβριο 2009.

Στην πρώτη συνεδρία περιλαμβάνονται οι κριτικές προσεγγίσεις του έργου του Hal Taussig, In the Beginning Was the Meal: Social Experimentation and Early Christian Identity, 2009 από τους Dennis E. Smith, Angela Standhartinger και Matthias Klinghardt.

Στη δεύτερη συνεδρία περιλαμβάνονται οι εξής εισηγήσεις:

• David L. Balch, "Artistic Representations of Corporeality, Sexuality, and Intimacy at Meals." and photo descriptions
• Carly Daniel-Hughes, "Bodies at Rest, Bodies in Motion: Status, Corporeality, and Negotiations of Power at Ancient Meals"
• Jennifer A. Glancy, "Notes on Early Christian Responses to Corporeality, Sexuality, and Intimacy in Dining Culture"
• Ellen B. Aitken, "A Valentinian Response to the Culture of Reclining"
• Lillian I Larsen, "Monastic Meals: Countering a Reclining Culture?"
• Jordan D. Rosenblum, "Inclined to Decline Reclining?: Women, Corporeality, and Dining Posture in Early Rabbinic Literature"

M. Goodacre: ΝT Pod για την ανωνυμία των ευαγγελίων / M. Goodacre: NT Pod on the anonymity of the gospels

Στην ιστοσελία των NT pods ο M. Goodacre έχει αναρτήσει ένα ακόμη σύντομο μαγνητοφωνημένο κείμενο σχετικά με την ανωνυμία των ευαγγελίων. Στην ίδια σελίδα μπορεί ο κάθε ενδιαφερόμενος να ακούσει και τα προηγούμενα μαγνητοφωνημένα κείμενα. Για να βρεθείτε στη σχετική σελίδα, πατήστε εδώ.

Χριστολογία και ιστορικός Ιησούς / Christology and Historical Jesus

Στο τρίτο τεύχος του τρέχοντος τεύχους [97 (2009)] του Revue des sciences religieuses υπάρχει ένα αφιέρωμα στον ιστορικό Ιησού "Dossier : Christologie et histoire de Jésus. Le récit de miracle chez J. P. Meier : Un certain juif Jésus. Faire aujourd'hui une théologie de la vie de Jésus ?
Dossier préparatoire au Colloque 2009":

Michel Berder, "Le miracle chez Meier : méthodologie et bilan. Y a-t-il chez lui une « théologie du miracle » ?", 331-352

H έρευνα που έκανε ο John P. Meier για τον ιστορικό Ιησού έχει στο μεγαλύτερο μέρος της ως θέμα τα θαύματα του Ιησού. Το παρόν άρθρο παρουσιάζει το έργο του Meier σχετικά με ζήτημα των θαυμάτων. Χωρίζεται σε τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος ο συγγραφέας εξετάζει τους στόχους και τη μεθοδολογία του Μeier. Στο δεύτερο αξιολογεί τα αποτελέσματα του έργου του Meier. Τέλος στο τρίτο προσπαθεί να απαντήσει το παρακάτω ερώτημα: "Υπάρχει μία θεολογία του θαύματος στο έργο του Meier;". Αν η απάντηση είναι καταφατική, τότε θα πρέπει να διαβάσουμε διαφορετικά το έργο του Μeier, στόχος του οποίου, όπως δηλώνει ο Meier είναι να "μπορεί να ληφθεί σοβαρά υπόψη από θεολόγους που ασχολούνται με τη χριστολογία σε σύγχρονες συνάφειες". Στην πραγματικότητα είναι πολύ σαφές ότι αυτή η ιστορική έρευνα μπορεί να ωφελήσει τους σύγχρονους θεολόγους, αλλά θα πρέπει να ορίσουμε με ποιον τρόπο και ποια είναι τα όρια αυτής της ωφέλειας.

Patrick Royannais, "Le vide du tombeau ou la perplexité de l’histoire, l’impossible dogmatisme et la nécessité de l’écriture", 353-374

Πώς μπορούμε να αξιολογήσουμε το έργο του John P. Meier από θεολογική πλευρά; Στο παρόν άρθρο ο Royannais πραγματεύεται το τεράστιο αυτό ερώτημα α) υπογραμμίζοντας τα ζητήματα που έθεσε το έργο του ο Meier, όσον αφορά στην επιστημολογία της εξήγησης σε σχέση με τη θεολογία και β) αναζητώντας την ωφέλεια που μπορεί να προσφέρει ένα τέτοιο έργο, όπως του Meier, στο σύγχρονο θεολόγο. Το παρόν άρθρο είναι μια κριτική ανάγνωση του έργου του Meier, ειδικότερα στο επίπεδο της ιστοριογραφίας. Πέρα όμως από την κριτική προσέγγιση σκοπό έχει να οδηγήσει σε μία επιστημολογία της ανάγνωσης (που δεν πρέπει να περιοριστεί σε μία μεθοδολογία). Λαμβάνοντας υπόψη όλους τους κινδύνους ενός ιστορικού ή δογματικού θετικισμού, ο συγγραφέας του άρθρου τονίζει ότι τόσο για τον ιστορικό όσο και για τον πιστό ο τάφος παραμένει άδειος.

Jean-Louis Souletie, "Vérité et méthodes. La question christologique du Jésus historique après J. P. Meier", 375-396

Η πρόταση του Meier για μία συγκροτημένη μέθοδο ιστορικοκριτικής εξήγησης της Κ.Δ. τον οδηγεί στο να υποστηρίξει την ιστορική αυθεντικότητα ευαγγελικών κειμένων, τα οποία άλλοι ερμηνευτές τα θεωρούν ως θεολογικές επαναγνώσεις της αρχαίας Εκκλησίας. Με βάση αυτήν την αξιολόγηση είναι αναγκαίο να αξιολογηθεί ποια είναι η προσφορά αυτής της μεθόδου στην αποκατάσταση του ιστορικού προσώπου του Ιησού, το οποίο είναι και ο στόχος πολλών αναζητήσεων του ιστορικού Ιησού. Αν το έργο του Meier τοποθετηθεί μέσα στη συνάφεια των συζητήσεων για τον ιστορικό Ιησού, τότε οδηγούμαστε στο ερώτημα της σχέσης μεταξύ της αλήθειας της πίστης και τις ερμηνευτικές μεθόδους, μεταξύ της θεολογικής αλήθειας και της ιστορίας. Ο συγγραφέας του άρθρου θέτει τέλος το ερώτημα τι είδους "Ιησού" χρειάζεται η χριστιανική θεολογία προκειμένου να είναι πραγματικά χριστιανική.

Jean-Noël Aletti , "Quelles biographies de Jésus pour aujourd’hui ? Difficultés et propositions", 397-416

Είναι δυνατό σήμερα να γράψουμε μία βιογραφία του Ιησού; Γνωρίζουμε την αρνητική απάντηση που δόθηκε από κάποιους ακολουθώντας τα βήματα του A. Schweitzer, οι οποίοι δεν έχουν καμιά ελπίδα να βρουν κάτι αξιόλογο όσον αφορά στην ιστορία του Ιησού. Στο τέλος του 20ου αι. η εξήγηση επέστρεψε σε λιγότερο ακραίες θέσεις και η κριτική βιογραφία του J.P. Meier φαίνεται να τοποθετείται στο υψηλότερο σημείο μίας θετικής στροφής. Το ερώτημα που προκύπτει επομένως είναι τι είδους βιογραφία του Ιησού χρειαζόμαστε σήμερα, ιστορική ή θεολογική; Το παρόν άρθρο είναι μία απόπειρα απάντησης αυτών των απλών και ουσιαστικής σημασίας ερωτήσεων.

Μία ακόμη μηχανή αναζήτησης βιβλικής βιβλιογραφίας / Another search engine for biblical bibliography

Παλαιότερα είχαμε αναφερθεί στη μηχανή αναζήτηση θεολογικής βιβλιογραφίας του Πανεπιστημίου της Τυβίγγης, Ixtheo.

Σήμερα αναφέρουμε εδώ τη μηχανή αναζήτησης βιβλικής βιβλιογραφίας του Πανεπιστημίου του Innsbruck, BIBLI. (Αριστερά στην κατηγορία "Ενδιαφέροντες ιστοτόποι" υπάρχουν οι διευθύνσεις των δύο μηχανών αναζήτησης).

Για τα ελληνικά πράγματα κλασικό και μοναδικό στο είδος του βοήθημα παραμένει το βιβλίο του καθ. Ι. Καραβιδόπουλου, Ελληνική Βιβλική Βιβλιογραφία του 20ου αι. (1900-1995), εκδ. Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1997, το οποίο όμως καλύπτει τη βιβλιογραφία μέχρι το 1995.

Συνέδριο για τον Gesenius και το έργο του / Conference on Gesenius and his work

Από το ιστολόγιο PaleoJudaica αντλούμε την παρακάτω πληροφορία:

Πανεπιστήμιο της Halle, 14-18 Μαρτίου 2010

"Biblical Exegesis and Hebrew Lexicography:

Gesenius' Hebrew Dictionary as Resource and Mirror of Old Testament Scholarship, throughout 200 Years since its first Publication"

O Wilhelm Gesenius (1786-1842), καθηγητής των βιβλικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Halle, ήταν ο ιδρυτής της σύγχρονης εβραϊκής λεξικογραφίας και γραμματικής. Τα πολυάριθμα έργα του για την εβραϊκή και τις άλλες σημιτικές γλώσσες υπήρξαν ουσιαστικές συμβολές στην έρευνα. Ιδιαίτερα ξεχωρίζουν ανάμεσά τους το "Hebraeisch-deutsches Handwoerterbuch" και ο "Thesaurus philologicus criticus linguae Hebraeae et Chaldaeae Veteris Testamenti". Το συνέδριο, το οποίο εορτάζει τα 200 χρόνια από την πρώτη έκδοση του λεξικού του (εκδόθηκε το 1810) θα ασχοληθεί με διάφορες πτυχές του λεξικογραφικού και εξηγητικού έργου του Wilhelm Gesenius, τη βάση του και την επίδραση που άσκησε, τις διάφορες εκδόσεις του, τις αναθεωρήσεις του και τις μεταφράσεις του. Το κεντρικό ερώτημα θα είναι πώς η βιβλική εξήγηση επηρέασε το λεξικό και την εξέλιξή του στις διάφορες εκδόσεις του από τη μία, και πώς το λεξικό με τη σειρά του επηρέασε την κριτική εξήγηση της εβραϊκής Βίβλου, από την άλλη.

Για να ενημερωθείτε για το πρόγραμμα του συνεδρίου, πατήστε εδώ.

Το νέο τεύχος του JSJ / In the new issue of JSJ

Στο νέο τεύχος του Journal for the Study of Judaism 41:1 (2010) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

Ian W. Scott, "Revelation and Human Artefact: The Inspiration of the Pentateuch in the Book of Aristeas", 1-28

Σε μεγάλη αντίθεση προς άλλα έντονα εξελληνισμένα ιουδαϊκά κείμενα η Επιστολή Αριστέα παρουσιάζει την Πεντάτευχο ως μία καθαρά ανθρώπινη σύνθεση. Ο Μωυσής προικίζεται από το Θεό με μία εξαιρετική αντίληψη έτσι ώστε να είναι σε θέση να συνθέσει ένα νόμο ανώτερο από οποιονδήποτε άλλο, αλλά ο νομοθέτης του Ισραήλ δεν έλαβε απευθείας αποκάλυψη ή καθοδήγηση. Κατά ανάλογο τρόπο η μετάφραση των Ο΄ απεικονίζεται ως ένα καθαρά ανθρώπινο επίτευγμα. Αν ο νόμος είναι "εμπνευσμένος" για τον συγγραφέα του Αριστέα, αυτό συμβαίνει μόνο υπό την έννοια ότι η επιδέξια λογική διορατικότητα οδηγεί σε μία κατανόηση του θείου νοός.

Paul Heger, "1 Enoch—Complementary or Alternative to Mosaic Torah?", 26-32

Η έλλειψη σαφών αναφορών του 1 Ενώχ στη σιναϊτική αποκάλυψη οδήγησε τους ερευνητές στην υπόθεση ότι μία ομάδα του Ενωχικού Ιουδαϊσμού που είχε αποστατήσει από τον κύριο κορμό του Ιουδαϊσμού είχε εγκαταλείψει το Νόμο προτιμώντας την αποκάλυψη του Ενώχ. Ωστόσο η απουσία του Σινά ήταν υποχρεωτική προκειμένου να τονισθεί η αρχαία προέλευση του 1 Ενώχ, ενώ υπάρχει μία πληθώρα έμμεσων αναφορών στο Σινά. Επιπλέον η παράλειψη δεν είναι απόδειξη της μη ύπαρξης, αφού πολλά βασικά κείμενα επίσης δεν αναφέρουν τον μωσαϊκό Νόμο. Η άποψη ότι οι λεγόμενοι οπαδοί του Ενώχ προέκριναν τον φυσικό νόμο έναντι της Τορά είναι αστήρικτη, επειδή δεν μπορεί να εξηγήσει τους τελετουργικούς κανόνες που ήταν αποδεκτοί από ολόκληρο τον Ισραήλ. Επιπλέον δεν υπάρχουν μαρτυρίες είτε για ένα σχίσμα στην ιουδαϊκή κοινωνία από αυτήν την υποτιθέμενη ομάδα του Ενώχ ούτε για την ύπαρξη θεολογικών διαφορών.

Pnina Stern, "Life of Josephus: The Autobiography of Flavius Josephus", 63-93

Το αυτοβιογραφικό έργο του Φλαβίου Ιωσήπου, Ιωσήπου Βίος (στο εξής Βίος), το οποίο επικεντρώνεται στον άνθρωπο Ιώσηπο, ήταν ένα μοναδικό στο είδος του έργο στην ιουδαϊκή γραμματεία της εποχής. Μία έρευνα της δομής του Βίου, των στοιχείων του, του περιεχομένου του και του τρόπου που ο Ιώσηπος περιέγραφε τον εαυτό του τόσο ως άτομο όσο κι ως ένα δημόσιο πρόσωπο υποδηλώνει ότι ο Ιώσηπος έγραψε την αυτοβιογραφία του με έναν τρόπο που θα ταίριαζε στα κοινωνικά και πολιτικά κριτήρια της ρωμαϊκής κοινωνίας μέσα στην οποία ζούσε, όταν έγραψε το έργο του. Οι εξηγήσεις του Ιωσήπου των ιουδαϊκώναντιλήψεων στον Βίο και τα ευρήματα του συγγραφέα του παρόντος άρθρου καταδεικνύουν ότι ο Ιώσηπος προόριζε το έργο του να διαβαστεί κυρίως από ξένους αναγνώστες κι επιπλέον ότι ήθελε να αντιμετωπίζεται ως ένα θετικά αξιολογούμενο πολιτικό πρόσωπο το οποίο ανταποκρινόταν στα κριτήρια που επικρατούσαν στον πολιτισμό του.

Έκθεση στο Πανεπιστήμιο του Augsburg κοπτικών χειρογράφων / An exhibition of Coptic manuscripts in Augsburg

Από το ιστολόγιο της April DeConick πληροφορηθήκαμε ότι στο Πανεπιστήμιο του Augsburg λειτουργεί από τις 13.1.2010 έκθεση κοπτικών χειρογράφων με τον τίτλο:

novum opus ex veteri
Vom Judas-Evangelium zur Furtmeyr-Bibel
Biblische und apokryphe Handschriften aus Spätantike und Mittelalter

Τον τίτλο της η έκθεση τον εμπνεύστηκε από μία φράση του Ιερώνυμου, ο οποίος εκπόνησε τη γνωστή λατινική μετάφραση με σκοπό να ενοποιήσει όλες τις προηγούμενες μεταφράσεις που κυκλοφορούσαν στο λατινόφωνο χώρο. Ο επισκέπτης της έκθεσης μπορεί να δει από κοντά κοπτικά χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης και αποκρύφων κειμένων μεταξύ των οποίων και μερικές σελίδες του περίφημου ευαγγελίου του Ιούδα. Τα χειρόγραφα καλύπτουν το διάστημα από τον 4ο αι. έως και τον Μεσαίωνα.
Η έκθεση θα λειτουργήσει μέχρι τα τέλη Απριλίου 2010.

Για να επισκεφτείτε τη σελίδα της έκθεσης, πατήστε εδώ. Πληροφορίες για την έκθεση υπάρχουν επίσης σε χθεσινή ανάρτηση του ιστολογίου Evangelical Textual Criticism.

SBL/EABS: Last Call

Καθώς πλησιάζουμε στην καταληκτική ημερομηνία υποβολής προτάσεων για το σεμινάριο που θα οργανωθεί με ευθύνη μου στο πλαίσιο του κοινού συνεδρίου στο Tartu της Εσθονίας τον Ιούλιο (25-29/7/2010) αναρτώ την τελευταία πρόσκληση συμμετοχής με εισήγηση στο συνέδριο:

LAST CALL FOR PAPERS
Graeco-Roman Society and the New Testament: Family and Friendship as Reality and Metaphor in the Graeco-Roman World and in the New Testament (EABS)

Family, one of the primary social domains of the ancient Mediterranean societies, as well as friendship, an important type of social commitment and solidarity often closely related to the family, seem to have played a significant role in everyday life and to have affected all other social structures and spheres of the Graeco-Roman society (e.g. religion, politics etc.). Their overarching presence as a social reality and as an imagery and metaphor can be detected in literary and non-literary texts as well as in artifacts of the Graeco-Roman period. The New Testament texts seem to conform to this rule; on the one hand, family and friendship relations are attested or presupposed by many of them and on the other hand, terminology and images deriving from the world of family and friendship are used in order to depict the relationships of Christian groups and individuals or to convey the theological message of the New Testament authors. The session(s) of the meeting in Estonia will deal with various aspects of the family and friendship relations (e.g. family or friendship terminology, structures and networks, their interaction with other social domains etc) as social reality and as imagery and discuss texts of the New Testament where these relations and concepts seem to consist the context, within which these texts would be read and understood.

Proposals for papers should be sent to Ekaterini Tsalampouni (etsala67@otenet.gr) by January 31st, 2010.