Ένα νέο βιβλίο για τους ύμνους στην Καινή Διαθήκη

Κυκλοφορεί στη σειρά Lectio divina (225) του εκδοτικού οίκου Cerf ο τόμος των πρακτικών του 22ου συνεδρίου της Association catholique française pour l'étude de la Bible, το οποίο έλαβε χώρα στο Στρασβούργο το 2007 και είχε ως θέμα τους ύμνους της Κ.Δ.:

Les hymnes du Nouveau Testament et leurs fonctions : XXII congrès de l'Association Catholique Française pour l'Étude de la Bible (Strasbourg, 2007),
Paris : Éditions du Cerf 2009
ISBN 978-2-204-08702-5
34 ευρώ

Περιεχόμενα βιβλίου

• Yves Lehmann, "La fonction des hymnes dans les littératures antiques", 19-37
• Claude Coulot, "Un hymne à la fin de la "Règle de la communauté": pourquoi?", 39-55
• Thomas P. Osborne, "'Récitez entre vous des psaumes, des hymnes et des cantiques inspirés' (Ep 5,19) : un état de la question sur L'étude des "hymnes" du Nouveau Testament", 57-80
• Daniel Gerber, "'Ton salut que tu as préparé' : les diverses fonctions du cantique de Syméon en Luc-Actes", 83-98
• Camille Focant, 'De l'art de digresser pour donner au sujet une profondeur radicale (1 Corinthiens 13)", 99-118
• Chantal Reynier, "Les extensions hymnologiques de l'épître aux Éphésiens", 119-136
• Élian Cuvillier, "Place et fonction de l'hymne aux Philippiens : approches historique, théologique et anthropologique", 137-157
• Michel Gourgues, "'Souviens-toi de Jésus Christ' (2 Tm 2,8.11-13) : de l'instruction aux baptisés à l'encouragement aux missionnaires", 159-178
• Jacques Schlosser, "Les éléments hymniques en 1 Pierre 1,3-2,10", 179-208
• Michèle Morgen, "Comment louer Dieu, "Celui qui siège sur le trône 'et l'Agneau'"? : étude sur la contextualisation et la fonction des passages hymniques dans l'ensemble du livre de l'Apocalypse", 209-237
• Jean N. Aletti, "Les passages néotestamentaires en prose rythmée : propositions sur leurs fonctions multiples", 239-263
• Thomas P. Osborne, "Les 'hymnes' du récit de l'enfance de l'évangile de Luc : première partie: cinq thèses sur la fonction des hymnes de Lc 1-2", 281-294
• Nathalie Siffer-Wiederhold, "Les 'hymnes'" du récit de l'enfance de l'évangile de Luc : seconde partie: les hymnes de Lc 1-2 et l'accomplissement du dessein salvifique de Dieu", 295-308
• Jean M. Sevrin, "Le poème du Logos comme prélude au récit du Fils", 309-323
• Andreas Dettwiler, "Démystification céleste : la fonction argumentative de l'hymne au Christ (Col 1,15-20) dans la lettre aux Colossiens", 325-340
• Françoise Laurent, "'Les paroles de ce cantique' : et le discours devint poème (Dt 31,1-32,47)", 343-358
• Raymond Kuntzmann, "Juges 5: l'insertion contextuelle d'un chant de victoire", 359-372
• Jan Joosten, "La Prière d'Azarias (Daniel LXX 3,26-45) : première partie: la question de la langue originale", 373-384
• 385-397:Eberhard Bons, "La Prière d'Azarias (Daniel LXX 3,26-45) : seconde partie: quelques observations concernant sa fonction contextuelle", 385-397
• Jean Duhaime, "Le 'nous' identitaire dans les "prières de la guerre" de Qumrân (1QM X-XIV)", 399-418
• Thierry Legrand, "Un hymne revisité par les targumistes : Targum Habaquq 3", 419-444
• Marcel Metzger, "Les pièces hymniques des 'Constitutions apostoliques'", 445-460
• Jean Duhaime, "La prière d'action de grâce comme récit identitaire", 463-485

Ανακάλυψη τάφου της εποχής του Χαλκού στη Βηθλεέμ

Από τα ιστολόγια του Antonio Lombatti και του Jim West πληροφορούμαστε για ένα δημοσίευμα στην ηλεκτρονική έκδοση της Hartford Courant σχετικά με την ανακάλυψη ενός τάφου της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού στην πόλη της Βηθλεέμ. Στον τάφο, που δεν είχε συληθεί, βρέθηκαν κεραμικά αγγεία, χάντρες και οστά δύο ανθρώπων. Σύμφωνα με το δημοσίευμα το εύρημα τοποθετείται μεταξύ του 1900 π.Χ. και του 2.200 π.Χ. και συνδέεται με την χαναανιτική εποχή. Καθώς σπάνια έρχονται στο φως ασύλητοι τάφοι αυτής της εποχής το εύρημα θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικό.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το δημοσίευμα, πατήστε εδώ.

Το νέο τεύχος του Jewish Studies Quarterly

Στο νέο τεύχος του Jewish Studies Quarterly 16:1 (2009), το οποίο έχει ως γενικό θέμα την έννοια της εκλογής και της ταυτότητας στον Ισραήλ και στο χριστιανισμό, δημοσιεύονται μεταξύ άλλων και τα εξής άρθρα βιβλικού ενδιαφέροντος:

• Joel Kaminsky, "A Light to the Nations: Was there Mission and or Conversion in the Hebrew Bible?", 6-22
• E.P. Sanders, "Covenantal Nomism Revisited", 23-55
• Jeffrey S. Siker, "Abraham, Paul, and the Politics of Christian Identity", 56-70
• Marc Hirshman, "Election and Rejection in the Midrash", 71-82
• John J. Collins, "The Idea of Election in 4 Ezra", 83-96
• Andrew S. Jacobs, "The Kindest Cut: Christ's Circumcision and the Signs of Early Christian Identity", 97-117

Το νέο τεύχος του Polish Journal of Biblical research

Στο νέο τεύχος του The Polish Journal of Biblical Research 8:1 (2009) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

• Zbigniew Zièba, "The poetic devices in Psalm 148", 5-15
• Zdzislaw J. Kapera, "The Roman administration of Cyprus in the time of Paul's visit : concerning Acts 13,4-12", 17-30
• Edward Lipinski, "Passage rites, God's wives, and sacred prostitution : review article", 31-40
• Zdzislaw J. Kapera, "On the 55th anniversary of the "International review of biblical, studies" : Internationale Zeitschriftenschau für Bibelwissenschaft und Grenzgebiete ; review article", 41-50
• Zdzislaw J. Kapera, "Two new Polish biblical serials : review article", 51-60
• Michal Marciak, "Jan Dušeks Promotionsarbeit an Geschichte Samarias zur Perserzeit", 61-68

Άρθρα βιβλικού ενδιαφέροντος στα δύο τελευταία τεύχη του Konfluenzen

Στα δύο τελευταία τεύχη της επετηρίδος της Ευαγγελικής Θεολογικής Σχολής των Hermannstadt/ Sibiu/ Nagyszeben δημοσιεύονται μεταξύ άλλων και τα εξής άρθρα βιβλικού ενδιαφέροντος:

6 (2006)

• Hans Klein, "Das theologische Konzept der Offenbarung des Johannes", 18-26
• Jörg Jeremias, "Besonderheiten der alttestamentlichen Prophetie", 63-74

7 (2007)

• Renate Klein, "Dina : von der Bedeutung einer ges(ch)ichtslosen biblischen Gestalt", 38-54
• Hans Klein, "Wort und Wunder im Neuen Testament und in der Kirche heute", 55-65
• Renate Klein, "Debora: Amme oder Stellvertreterin Rebekkas?", 70-78

Ένα νέο βιβλίο για τη σχέση εσχατολογίας και ηθικής στην Αγία Γραφή

Κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Desclée de Brouwer ένας τόμος πρακτικών συνεδρίου, που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι το 2008, με θέμα την εσχατολογία και την ηθική μέσα στην Αγία Γραφή.

Olivier Artus (εκδ.), Eschatologie et morale, Paris : Desclée de Brouwer 2009
ISBN 978-2-220-06070-5
22 ευρώ

Περιεχόμενα τόμου

• Olivier Artus, "Introduction à la problématique de l'ouvrage", 7-18
• Jean F. Chiron, "Église et eschatologie", 21-44
• Alain Thomasset, "Morale et eschatologie: l'exemple du pacifisme et de la non-violence : histoire de l'interprétation de Mt 5,39: 'Et moi je vous dis de ne pas résister au méchant'", 45-79
• Olivier Artus, "L'eschatologie comme principe d'unification de l'Écriture?", 83-98
• Camille Focant, "Eschatologie et questionnement éthique dans l'évangile de Matthieu", 99-138
• Roselyne Dupont-Roc, "En quoi la perspective eschatologique chez Paul change-t-elle l'éthique?", 139-168
• Philippe Bordeyne, "La place de l'eschatologie en théologie morale : évolutions et perspectives", 171-202
• Vincent Leclercq, "Le royaume de Dieu comme horizon d'une éthique sociale", 201-220
• Joëlle Ferry, "Eschatologie et éthique en Isaïe 65-66", 223-244
• Jean M. Carrière, "Qohélet, une morale sans telos?", 245-260
• Élian Cuvillier, "Urgence eschatologique et comportement humain dans quelques paraboles de l'évangile de Luc", 261-280
• Guilhen Antier, "Y a-t-il une suspension eschatologique de l'éthique?", 281-296

Τιμητικός τόμος για τον καθ. R. E. Friedman

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Eisenbrauns ο τιμητικός τόμος για τον καθηγητή R.E. Friedman:

Shawna Dolansky (εκδ.), Sacred History, Sacred Literature.Essays on Ancient Israel, the Bible, and Religion in Honor of R. E. Friedman on His Sixtieth Birthday , 2008
ISBN: 978-1-57506-151-1

Περιγραφή του εκδοτικού οίκου

Ο Richard Friedman είναι γνωστός στο χώρο των βιβλικών σπουδών, όχι μόνο χάρη στη συμβολή του στη μελέτη της εβραϊκής Βίβλου, αλλά και διότι έγραψε με σαφή τρόπο για ένα ευρύτερο αναγνωστικό κοινό, εκτός του ακαδημαϊκού. Το γνωστότερο από αυτά τα έργα του είναι το Who Wrote the Bible? (1997). Επιπλέον η επιρροή του έχει περάσει τα όρια ενός μεγάλου αριθμού επιστημών, όπως της κριτικής των πηγών, της αρχαιολογίας, της ιστορίας Αρχαίας Μέσης Ανατολής καθώς και των θρησκειολογικών σπουδών. Οι μελέτες σε αυτόν τον τόμο αντικατοπτρίζουν αυτό το εύρος της δραστηριότητας του Richard Friedman. Αρκετοί ερευνητές σε αυτόν εξετάζουν ζητήματα που συνδέονται με την εβραϊκή Βίβλο: για παράδειγμα, ο Jacob Milgrom, εξετάζει τη σχέση μεταξύ του Ιεζεκιήλ και των Λευιτών και η Carol Meyers συζητά τα κείμενα της Διαθήκης στη συνάφεια της ιερατικής επίδρασης. Οι Ronald Hendel, Michael Homan, and Robert Wilson διερευνούν την ιστορία της κριτικής των πηγών παρέχοντας λεπτομερή ανάλυση, όσον αφορά στις πηγές, στα Γεν 1-11 και στο βιβλίο των Βασιλειών. Ο Jeffrey Geoghegan συζητά τις απαρχές της εορτής του Πάσχα σε μία ενδιαφέρουσα μελέτη στην ενότητα του βιβλίου με τον τίτλο "Israel and the Ancient Near East." Ανάμεσα στις σχετικές με την αρχαιολογία μελέτες είναι η προκλητική μελέτη του Baruch Halpern με τον τίτλο "Defense of Forgery." Τέλος, τέσσερις μελέτες πραγματεύονται το θέμα της θρησκείας και των θρησκειολογικών μελετών.

Περιεχόμενα βιβλίου

• William H. Propp, "Richard Elliott Friedman : an appreciation", IX-X
• Jacob Milgrom, "Ezekiel and the Levites", 3-12
• Carol L. Meyers, "Framing Aaron : incense altar and lamp oil in the tabernacle texts", 13-21
• W.R. Garr, "Necromancy and 1 Samuel 19:22", 23-31
• Herbert B. Huffmon, "A tale of the prophet and the courtier : a responsive reading of the Nathan texts", 33-42
• André Lemaire, "A forgotten cultic reform? : 2 Kings 3:2b", 43-49
• Bradley Root, "Scribal error and the transmission of 2 Kings 18-20 and Isaiah 36-39", 51-60
• A.D. Forbes, "Empirical taxonomy and the Hebrew Bible", 61-71
• Hugh G. Williamson, "Place-names as superlatives in classical Hebrew", 73-79
• David N. Freedman, "The real formal full personal name of the God of Israel", 81-89
• Ronald S. Hendel, "Leitwort style and literary structure in the J primeval narrative", 93-109
• Michael M. Homan, "How Moses gained and lost the reputation of being the Torah's author : higher criticism prior to Julius Wellhausen", 111-131
• Robert R. Wilson, "How was the Bible written? : reflections on sources and authors in the book of Kings", 133-143
• Jeffrey C. Geoghegan, "The "biblical" origins of Passover", 147-162
• Shalom M. Paul, "'Plowing with a heifer" in Judges 14:18 : tracing a sexual euphemism", 163-167
• Laura M. Zucconi, "Aramean skin care : a new perspective on Naaman's leprosy", 169-177
• John A. Emerton, "Abraham and Damascus in some Greek and Latin texts of the Hellenistic period", 179-193
• Risa L. Kohn - Rebecca Moore, "Rethinking sectarian Judaism : the centrality of the priesthood in the Second Temple period", 195-213
• Baruch Halpern, "In defense of forgery", 217-224
• William G. Dever, "Can archaeology serve as a tool in textual criticism of the Hebrew Bible?", 225-237
• Thomas E. Levy, "'You shall make for yourself no molten gods' : some thoughts on archaeology and Edomite ethnic identity", 239-255
• Beth A. Nakhai, "Female infanticide in Iron II Israel and Judah", 257-272
• Alan M Cooper, "Elements of popular piety in late medieval and early modern Jewish Psalms commentary", 275-291
• Stephen Cox, "The biblical icon", 293-313
• Steven Cassedy, "Walter Rauschenbusch, the Social Gospel movement, and how Julius Wellhausen unwittingly helped create American progressivism in the twentieth century", 315-323
• Randy L. Sturman, "'Starving' the patient : a Jewish perspective on Terry Schiavo and the feeding tube controversy", 325-330

Βρέθηκε η αρχαία Gilgal?

Στην ηλεκτρονική έκδοση της Haaretz αναρτήθηκε ένα δημοσίευμα σχετικά με την ανακάλυψη ενός υπόγειου λατομείου στην Κοιλάδα του Ιορδάνη Β. της Ιεριχούς. Την ανακάλυψη έκανε μία ομάδα αρχαιολόγων του Παν/μίου της Haiffa με επικεφαλής τον αρχαιολόγο καθ. Adam Zertal. Ειδικότερα πρόκειται για έναν χώρο, του οποίου την οροφή στηρίζουν 22 γιγάντιοι κίονες. Επάνω στους κίονες είναι χαραγμένοι 31 σταυροί, παράσταση ζωδιακού κύκλου κι ένα σύμβολο των ρωμαϊκών λεγεώνων. Οι κίονες έχουν επίσης κόγχες, όπου μάλλον τοποθετούνταν λυχνίες. To τεχνητό αυτό σπήλαιο, το μεγαλύτερο του είδους που βρέθηκε μέχρι σήεμρα στο Ισραήλ, βρίσκεται 10 μέτρα κάτω από τη γη κι έχει διαστάσεις 100 μ πλάτος - 40 μ. μήκος - 4 μ ύψος. Τα χαράγματα των κιόνων και κεραμικά που βρέθηκαν στο σπήλαιο χρονολογούνται από τις αρχές της χριστιανικής εποχής. Πριν 400-500 χρόνια χρησιμοποιήθηκε ως λατομείο, αλλά φαίνεται ότι είχε και άλλες χρήσεις. Ο Zertal υποστηρίζει ότι το εύρημα συνδέεται με τα αρχαία Γάλγαλα (Gilgal), πόλη η οποία αναφέρεται στον περίφημο χάρτη της Madaba (φωτ.).

[Α.Τ.: ίσως είναι λίγο νωρίς να καταλήξει κανείς σε τέτοιες ταυτίσεις, αλλά το εύρημα οπωσδήποτε παραμένει ενδιαφέρον]

Επιστημονικό συμπόσιο για την αρχαία, ρωμαϊκή και πρώιμη χριστιανική Μακεδονία (2)

Πραγματοποιήθηκε χθες στο Μόναχο το επιστημονικό συμπόσιο με θέμα "Von der archaischen bis zur frühchristlichen Zeit in Makedonien". Το συμπόσιο διοργανώθηκε από κοινού από το Τμήμα Ορθοδόξου Θεολογίας του Μονάχου και το Σύνδεσμο Verein zur Förderung der Aufarbeitung der Hellenischen Geschichte e.V., Weilheim i. OB, σε συνεργασία με το Ελληνικό Γενικό Προξενείο Μονάχου και το Υπουργείο Εξωτερικών.

Η πρώτη ομιλήτρια, η έφορος της 30ής Εφορία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων (Αιανή Κοζάνης), Dr. Georgia Karamitrou-Mentesidou παρουσίασε τα νεότερα ευρήματα από τις ανασκαφές στο Νομό Κοζάνης και ειδικότερα στην Αιανή ("Aiani and Upper Macedonia. Archeological and Historical Research" - Αιανή και Άνω Μακεδονία. Αρχαιολογική και ιστορική έρευνα). Τα ευρήματα μπορεί βέβαια να μην έχουν άμεση σχέση με τη θεματολογία του ιστολογίου, συνδέονται όμως με τη γενικότερη ιστορία μίας περιοχής, η οποία παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον βιβλικό επιστήμονα. Γι' αυτό σύντομα θα παρουσιάσουμε τα κεντρικά σημεία της εισήγησης. Η συστηματική ανασκαφή της Αιανής άρχισε στα 1980. Αυτό που διαπιστώθηκε από την αρχή ήταν ότι η σημασία της Αιανής έγκειται στην πρωιμότητα και διαχρονικότητα των ευρημάτων της (από τα προϊστορικά έως τα ρωμαϊκά και βυζαντινά χρόνια). Η εκτίμηση της επιστημονικής κοινότητας είναι ότι οι αρχαιότητες της Αιανής αποτελούν τις σημαντικότερες μαρτυρίες της διαχρονίας του μακεδονικού ελληνισμού. Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο της εισήγησης ήταν η παρουσίαση μυκηναϊκών ευρημάτων, τα οποία προσφέρουν ένα ισχυρό επιχείρημα για την απόρριψη της παλιάς θεωρίας περί κατακλυσμικής εισβολής των Δωριέων στα τέλη της 2ης χιλιετίας. Η άποψη μάλιστα για μόνιμη εγκατάσταση Μυκηναίων στην περιοχή τεκμηριώνεται ολοένα και περισσότερο. Μολονότι ένα μικρό μέρος μόνο της αρχαίας Αιανής έχει ανασκαφεί, έχουν έρθει στο φως δημόσια κτίρια με μνημειακό-μεγαλοπρεπή χαρακτήρα και εντυπωσιακή αρχιτεκτονική και ιδιωτικές κατοικίες (των ελληνιστικών χρόνων). Τα ευρήματα βεβαιώνουν την εικόνα μίας οργανωμένης πόλης ήδη από τις αρχές του 5ου αι. π.Χ. Στη βασιλική νεκρόπολη της πόλης ήρθαν στο φως μεταξύ άλλων και τέσσερις κτιστοί τάφοι . Ενδιαφέρον στοιχείο τους είναι το λατρευτικό οικοδόμημα που περικλείει τον τάφο. Η πόλη άκμασε στα αρχαϊκά και κλασικά χρόνια, κάτι που αποδεικνύει ότι οργανωμένες πόλεις με δημόσια κτήρια υπήρχαν εκατό και πλέον χρόνια πριν από το Φίλιππο Β΄. Στο δεύτερο μέρος της εισήγησής της η κ. Καραμήτρου παρουσίασε το νέο αρχαιολογικό Μουσείο της Αιανής.

Η δεύτερη εισήγηση ήταν του PD Dr. Charalampos Tsochos της Φιλοσοφικής Σχολής του Παν/μίου της Erfurt, με θέμα "Rosalia. Ein römisches Fest für die Toten in Makedonien" (Rosalia. Μία ρωμαϊκή εορτή για τους νεκρούς στη Μακεδονία). Τα ροζάλια έχουν τις ρίζες τους στη Ρώμη και τη Β. Ιταλία, όπου αρχικά συνδέθηκαν με τελετουργίες σχετικές με την έλευση της άνοιξης. Τα ροζάλια και τα παρεντάλια (ένα έθιμο προσφοράς ανθέων, μάλλον ιδιωτικού χαρακτήρα) εμφανίζονται στον ελλαδικό χώρο μόλις στα μ. του 1ου αι. μ.Χ. στην ευρύτερη περιοχή των Φιλίππων. Πιθανόν την έφεραν εκεί οι Ρωμαίοι έποικοι. Συνδέονται εκεί με τη λατρεία του Διονύσου ή και με εκείνη άλλων θεών.
Οι περισσότερες επιγραφές, στις οποίες αναφέρονται, είναι ταφικές και με χαρακτήρα διαθήκης. Σε αυτές χρησιμοποιείται τόσο η ελληνική όσο και η λατινική γλώσσα, ενώ οι αναθέτες είναι πρόσωπα θρακικής καταγωγής. Φαίνεται ότι το συγκεκριμένο έθιμο βρήκε πρόσφορα έδαφος στις θρακικές κοινότητες της περιοχής, οι οποίες πιθανόν να σχετίζονται και με την καλλιέργεια ρόδων, όπως γνωρίζουμε από τη σημερινή Βουλγαρία.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ποικιλία των εκφράσεων που χρησιμοποιούνται για να δηλώσουν πιθανότατα το ίδιο τελετουργικό π.χ. ἐν ῥόδοις, ῥοδίζεσθαι, παρακαύσουσίν / ἀποκέηταί μοι ῥόδοις, rosalibus, rosis. Απαντά και η λέξη ῥοδισμός, κατά τον 4ο αι. μ.Χ. με την εδραίωση του Χριστιανισμού για να εκφράσει κατά πάσα πιθανότητα το ίδιο έθιμο και στις χριστιανικές νεκρώσιμες και επιμνημόσυνες τελετές. Ενδιαφέρον είναι επίσης το στοιχείο ότι στην περιοχή της Καστοριάς ακόμη και σήμερα τελούνται προς τιμήν των νεκρών τα λεγόμενα ρουσάλια (Θ. Λειτουργία στα κοιμητήρια και επιμνημόσυνη δέηση, προσφορά γλυκών κτλ.) κατά το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής (Α.Τ.: ρουσάλια τελούνται επίσης στην περιοχή των Μεγάρων αλλά και στη Μεσσηνία). Ένα ερώτημα που παραμένει ανοικτό είναι κατά πόσο τα ρόδα των επιγραφικών κειμένων αναφέρονται σε πραγματικά ρόδα ή εάν υπήρχε μεγαλύτερη ελευθερία ως προς το είδος του άνθους. Ίσως δηλαδή ο όρος να προσέλαβε μια γενικότερη σημασία προσδιορίζοντας το είδος της τελετής κι όχι του άνθους που προσφερόταν.

Η τελευταία εισήγηση ήταν η δική μου ("Die urchristlichen Gemeinden in Makedonien und ihre soziohistoriche Umwelt anhand der neutestamentlichen Texte und der epigraphischen Befunde" - Οι αρχαίες χριστιανικές κοινότητες στη Μακεδονία και το κοινωνικοϊστορικό τους περιβάλλον με βάση τα καινοδιαθηκικά κείμενα και τα επιγραφικά ευρήματα). Παρουσίασα τις κατηγορίες που απαγγέλθηκαν στον Παύλο και στους συνεργάτες του σε δυο από τις μακεδονικές πόλεις που επισκέφθηκε (Φίλιπποι και Θεσσαλονίκη). Μολονότι και σε άλλες περιπτώσεις νωρίτερα ο απόστολος βρέθηκε σε αντιπαράθεση με ομάδες Ιουδαίων και εθνικών σε διάφορες πόλεις του ανατολικού τμήματος της αυτοκρατορίας, είναι η πρώτη φορά που ρητά γίνεται λόγος για επίσημες κατηγορίες μπροστά στους τοπικούς άρχοντες. Οι κατηγορίες αυτές έχουν μάλιστα ένα πολιτικό χαρακτήρα: ο Παύλος και οι συνεργάτες του αναστατώνουν την πόλη (Φίλιπποι) ή την οικουμένη (Θεσσαλονίκη) διδάσκοντας ήθη ανάρμοστα σε Ρωμαίους (Φίλιπποι) ή τον Χριστό ως άλλον βασιλέα (Θεσσαλονίκη). Μολονότι στην ουσία τους οι κατηγορίες ομοιάζουν (ο Παύλος είναι ένας ταραξίας και κατά συνέπεια επικίνδυνος), ο τρόπος που εκφέρονται οι κατηγορίες συνδέεται με το ιδιαίτερο πολιτικό κλίμα που επικρατεί στην καθεμιά από τις δύο αυτές πόλεις και στην ιδιαίτερη ιστορία τους. Οι Φίλιπποι ήταν μια ρωμαϊκή αποικία που από την αρχή συνδέθηκε με το πρόσωπο του Αυγούστου και την εγκαινίαση εκ μέρους του μίας νέας εποχής, ασφάλειας και ειρήνης. Στο πρόσωπό του οι Φιλιππήσιοι αναγνώριζαν τον κύριο και σωτήρα του κόσμου. Επιπλέον ως μέλη μίας φυλής της Ρώμης (Voltinia) κι επομένως πολίτες της αισθάνονται ιδιαίτερα περήφανοι για τη ρωμαϊκή τους ταυτότητα. Στο κείμενο των Πρξ παρουσιάζονται να την αναφέρουν ρητά (16,21). Επιγραφικά μνημεία της πόλης βεβαιώνουν τη σύνδεση των κατοίκων με τα ιδεώδη της εποχής του Αυγούστου. Αρχαιολογικά και επιγραφικά ευρήματα βεβαιώνουν επίσης την ύπαρξη της λατρείας του αυτοκράτορα εκεί. Ο Αύγουστος παρουσίασε τον εαυτό του επίσης ως εγγυητή και του ήθους των προγόνων (mos maiorum), το οποίο συνιστά την exempla, το πρότυπο της συμπεριφοράς και δράσης κάθε αληθινού Ρωμαίου. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο όρος "ἦθος" απαντά και στις κατηγορίες εναντίον του Παύλου στους Φιλίππους. Τα ήθη που κηρύσσει δεν είναι συμβατά με εκείνα των Φιλιππησίων που είναι Ρωμαίοι. Μολονότι το κείμενο των Πρξ δεν κάνει λόγο για το περιεχόμενο του κηρύγματος του Παύλου στους Φιλίππους, η προς Φιλιππησίους επιστολή παρέχει πιθανόν κάποιες αναφορές σε αυτό: ο Παύλος χρησιμοποιεί τους όρους "πολιτεύεσθαι' και "πολίτευμα" αντί του συνηθισμένου "περιπατεῖν" για να δηλώσει τον τρόπο ζωής των χριστιανών εκεί. Ο όρος είναι πολιτικά χρωματισμένος και ίσως χρησιμοποιείται σκόπιμα εδώ από τον απόστολο. Οι Φιλιππήσιοι αισθάνονται περήφανοι, γιατί είναι Ρωμαίοι, είναι πολίτες της Ρώμης και ζουν σύμφωνα με τα ρωμαϊκά ήθη. Συνδέουν τη σωτηρία τους με τον αυτοκράτορα. Οι χριστιανοί των Φιλίππων από την άλλη, οι οποίοι είναι πολίτες μιας ουράνιας πατρίδας, οφείλουν τη σωτηρία τους στον Ιησού Χριστό, που είναι ανώτερος από καθετί που υπάρχει στον κόσμο.
Οι κατηγορίες στην Θεσσαλονίκη παρουσιάζουν επίσης ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η πόλη όφειλε την ελευθερία της στο Μ. Αντώνιο και τον Οκταβιανό, οι οποίοι μετά τη μάχη των Φιλίππων της παραχώρησαν το δικαίωμα της ελευθέρας πολιτείας. Ήδη νωρίτερα στην πόλη λατρεύονταν η Ρώμη και οι Ρωμαίοι ευεργέτες. Οι δύο Ρωμαίοι άνδρες χαιρετίσθηκαν ως σωτήρες. Ένα ανάγλυφο στη Χρυσή Πύλη (Δ. τείχος της πόλης), το οποίο έχει σήμερα χαθεί, παρουσιάζει τους δύο άνδρες ως Διοσκούρους. Σε αυτούς τους σωτήρες ανατίθεται τώρα η προστασία της πόλης. Στο φιλορωμαϊκό κλίμα στην πόλη συμβάλλει η παρουσία "συμπραγματευομένων Ρωμαίων", οι οποίοι συμμετέχουν στα κοινά και στη λατρεία του αυτοκράτορα, και ο σημαντικός αριθμός Ρωμαίων πολιτών κατά τον 1ο αι. μ.Χ. Από αυτούς προέρχονται σε αυτήν την περίοδο συχνά και οι πολιτάρχες, τους οποίους αναφέρει το κείμενο των Πράξεων. Αυτή η λεπτομέρεια μπορεί ίσως να διαφωτίσει τον τρόπο με τον οποίο χειρίζονται την υπόθεση του Παύλου. Ως Ρωμαίοι πολίτες και ανώτατοι άρχοντες ενδιαφέρονταν για την τήρηση της τάξης και την αφοσίωση στη Ρώμη και στον εκάστοτα αυτοκράτορα. Οι κατηγορίες εναντίον του αποστόλου ήταν φυσικό να τους θορυβήσουν. Μολονότι ο τρόπος που διατυπώνονται οι κατηγορίες στις Πράξεις έχει δεχθεί την επεξεργασία του συγγραφέα, τέτοιου είδους κατηγορίες ταιριάζουν, όπως βεβαιώνουν οι πηγές, στο κλίμα του 1ου αι. μ.Χ. Ένα ενδιαφέρον παράλληλο στη διατύπωση παρουσιάζει η λεγόμενη επιστολή του Κλαυδίου, όπου ο αυτοκράτορας απειλεί τους Ιουδαίους της Αλεξάνδρειας, πως αν δεν συμμορφωθούν θα τους αντιμετωπίσει "ως κοινή της οικουμένης νόσον". Τα ίδια θέματα (της νόσου και της αναστάτωσης της οικουμένης) απαντούν και στο Πρξ 24,5. Το κείμενο αποτελεί μία ένδειξη για το πώς η ρωμαϊκή εξουσία μπορούσε να δώσει οικουμενικές διαστάσεις σε μία τοπική αναστάτωση και το πόσο ευαίσθητη ήταν στο ενδεχόμενο οποιασδήποτε διατάραξης της τάξης της αυτοκρατορίας. Ένα άλλο θέμα είναι τα "δόγματα καίσαρος", για τα οποία κάνουν λόγο οι Πρξ. Δεν είναι βέβαιο εάν πρόκειται για συγκεκριμένα διατάγματα ή για τους όρκους πίστης των υπηκόων της αυτοκρατορίας. Μπορεί να εξηγηθούν ωστόσο μέσα στο γενικότερο πολιτικό κλίμα της πόλης. Οι Θεσσαλονικείς έχουν μια ιδιαίτερη ευαισθησία όσον αφορά τη διατήρηση της ρωμαϊκής τάξης. Η αναγνώριση του αυτοκράτορα ως σωτήρα και κυρίου τους ορίζει τις προϋποθέσεις του τρόπου συμπεριφοράς των κατοίκων της πόλης. Είναι ενδιαφέρον ότι στην 1 Θεσσαλονικείς ο Παύλος συχνά χρησιμοποιεί, εκτός από τη λέξη βασιλεία, κι εκείνη του κυρίου. Ίσως η προτίμηση από μέρους του των δύο αυτών πολιτικών όρων να αντικατοπτρίζει μία λεπτή αντιπαράθεση του κοσμικού άρχοντα, του ρωμαίου αυτοκράτορα, τον οποίο οι συμφυλέτες των Θεσσαλονικέων λατρεύουν ως σωτήρα, και του Ιησού, του οποίου η δύναμη δεν είναι από αυτόν τον κόσμο.

Το νέο τεύχος του DSD

Στο νέο τεύχος του Dead Sea Discoveries 16:2 (2009) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

Jacob Stromberg, "The Role of Redaction Criticism in the Evaluation of a Textual Variant: Another Look at 1QIsa^ª XXXII 14 (38:21-22", 155-189

Με την ανακάλυψη των κειμένων της Νεκράς Θαλάσσης, δόθηκε νέα έμφαση στην έκταση στην οποίοα διασώθηκαν στα χειρόγραφα αυτά τα τελευταία στάδια της διαμόρφωσης της εβραϊκής Βίβλου. Είναι γενικά αποδεκτό ότια τέτοιες πληροφορίες έχουμε στο 1QIsa^ª XXXII 14. Εδώ το Ησ 38,21-22, το οποίο οι ερμηνευτές υποψιάσθηκαν ότι ήταν μεταγενέστερο πολύ πριν τη ανακάλυψη των κειμένων της Ν. Θάλασσας, είναι γραμμένο με ένα δεύτερο χέρι στο περιθώριο. Αυτό οδήγησε στο συμπέρασμα ότι το 1QIsa^ª διασώζει μία αρχαιότερη σύντομη μορφή του κειμένου. Σε αυτήν τη μελέτη ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι παρά την εγκυρότητα αυτής της προσέγγισης στην περίπτωση του 1QIsa^ª XXXII 14 πρόκειται μάλλον για παράλειψη. Καθίσταται σαφές ότι η αναθεωρητική ανάλυση του Ησ 38, εμπλουτισμένη από στοιχεία του παράλληλου 2 Βασ 20, βοηθά στην κριτική αξιολόγηση του 1QIsa^ª XXXII 14.

Shani Tzoref, "Qumran Pesharim and the Pentateuch: Explicit Citation, Overt Typologies, and Implicit Interpretive Tradition", 190-220
To Qumran pesher χαρακτηρίζεται ως ερμηνεία σε νεότερη εποχή των ποιητικών / προφητικών βιβλίων. Η προηγούμενη έρευνα επικεντρώθηκε στην ερμηνεία pesher εκείνων των έργων που η μεταγενέστερη παράδοση του κανόνα τα χαρακτηρίζει ως "Ύστεροι προφήτες" και του βιβλίου των Ψαλμών, τα κύρια κείμενα στα pesharim. Στην παρούσα μελέτη ο συγγραφέας ερευνά τη χρήση της Πεντατεύχου στο pesher του Κουμράν, και συζητά περιπτώσεις σαφής παράθεση, σαφούς τυπολογίας της Πεντατεύχου κι έμμεσων ερμηνευτικών παραδόσεων. Τα περισσότερο σημαντικά χαρακτηριστικά που προκύπτουν είναι η κεντρική θέση που κατέχει το Δευτερονόμιο και η έντονη εξάρτηση από τις προηγούμενες ερμηνευτικές παραδόσεις.

Matthew Goff, "Gilgamesh the Giant: The Qumran Book of Giants' Appropriation of Gilgamesh Motif", 221-253
Το Βιβλίο του Γιγάντων στο Κουμράν φανερώνει γνώση των θρύλων από το κλασικό έπος του Γιλγαμές της Μεσοποταμίας. Διατυπώνεται η υπόθεση ότι ο συγγραφέας του Βιβλίου των Γγάντων άντλησε από αυτό το έπος με σκοπό να το πολεμήσει. Για παράδειγμα το όνομα του ήρωα στο μύθο δίνεται σε έναν από τους δολοφονικούς, κακούς γίγαντες της αρχέγονης εποχής. Η έρευνα των αποσπασμάτων του Βιβλίου των Γιγάντων, και ιδιαίτερα τα 4Q530 2 ii και 4Q531 22, ωστόσο υπαινίσσονται ότι βασικές πλευρές του τρόπου που παρουσιάζει τον Γιλγαμές δε μπορούν να ερμηνευθούν μέσα στο πλαίσιο μίας πολεμικής εναντίον των λογοτεχνικών παραδόσεων της Μεσοποταμίας. Το Βιβλίο των Γιγάντων δημιουργικά προσαρμόζει μοτίβα του έπους και καθιστά τον Γιλγαμές ένα χαρακτήρα με τη δική του αξία με τρόπου που δεν έχουν και πολύ να κάνουν με τον Γιλγαμές του αρχικού κειμένου.

Hannan Birenboim, "Tevul Yom and the Red Heifer: Pharisaic and Sadducean Halakah", 254-273
Τόσο τα κείμενα του Κουμράν όσο και οι ραβινικές πηγές διδάσκουν για μία αντιπαράθεση μεταξύ των Φαρισαίων από τη μια και των Σαδδουκαίων και της ομάδας του Κουμράν από την άλλη, όσον αφορά την κόκκινη νεαρή αγελάδα: οι Σαδδουκαίοι τη θεωρούσαν θυσία κι υποστήριζαν ότι ένας tevul yom δεν επιτρέπεται να ασχοληθεί με αυτήν, ενώ οι Φαρισαίοι, που δεν την θεωρούσαν θυσία, υποστήριζαν ότι επιτρεπόταν ένας tevul yom να ασχοληθεί μαζί της. Αυτή η αντιπαράθεση ξεκίνησε από την επιθυμία των Φαρισαίων να αναγκάσουν τους απλούς ανθρώπους να συμμετάσχουν όσο το δυνατόν περισσότερο στη λατρεία: με το να μην θεωρούν την κόκκινη νεαρή αγελάδα ως θυσία καθιστούσαν δυνατή στις μάζες τη συμμετοχή στην προετοιμασία της στάκτης και ακόμη το ράντισμα με αυτές των ακαθάρτων. Αυτό όμως έβρισκε την αντίδραση των Σαδδουκαίων και των μελών της κοινότητας του Κουμράν.