Πέμπτη 11 Ιουνίου 2009

Το νέο τεύχος του Currents in Biblical Research

Στο νέο τεύχος του Currents in Biblical Research 7 (2009) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

Tyler Mayfield, "", 306-336
Μέσα στο βιβλίο των Κριτών η μορφή της Δεββώρας γίνεται αντικείμενο ιδιαίτερης πραγμάτευσης, καθώς οι πράξεις της περιγράφονται πρώτα σε μία πεζή αφήγηση, που καταλαμβάνει το 4ο κεφάλαιο του βιβλίου, και στη συνέχεια σε ένα ποίημα, στο κεφάλαιο 5. Είτε το καθένα ξεχωριστά είτε και τα δυο μαζί αυτά τα δύο κεφάλαια έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον των ερμηνευτών, οι οποίοι έχουν προτείνει διάφορες ερμηνείες. Στο άρθρο παρουσιάζεται η σύγχρονη έρενα σχετικά με τις αφηγήσεις για τη Δεββώρα από το 1990 κιε εξής. Η παρουσίαση διαιρείται σε 3 μέρη: οι δύο αφηγήσεις ως μία ενότητα, και τα Κρ 4 και 5 το καθένα ξεχωριστά. Το πρώτο μέρος ασχολείται με τη λειτουργία αυτών των κεφαλαίων μέσα στο βιβλίο και τη σχέση που υπάρχει μεταξύ τους. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζονται τα επιμέρους αφηγηματικά στοιχεία (χαρακτήρες και γεγονότα). Τέλος το θέμα του τρίτου μέρους είναι το φιλολογικό είδος, η χρονολόγηση και η δομή των συγκεκριμένων κεφαλαίων.


Nijay K. Gupta, "The Theo-Logic of Paul's Ethics in Recent Research: Crosscurrents and Future Directions in Scholarship in the Last Forty Years", 336-361
O συγγραφέας παρουσιάζει την έρευνα σχετικά με τη θεολογία ή λογική (γι' αυτό και στον τίτλο η λέξη 'theo-logic') της ηθικής διδασκαλίας του Παύλου κατά τα τελευταία 40 χρόνια. Μελετώντας το έργο επιφανών μελετητών του Παύλου όπως των V.P. Furnish, P. Sampley, W. Schrage, R. Hays και D. Horrell, η προσοχή στρέφεται κυρίως στην προσφορά τους, αλλά και σε αυτά που ακόμη πρέπει να γίνουν σε αυτόν τον τομέα των παύλειων μελετών. Ένα σημαντικό συμπέρασαμ αυτής της μελέτης είναι ότι το έργο του Furnish αποτελεί ορόσημο στη θεο-λογική της ηθικής διδασκαλίας του Παύλου όσον αφορά τις εσχατολογικές, χριστολογικές και κοινωνιολογικές της διαστάσεις και οι μελετητές που ακολούθησαν συνέχισαν το έργο του. Οι συμβολές των νέων ερευνητών είναι και αναγκαίες και ευπρόσδεκτες καθώς οι νέες τάσεις στην έρευνα προσφέρουν τη δυνατότητα για νέες προσεγγίσεις του Παύλου, κάτι που δεν ήταν δυνατό στα τέλη της δεκαετίας του '60, όταν ο Furnish εξέδωσε το έργο του.

Rebecca Skaggs & Thomas Doyle, "Lion/Lamb in Revelation", 362-375
H σημασία των συμβόλων του λιονταριού και του Αρνίου για την κατανόηση του μηνύματος της Αποκάλυψης είναι κάτι που έχει επισημανθεί ήδη από την πρώτη στιγμή που η Αποκάλυψη άρχισε να ερμηνεύεται. Η σχέση μεταξύ των δύο αυτών μορφών είναι ιδιαίτερα σημαντική στη συζήτηση για το βιβλίο της Αποκάλυψης. Δεν υπάρχει ωστόσο συμφωνία μεταξύ των ερμηνευτών για τη φύση αυτής της σχέσης. Σκοπός του άρθρου είναι να παρουσιάσει και να εξηγήσει την επιστημονική συζήτηση σχετικά με αυτό το ζήτημα καθώς επίσης να προτείνει κάποιες πιθανές λύσεις στο πρόβλημα.

Matthew Goff, "", 376-416
Στο άρθρο παρουσιάζονται οι κύριες τάσεις στη μελέτη των κειμένων του Κουμράν τα οποία συνήθως χαρακτηρίζονται ως σοφιολογικά. Ανάμεσα σε αυτά τα κείμενα, αυτά που έχουν προσελκύσει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι το 4QInstruction και το λεγόμενο Βιβλίο των Μυστηρίων. Αυτά τα κείμενα συμβάλλουν σημαντικά στην κατανόηση της ιουδαϊκής σοφιολογικής γραμματείας κατά την εποχή του Δεύτερου Ναού. Σημαντικός σταθμός στη σύγχρονη έρευνα είναι η συνειδητοποίηση ότι τα αρχαία ιουδαϊκά σοφιολογικά κείμενα θα μπορούσαν να στηρίζονται σε παραδόσεις, οι οποίες δεν έχουν μεγάλη σχέση με την αρχαιότερη σοφία των Παροιμιών, και συνδέονται με ιδιαίτερες αποκαλυπτικές παραδόσεις και με την Τορά. Τα κείμενα της Ν. Θάλασσας καθιστούν σαφές ότι υπάρχει μία μεγάλη πολυμορφία στα αρχαία ιουδαϊκά σοφιολογικά κείμενα.

Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009

Το νέο τεύχος του JSPs

Στο νέο τεύχος του Journal for the Study of the Pseudepigrapha 18:4 (2009) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα :

Benedikt Ekhardt, "", 243-263
To βιβλίο της Ιουδίθ χαρακτηρίσθηκε ως αντι-ασμοναική προπαγάνδα, αλλά τα επιχειρήματα, τα οποία χρησιμοποιούνται για να στηρίξουν αυτήν τη θέση δε φαίνεται να λαμβάνουν υπόψη ότι η Ιουδίθ είναι ένα ένα μυθιστοριογραφικό έργο. Ο συγγρ. υποστηρίζει ότι μπορεί βέβαια κανείς να διαβάσει την Ιουδίθ ως ένα κείμενο εναντίον των Ασμοναίων, αλλά ότι μπορεί να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα μόνο αν συνδεθεί το συγκεκριμένο έργο με τη μεταμόρφωση παραδοσιακών ιδεών ώστε αυτές να νομιμοποιήσουν των ασμοναϊκή εξουσία. Το βιβλίο της Ιουδίθ χρησιμοποιεί όρους, οι οποίο έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην προπαγάνδα των Ασμοναίων (1 Μακκαβαίων), αλλά μετατρέπει τις βάσεις τους στη Γραφή, ώστε να μην έχουν το ίδιο περιεχόμενο. Έτσι το βιβλίο της Ιουδίθ θα πρέπει να αναγνωσθεί ως ένα παράδειγμα λογοτεχνικού κειμένου όπου η συζήτηση νομιμοποίησης ανατρέπεται με τη δημιουργία ενός αφηγηματικού χώρου, ο οποίος επιτρέπει μία εναλλακτική χρήση της πολιτικής γλώσσας. Η δημιουργία αυτής της αντι-συζήτησης δε θα πρέπει να ταυτίζεται με την αντι-προπαγάνδα.

Ronald Charles, "A Postcolonial Reading of Joseph and Aseneth", 265-283
Το βιβλίο Ιωσήφ και Ασενέθ στηρίζεται σε μία συγκεκριμένη αντίληψη για τον άλλο. Γράφηκε με σκοπό να εξηγήσει και να δικαιολογήσει στους υπόλοιπους Ιουδαίους και στους φιλικά προς τον ιουδαϊσμό κείμενους εθνικούς την είσοδο μίας μη Ιουδαίας γυναίκας (της Ασενέθ, της κόρης του Αιγύπτιου ιερέα) στη ζωή ενός βιβλικού ήρωα, του Ιωσήφ. Στην παρούσα μελέτη ο συγγραφέας προτείνει μία μεταποικιακή (postcolonial) ανάγνωση αυτής της αρχαίας ιστορίας και υποστηρίζει ότι αυτή μπορεί να ρίξει φως στις ποικίλες αντιλήψεις για την ετερότητα και τη σχέση των δύο κοινωνικών φύλων που απαντούν μέσα στο κείμενο.

Michael Avioz, "", 285-292
Ο συγγραφέας πραγματεύεται τον τρόπο που ο Ιώσηπος επαναδιηγείται τη βιβλική ιστορία της καύσης των οστών του Σαούλ και των γιων του στο 1 Σαμ 31. Σε διάφορα σημεία του βιβλικού κειμένου οι ερμηνευτές εντόπισαν έμμεσες αναφορές στην πρακτική της καύσης των νεκρών, η οποία επιβεβαιώνεται και από τα αρχαιολογικά ευρήματα. Το ερώτημα που απασχολεί το συγγραφέα είναι το πώς ο Ιώσηπος αντιμετωπίζει την καύση των νεκρών. Συγκρίνει τη δική του εκδοχή της ταφής του Σαούλ με άλλα αρχαία κείμενα, τα οποία επίσης επαναδιηγούνται βιβλικές ιστορίες. Υποστηρίζει ότι ο Ιώσηπος (Αρχαιολ. 6.375-77) παραλείπει την καύση στην ιστορία του ώστε να αποφευχθούν οι οποιεσδήποτε συνδέσεις μεταξύ των ιουδαϊκών και των εθνικών ταφικών πρακτικών.

Michael E. Stone, "", 293-302
Στο άρθρο παρουσιάζονται δύο μεσαιωνικά αρμενικά κείμενα τα οποία ασχολούνται με θέματα που απαντούν και στα ιουδαϊκά κείμενα του Δεύτερου Ναού. Διασώζουν επομένως αρχαίο υλικό, αλλά ταυτόχρονα επιτρέπουν στον ερευνητή να ανιχνεύσει την επίδραση που ασκούν τα ψευδεπίγραφα και άλλα σχετικα κείμενα στη μεσαιωνική γραμματεία.

Αρχέγονος Χριστιανισμός και Εσσαίοι

Στο ιστολόγιο The Bible and Interpretation έχει αναρτηθεί το άρθρο της επίκουρης καθηγήτριας Elizabeth McNamer, του Rocky Mountain College σχετικά με τις πιθανές σχέσεις της πρώτης Εκκλησίας με τους Εσσαίους. Όπως σημειώνει η ίδια το συγκεκριμένο άρθρο στηρίζεται κυρίως στο βιβλίο της Jesus and the First Century Christianity in Jerusalem, 2008.

Στην περίληψη που δίνεται στην αρχή του άρθρου συνοψίζονται οι βασικές θέσεις της McNamer. H συγγραφέας υποστηρίζει ότι στα κείμενα της Κ.Δ. διασώζονται διάφορες πληροφορίες που επιβεβαιώνουν τη θέση της ότι η πρώτη χριστιανική κοινότητας της Ιερουσαλήμ υιοθέτησε πρακτικές των Εσσαίων. Μετά το θάνατο του Ιησού οι μαθητές επέστρεψαν στο υπερώο. Ήταν όλοι μαζί την Πεντηκοστή και την εόρτασαν σύμφωνα με τον ημερολόγιο των Εσσαίων. Εξέλεξαν τον Ματθία με κλήρο (στο Χάλκινο Κύλινδρο του Κουμράν γίνεται λόγος για μία οικία του Ματθία). Η Πεντηκοστή κατέστη η κύρια εορτή της αρχαίας εκκλησάις. Το βάπτισμα ήταν η τελετή ένταξης στην αρχαία Εκκλησία. Το άγιο Πνεύμα (για το οποίο δε γίνεται λόγος πουθενά στην Π.Δ., σύμφωνα με τη συγγραφέα) κατέχει κεντρική θέση στα κείμενα της Νεκράς Θάλασσας. Οι πρώτοι χριστιανοί είχαν ένα κοινό ιερό δείπνο. Ζούσαν όλοι μαζί. Και οι δύο ομάδες είχαν κανόνες οργάνωσης της κοινότητάς τους (για τους πρώτους χριστιανούς βλ. π.χ. τη Διδαχή). Υπήρχε μία ιεραρχία με επικεφαλής 12 πρόσωπα και στις δυο ομάδες. Οι ώρες προσευχής και στις δύο ομάδες είναι κοινές. Αναφέρονται θεραπείες και στις δύο ομάδες. Η McNamer υποστηρίζει ότι αυτό δε μπορεί να είναι τυχαίο. Θεωρεί μάλιστα ότι δε μπορεί να ήταν Σαδδουκαίοι , οι οποίοι εμφανίζονται στις Πράξεις ως αντίπαλοι των χριστιανών κι εκτιμά ότι η μόνη άλλη περίπτωση ομάδας με κοινά προς την πρώτη εκκλησία στοιχεία ήταν οι Εσσαίοι.

[Α.Τ.: η υπόθεση της πιθανής στενής σχέσης μεταξύ Εσσαίων και χριστιανών είναι σχετικά παλιά και κατά καιρούς επανέρχεται στο προσκήνιο. Θα πρέπει ωστόσο καταρχάς να σημειωθεί ότι όσα γνωρίζουμε για τους Εσσαίους είναι ελάχιστα και κυρίως προέρχονται από τον Ιώσηπο, ο οποίος μιλά γι' αυτούς με πολύ θετικό τρόπο, αλλά οι πληροφορίες του πάντοτε πρέπει να προσεγγίζονται με ιδιαίτερη προσοχή. Τα κείμενα του Κουμράν συνδέθηκαν από πολύ νωρίς με τους Εσσαίους, όμως αυτή η ταυτοποίηση παραμένει ένα ανοικτό ζήτημα στην έρευνα. Επομένως είναι δύσκολο να καταλήξει κανείς με βεβαιότητα σε οποιαδήποτε απευθείας σύνδεση της πρώτης εκκλησίας με τους Εσσαίους. Δεν είναι βέβαια απίθανο να υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ των δύο ομάδων, όμως δεν θεωρώ ότι είναι και τόσο βέβαιο ότι τα στοιχεία σύγκλισης των δύο ομάδων-αιρέσεων (sects με την κοινωνιολογική σημασία του όρου) αποτελούν αποκλειστικά χαρακτηριστικά της ομάδας των Εσσαίων. Το κοινό δείπνο για παράδειγμα απαντά στον ιουδαϊσμό γενικότερα αλλά και στον εθνικό κόσμο. Το βάπτισμα αποτελεί χαρακτηριστικό και άλλων ομάδων, όπως π.χ. εκείνης της ομάδας του Ιωάννη του Βαπτιστή, για τον οποίο υπάρχουν αμφιβολίες ότι συνδέεται άμεσα με τους Εσσαίους. Τέλος η αναφορά της συγγραφέως στα κείμενα της Κ.Δ. και κυρίως των Πρξ για να τεκμηριώσει τη θέση της έχει κάποια προβλήματα. Πουθενά στην Κ.Δ. δε γίνεται λόγος για Εσσαίους, αντίθετα η πρώτη εκκλησία φαίνεται να βρίσκεται σε αντιπαράθεση προς τους Φαρισαίους και τους Σαδδουκαίους και κυρίως με τους πρώτους. Αυτό καθίσταται ιδιαίτερα σαφές σε εκείνα τα κείμενα όπου εικάζουμε μεγαλύτερη σχέση με ιουδαϊκές και ιουδαιοχριστιανικές ομάδες π.χ. κατά Ματθαίον. Αν πάρουμε στα σοβαρά όσα μας πληροφορεί η θεωρία της κοινωνικής ταυτότητας, τότε συνήθως μεταξύ ομάδων με κοινά χαρακτηριστικά αναπτύσσονται τάσεις διάκρισης και υιοθετούνται πολεμικές στρατηγικές σαφούς ορισμού των ορίων τους. Κάτι τέτοιο φαίνεται να ισχύει και στην περίπτωση χριστιανών και Φαρισαίων. Μεταξύ των δύο ομάδων μπορεί κανείς να διαπιστώσει ομοιότητες όπως βέβαια και διαφορές. Καθώς μάλιστα είναι πολύ λίγα όσα γνωρίζουμε για τον Ιουδαϊσμό του 1ου αι. στην Παλαιστίνη, πολλά ερωτήματα, όπως αυτό της πιθανής επίδρασης συγκεκριμένων ιουδαϊκών ομάδων στην πρώτη εκκλησία, θα πρέπει να παραμείνουν προς το παρόν ανοικτά].

Τρίτη 9 Ιουνίου 2009

Ελληνοαγγλικό λεξικό της μετάφρασης των Ο΄


Από το ιστολόγιο Evangelical Textual Criticism πληροφορούμαστε την κυκλοφορία από τον εκδοτικό οίκο Peeters της νέας βελτιωμένης έκδοσης του ελληνοαγγλικού λεξικού της μετάφρασης των Ο΄του T. Muraoka:

A Greek-English Lexicon of the Septuagint, 2009
ISBN: 978-90-429-2248-8
95 ευρώ

Περιγραφή εκδοτικού οίκου
Η παρούσα έκδοση είναι βελτιωμένη σε σχέση προς τις δύο προηγούμενες (1993 και 2003)
Καλύπτεται όλη η Π.Δ. συμπεριλαμβανομένων και των αποκρύφων.
Για τα βιβλία των Σαμουήλ, Βασιλειών και Κριτών λαμβάνεται υπόψη η έκδοση της Αντιοχείας μαζί με την έκδοση του Rahlfs.

Kaλύπτονται επίσης οι δύο εκδοχές των βιβλίων Τωβίτ, Εσθήρ και Δανιήλ.
Στηρίζεται στην κριτική έκδοση του Göttingen, όπου αυτή είναι διαθέσιμη. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις το κείμενο αναφοράς είναι εκείνο του Rahlfs.
Αναφέρονται και αναλύονται το 60% περίπου των χωρίων στα οποία απαντούν οι 9.550 λέξεις του λεξικού.
Πρόκειται για ένα πλήρες λεξικό κι όχι απλώς για ένα γλωσσάρι.
Παρέχονται σημαντικές λεξικολογικές πληροφορίες, όπως συνώνυμα, αντίθετα, ιδιωματικές εκφράσεις, διάκριση μεταξύ της κυριολεκτικής και μεταφορικής χρήσης, συνδυασμοί με προθέσεις, πτώσεις ουσιαστικών, συντακτικές πληροφορίες (π.χ. ποια είναι τα άμεσα και έμμεσα αντικείμενα που μπορεί να έχει ένα ρήμα, με ποια ουσιαστικά χρησιμοποιείται ένα επίθετα κτλ.).

Λέξεις που απαντούν συχνά (προθέσεις, σύνδεσμοι) αναλύονται εκτενώς.
Λαμβάνονται υπόψη πληροφορίες από τη σύγχρονη προς τα κείμενα της Π.Δ. ελληνιστική Κοινή καθώς και από την ιουδαϊκή ελληνική συμπεριλαμβανομένης κι εκείνης της Κ.Δ.
Παρέχονται μορφολογικές πληροφορίες: χρόνοι ρημάτων, γενική κτλ.
Γίνονται αναφερές στη σύγχρονη επιστημονική βιβλιογραφία.

Τα τριάντα αργύρια του Ιούδα

Ο Tony Burke έχει αναρτήσει στο ιστολόγιό του Αpocryphicity τη μετάφραση ενός απόκρυφου που εξηγεί την προέλευση των 30 αργυρίων που δόθηκαν ως αμοιβή στον Ιούδα από τους αρχιερείς. Ο Burke μαζί με το συνάδελφό του Slavomír Čéplö του Πανεπιστημίου Comenius University (Σλοβακία) ετοίμασαν μία κριτική έκδοση του συριακού κειμένου. (Το απόκρυφο διασώζεται και σε άλλες γλώσσες. Για μία συζήτηση της αρμενικής εκδοχής από τον Burke σε παλαιότερη ανάρτηση, πατήστε εδώ). Υπάρχουν δύο εκδοχές του συριακού κειμένου: η δυτική και η συριακή (που συμπεριλαμβάνει τη γνωστή ιστορία του Άβγαρου).
Για να διαβάσετε την αγγλική μετάφραση της δυτικής εκδοχής, πατήστε εδώ.
Το απόκρυφο θα παρουσιασθεί από τον Burke στη συνάντηση της SBL στη Ρώμη τον επόμενο μήνα και σε σχετικό επιστημονικό άρθρο.

Άρθρα βιβλικού ενδιαφέροντος στο νέο RTR

Στο νέο τεύχος του Reformed Theological Review 68:1 (2009) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα βιβλικού ενδιαφέροντος:

  • John A. Davies, "The heavenly access of the Holy One", 3-11
  • Stephen Liggins, "Distinguishing the cultural from the supracultural in the prescriptive material of the New Testament letters", 12-28
  • Edwin A. Judge, "Synagogue and church in the Roman Empire : the insoluble problem of toleration", 29-45

Ένα άρθρο για την ιουδαϊκή Διασπορά στη Ρώμη

Στο τρέχον τεύχος του περιοδικού Κirche und Israel 24:1 (2009), το οποίο είναι αφιερωμένο στον ιουδαιοχριστιανικό διάλογο δημοσιεύεται μεταξύ άλλων κι ένα άρθρο του E.W. Stegemann για την ιουδαϊκή Διασπορά της Ρώμης:

Ekkehard W. Stegemann, "Jüdische Lebenswelten im frühkaiserlichen Rom", 39-55

Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009

Βιβλιοκρισίες στο νέο RBL (7/6/2009)

Στο ιστολόγιο του Review of Biblical Literature έχουν αναρτηθεί μία σειρά από νέες βιβλιοκρισίες:

A. Berlejung and P. van Hecke, eds.
The Language of Qohelet in Its Context: Essays in Honour of Prof. A. Schoors on the Occasion of His Seventieth Birthday
Reviewed by Max Rogland

Joshua A. Berman
Created Equal: How the Bible Broke with Ancient Political Thought
Reviewed by Mark Leuchter
Constantine R. Campbell
Basics of Verbal Aspect in Biblical Greek
Reviewed by C. Michael Robbins

Sang Youl Cho
Lesser Deities in the Ugaritic Texts and the Hebrew Bible:
A Comparative Study of Their Nature and Roles
Reviewed by Lena-Sofia Tiemeyer

A.-F. Christidis, ed.
A History of Ancient Greek: From the Beginnings to Late Antiquity
Reviewed by Douglas Estes

Lowell K. Handy
Jonah's World: Social Science and the Reading of Prophetic Story
Reviewed by Karl Moller

Richard A. Horsley
Jesus in Context: Power, People, and Performance
Reviewed by Stephan Witetschek

Peter Jeffery
The Secret Gospel of Mark Unveiled:
Imagined Rituals of Sex, Death, and Madness in a Biblical Forgery
Reviewed by J. Harold Ellens

Anke Joisten-Pruschke
Das religiöse Leben der Juden von Elephantine in der Achämenidenzeit
Reviewed by Robert A. Kugler

Katrin Keita
Gottes Land: Exegetische Studien zur Land-Thematik im Hoseabuch in kanonischer Perspektive
Reviewed by Sven Petry

Edward W. Klink III
The Sheep of the Fold: The Audience and Origin of the Gospel of John
Reviewed by Cornelis Bennema

Chaim Navon
Genesis and Jewish Thought
Reviewed by Bradley Embry

Albert Pietersma and Benjamin G. Wright III, eds.
A New English Translation of the Septuagint and the Other Greek Translations
Traditionally Included Under That Title

Reviewed by Wolfgang Kraus

Thomas R. Schreiner
New Testament Theology: Magnifying God in Christ
Reviewed by Panayotis Coutsoumpos

Katherine M. Stott
Why Did They Write This Way? Reflections on References to Written Documents
in the Hebrew Bible and Ancient Literature
Reviewed by Werner H. Kelber

David Shepherd, ed.
Images of the Word: Hollywood's Bible and Beyond
Reviewed by Christopher Fuller

Κυριακή 7 Ιουνίου 2009

Ένα νέο άρθρο στο JGRChJ

Στην ιστοσελίδα του τεύχους 6 (2009) του Journal of Greco-Roman Christianity and Judaism έχει αναρτηθεί ένα νέο άρθρο για την ελληνιστική κοινή της Καινής Διαθήκης και μία ιδιαίτερη μορφή σύνταξης σε αυτήν (ρήμα + δύο μέρη του λόγου στην ίδια πτώση).
Για να διαβάσετε το άρθρο, πατήστε στον τίτλο του άρθρου:

Martin M. Culy, Double Case Constructions in Koine Greek

Παρασκευή 5 Ιουνίου 2009

Χρήσιμοι ορισμοί σχετικά με τις παραβολές των ευαγγελίων

Διαβάζοντας το εξαιρετικό βιβλίο του Charles W. Hendrick, Many Things in Parables. Jesus and His Modern Critics, 2004 συνάντησα τους εξής χρήσιμους ορισμούς σχετικά με τις διάφορες λογοτεχνικές μορφές που χαρακτηρίζονται μέσα στα ευαγγέλια ως "παραβολές":

Η αφήγηση είναι μία λογοτεχνική μορφή, η οποία αφηγείται μία ιστορία (έχει δηλαδή πλοκή και χαρακτήρες) κι έχει αρχή, μέση και τέλος, π.χ. βλ. τα τρία μέρη της παραβολής του Σπορέως στο κατά Μάρκον: Μκ 4,3 (αρχή) -Μκ 4,4-7 (μέση) - Μκ 4,8 (τέλος)

Η παροιμία είναι ένα σύντομο, πυκνό λόγιο που συνοψίζει κάποια παραδοσιακή σοφή διαπίστωση της κοινότητας. Διατυπώνει αυτό που είναι σαφές και αναγνωρίζεται ως αληθινό, σωστό και πρέπον από αυτούς που συμμετέχουν στη ζωή αυτής της κοινότητας. Συχνά παροιμίες και αφορισμοί συγχέονται, επειδή αυτά τα λόγια έχουν παρόμοια "σφικτή" δομή και πυκνό νόημα.

Ένας αφορισμός είναι μια λακωνική δήλωση σχετικά με μία αρχή ή αντίληψη, η οποία δεν είναι σαφής αμέσως. Ο ακροατής ή αναγνώστης πρέπει να σκεφτεί ποιο είναι το πραγματικό νόημα αυτής της δήλωσης. Ο αφορισμός παρουσιάζεται ως παροιμία, στην πραγματικότητα όμως υπονομεύει την αποδεκτή σοφία της κοινότητας. Συχνά έχει το χαρακτήρα του παράδοξου: βλ. για παράδειγμα τα Λκ 9,60 (ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς), Λκ 6,39 (μήτι δύναται τυφλὸς τυφλὸν ὁδηγῆσαι;), Μτ 10,16 (φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί).

H εικόνα, όπως προδίδει και η λέξη, είναι μία σειρά από λέξεις, οι οποίες περιγράφουν παραστατικά μία εμπειρία των αισθήσεων. Σκοπό έχει να βοηθήσει τον αναγνώστη / ακροατή να έχει μία "οπτική" αντίληψη των όσων διαβάζει. Βλ. για παράδειγμα τις εικόνες που χρησιμοποιεί ο Ιωάννης (ο οποίος τις ονομάζει "παροιμίαι): π.χ. ο καλός ποιμήν και τα πρόβατα, η άμπελος κτλ.