Η επιγραφή του Qeiyafa και πάλι / The Qeiyafa inscription again

Ο John Hobbins έχει επίσης αναρτήσει στην ιστοσελίδα του μία περίληψη της συζήτησης για την επιγραφή του Qeiyafa. Επιπλέον στο κείμενό του δίνει βιβλιογραφικά στοιχεία και διευθύνσεις στο διαδίκτυο, που θα μπορούσε ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης για να ενημερωθεί για την επιγραφή και τα ζητήματα που σχετίζονται με το κείμενό της.

Ένα άρθρο βιβλικού ενδιαφέροντος στο Feminist Theology / An article of biblical interest in the new issue of Feminist Theology

Στο νέο τεύχος του Feminist Theology 18:2 (2010) δημοσιεύεται μεταξύ άλλων και το εξής άρθρο βιβλικού ενδιαφέροντος:

Keree Louise Casey , "What part of ‘No’ don’t you understand? —Talking the Tough Stuff of the Bible: A Creative Reading of the Rape of Tamar—2 Sam. 13:1-22", 160-174

Η Βίβλος είναι γεμάτη ιστορίες. Πολλές από αυτές αναγινώσκονται ως λειτουργικά αναγνώσματα. Είναι ιστορίες που εμπνέουν, προκαλούν, ενθαρρύνουν και στηρίζουν τους πιστούς. Υπάρχουν ωστόσο και ιστορίες που κανείς θα προτιμούσε να μη γνωρίζει. Αυτές οι ιστορίες σοκάρουν και προκαλούν τον τρόπο που κατανοούμε το Θεό. Αναρωτιόμαστε πού ήταν ο Θεός μέσα σε αυτήν την ιστορία. Γιατί συμπεριλαμβάνονται στον κανόνα της Αγίας Γραφής; Τι μπορούμε να μάθουμε από την επαναφήγηση αυτής της ιστορίας στη συνάφειά τους; Πρόκειται για τις "δύσκολες ιστορίες" της Βίβλου - τα θέματά τους προκαλούν δυσκολίες στον τρόπο σκέψης και στη θεολογία του 21ου αι. Σύμφωνα με τη συγραφέα η ιστορία της Θάμαρ είναι μία από αυτές τις ιστορίες. Είναι μια ιστορία η οποία ωστόσο, κατά τη γνώμη της, θα πρέπει να διαβάζεται πάντα και να συζητιέται.

To νέο τεύχος του NovT / The recent issue of NovT

Στο νέο τεύχος του Novum Testamentum 52:1 (2010) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

Wilhelm Pratscher, "Judas Iskariot im Neuen Testament und im Judasevangelium", 1-23

Το ευαγγέλιο του Ιούδα είναι ένα ενδιαφέρον κείμενο, το οποίο συμπληρώνει τις γνώσεις μας ειδικά του σηθιανού γνωστικισμού. Συμβάλλει επομένως στη γνώση της ιστορίας του Χριστιανισμού κατά το 2ο αι., όπου μαρτυρείται μία εξέλιξη από την εικόνα του Ιούδα στον Ειρηναίο, Κατά αιρέσεων 1.31.1 μέχρι τον Κώδικα Tchacos. Από την άλλη μεριά μπορούμε να κατανοήσουμε λίγο καλύτερα τον ιστορικό Ιούδα και ίσως και τις προϋποθέσεις του θανάτου του Ιησού. Γενικά το ευαγγέλιο του Ιούδα μας επιτρέπει, παρά την αμφισημία του, να αποκτήσουμε μία νέα και πιο σύνθετη αντίληψη για τον Ιούδα σε σύγκριση προς την εικόνα που προκύπτει από τα κανονικά ευαγγέλια.

John A.L.Lee, "Led Astray by Punctuation The Meaning of ἐπιορκῶ in Matt 5:33", 24-36
Η σημασία του ἐπιορκῶ στο Μτ 5, 33 παραμένει ασαφής στο αγγλικό λεξικό της Κ.Δ. του Bauer και σε πολλά υπομνήματα. Ο συγγραφέας θεωρεί ότι το πρόβλημα στο Bauer είναι ότι δε διάβασε σωστά την στίξη. Μία επανεξέταση των μαρτυριών οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η σωστή ερμηνεία είναι το να αθετήσει κάποιος την υπόσχεση που έδωσε με όρκο.

John S. Kloppenborg,"James 1:2-15 and Hellenistic Psychagogy", 37-71
Αναπτύσσοντας την παράδοση για τον Ιησού (Q 11,9-10. 6,22-23) o Ιάκωβος διευρύνει, περιορίζει ή αναπτύσσει τα λόγια της Q με έναν τρόπο, ο οποίος αποκαλύπτει ένα ευρύ φάσμα ενδιαφερόντων για την ψυχαγωγία και την φροντίδα της ψυχής, τα οποία γνωρίζουμε ότι χαρακτήριζαν διάφορα ρεύματα της ελληνιστικής φιλοσοφίας της πρώιμης ρωμαϊκής εποχής. Ο συγγραφέας της Ιακώβου εκδηλώνει ένα αξιοπρόσεκτο ενδιαφέρον όχι για συγκεκριμένα αποτελέσματα όπως τη διαβίωση, την ανακούφιση από τα χρέη και την ανταμοιβή για την αντοχή που επέδειξε κανείς μέσα στους διωγμούς, αλλά για τις ψυχικές διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα μεταξύ της πρόκλησης και της απόφασης καθώς και για το ρόλο τον οποίο διαδραματίζει η επίγνωση στην τελείωση του ατόμου.

Ulrich Victor, "Das Testimonium Flavianum Ein authentischer Text des Josephus", 72-82
Το Testimonium Flavianum είναι ένα αυθεντικό κείμενο του Ιωσήπου. Η αυθεντικότητά του δεν γινόταν εδώ και πολλά χρόνια αποδεκτή, επειδή η γλώσσα και οι ιδέες της εποχής κατά την οποία είχε συνταχθεί παρανοήθηκαν, επειδή δεν εκτιμήθηκε σωστά η πρόθεση του συγγραφέα κι επειδή δεν είχαν κατανοηθεί σωστά οι ιστορικές περιστάσεις της χειρόγραφης παράδοσης.

Claire Claire, "Some Remarks on Thomas A. Wayment, 'A New Transcription of P. Oxy. 2383 (P69)'", 83-87
Το άρθρο του Thomas Wayment βελτιώνει ένα σημαντικό σημείο της ανάγνωσης του Ρ69: την ανάγνωση του Λκ 22, 45 (recto, στ. 4-5). Η γενική του εκτίμηση ωστόσο δε δίνει μια σαφή εικόνα των ιδιαιτεροτήτων αυτού του μικρού αινιγματικού παπύρου. Ο Wayment δεν αντιλαμβάνεται ότι ο Ρ69 μαρτυρεί την τρίτη εκδοχή των μαρτυριών που έχουμε στη διάθεσή μας της προσευχής στο Όρος των Ελαιών έτσι, όπως την παραδίδει ο Λουκάς: δε λαμβάνει υπόψη του την απουσία του Λκ 22, 42 στον Ρ69. Αυτή η ιδιαιτερότητα θα πρέπει να ληφθεί υπόψη στη συζήτηση των μαρτυριών για το Λκ 22,43-44.

Τα δίστιγμα στον Βατικανό κώδικα / Distigmai in Codex Vaticanus

Από το ιστολόγιο Evangelical Textual Criticism είναι και η επόμενη είδηση. Σε σημερινή ανάρτηση παρατίθεται η απάντηση του Philip Payne στη θέση του Peter Head ότι τα δίστιγμα που βρέθηκαν στον Βατικανό Κώδικα είναι του 16ου αι. Ο Payne, ο οποίος είναι κι ο πρώτος που εντόπισε τα δίστιγμα στο χειρόγραφο, υποστηρίζει ότι κάποια από αυτά (περ. 50) προέρχονται από τον πρώτο αντιγραφέα του κώδικα (4ος αι.).

Για να διαβάσετε τη σχετική ανάρτηση με την απάντηση του Payne και για να βρεθείτε από εκεί και στην περίληψη των θέσεων του Head, πατήστε εδώ.

Ψηφιοποιημένα χειρόγραφα στο Διαδίκτυο / NT Manuscripts online

Από το ιστολόγιο Evangelical Textual Criticism έχουμε την πληροφορία ότι στο Virtual Manuscript Room του Παν/μίου του Münster μπορεί να δει κανείς 6ο χειρόγραφα της Κ.Δ. (24 πάπυροι, τρία μεγαλογράμματα και 33 μικρογράμματα). Τα μισά ωστόσο από αυτά είναι προσβάσιμα μετά από εγγραφή στη σελίδα του προγράμματος. Για να βρεθείτε στη σχετική σελίδα, πατήστε εδώ.

Μαγνητοφωνημένη διάλεξη για τα προβλήματα της έρευνας για τον ιστορικό Ιησού / Podcast on the problems of studying the Historical Jesus

Στην ιστοσελίδα του ο Ph. Harland ανάρτησε το πρώτο μέρος μίας σειράς διαλέξεων με θέμα την έρευνα για τον ιστορικό Ιησού. Στο πρώτο αυτό μέρος το θέμα είναι οι πηγές και τα προβλήματα που συνδέονται με αυτές. Για να βρεθείτε στη σχετική σελίδα, πατήστε εδώ.

Ενημέρωση για την επιγραφή από το Khirbet Qeiyafa / Khirbet Qeiyafa Inscription: An update

Στο ιστολόγιο RollstonEpigraphy.com μπορεί να διαβάσει κανείς μια περίληψη των δεδομένων που έχουμε σήμερα στη διάθεσή μας για την επιγραφή από το Khirbet Qeiyafa, στην οποία αναφερθήκαμε και σε προηγούμενες αναρτήσεις. H δημοσίευση του κειμένου της πριν λίγες μέρες προκάλεσε σειρά συζητήσεων. Περίληψη των αντιδράσεων μπορεί να διαβάσει ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης στο παραπάνω ιστολόγιο.

Το νέο τεύχος του BN / The recent issue of BN

Στο νέο τεύχος του Biblische Notizen 143 (2009) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:

Emmanuel O. Nwaoru, "Change of Garment: a Symbolic “Rite of Passage” in Joseph Narrative (Gen 37; 39; 41)", 5-22

Η ιστορία του Ιωσήφ δεν θα ήταν τόσο συναρπαστική, εάν δεν χρησιμοποιούνταν η «αλλαγή του ενδύματος» ως αφηγηματικό και θεολογικό μέσο. Σε περίπου 5 περιπτώσεις ο Ιωσήφ ενδύεται νέα ενδύματα και σε 3 εκδύεται των ενδυμάτων του. Αυτά λαμβάνουν χώρα σε τέσσερις στρατηγικής σημασίας χώρους, δηλ. στην οικογένεια του Ιωσήφ, στο σπίτι του Ποτιφάρ, στην φυλακή της Αιγύπτου και στην αυλή του Φαραώ. Καθώς όμως αλλάζει η κοινωνική του θέση εξαιτίας της αλλαγής του ενδύματός του, έτσι αλλάζει και το υλικό των ενδυμάτων του. Στο άρθρο εξετάζεται η δομή της αφήγησης και υποστηρίζεται η άποψη ότι ο αφηγητής έχει ως σκοπό του να καταστήσει την αλλαγή του ενδύματος μία συμβολική «τελετή της μετάβασης» σε θέσεις, οι οποίες αποτελούν ορόσημα στη ζωή του Ιωσήφ. Επίσης συνδέει την πραγματική σημασία του μοτίβου σε σύγκριση με την εμπειρία του Ιωσήφ με τις θρησκευτικές και κοινωνικές αξίες, με τις οποίες είναι φορτισμένη η αλλαγή του ενδύματος σε κάποιες κοινωνίες της Αφρικής.

Volker Wagner, "Gab es eine Fassung von Ex 12 ohne Pesach?", 23-44

Αν οι δύο περικοπές Εξ 12, 1-14 και 21 – 24, σύμφωνα με την υφολογική δομή των κεφαλαίων 12 και 13 και σε αναλογία προς συγκρίσιμα κείμενα στην Πεντάτευχο, κατανοηθούν ως μία εντολή του יהוה και τη γνωστοποίησή της στο λαό μέσω του Μωυσή, τότε η αναφορά του Πεσάχ στο Εξ 12,11bβ και 21bγ αποδεικνύεται ότι είναι δευτερογενής ιστορικά. Η αφήγηση της τελευταίας νύχτας του Ισραήλ στην Αίγυπτο δεν ανάφερε την επιτέλεση μιας θυσίας και τον εορτασμό του Πάσχα.

Norbert Clemens Baumgart, "Ein Gott, der Atem gibt. Zu intertextuellen Zusammenhängen im Pentateuch", 45-68

Η ανάλυση των κειμένων της Πεντατεύχου σε σχέση με το Σάββατο και την εβδομάδα, την εργασία και την αργία (Γεν 1, 1 – 2, 3. Εξ 16. 20, 8 – 11. 23, 12. 31, 12 – 17. Δευτ 5, 12 – 15) καταδεικνύει το πώς η αντίληψη περί Θεού και των πράξεών του διαμορφώνει εκ των προτέρων και δομεί την οργάνωση του χρόνου στον Ισραήλ. Οι ανθρωπομορφισμοί του Θεού που ξεκουράζεται μία μέρα μετά τη δημιουργία (Εξ 20, 11. 31, 17) προκαλεί στο λαό του Θεού έναν πολύπλευρο συνειρμό (Εξ 23, 12. Δευτ 5, 14). Ο ανθρωπομορφισμός μπορεί επομένως να κατανοηθεί ως ένας μάρτυρας της σχέσης του Ισραήλ με το Θεού. Μία θεολογία της δημιουργίας καθιστά σαφείς τις προϋποθέσεις αυτής της σχέσης και μία θεολογία της ιστορίας καθιστά σαφείς τους τρόπους πραγματοποίησης των δυνατοτήτων αυτής της σχέσης.

Harald Schweizer, "Koranische Fortschreibung eines hebräischen Textes – Hermeneutische Überlegungen anhand der Gestalt Josefs", 69-79

Η συνοπτική σύγκριση των δύο εκδοχών μίας ιστορίας πρέπει να γίνει σε τρία επίπεδα: η σύνταξη των εκφράσεων συγκρίνει τα δεδομένα, επισημαίνει τις παραλείψεις και τις αντικαταστάσεις ή τις προσθήκες. Η σημειολογία πραγματεύεται την ικανοποιητική κατανόηση της κυριολεκτικής σημασίας των δύο εκδοχών. Ενώ η πραγματολογική ανάλυση χρησιμοποιεί συμπεράσματα της discourse analysis, συγκρίνει τα ενδιαφέροντα που μπορούν να ανιχνευθούν πίσω από τις δύο εκδοχές. Τέλος ζητήματα της ερμηνευτικής λαμβάνονται επίσης υπόψη. Συμπερασματικά οι εκδοχή του Κορανίου για την ιστορία του Ιωσήφ χρησιμοποιεί το εβραϊκό πρωτότυπο για να το μετατρέψει σε ένα είδος κατήχησης. Η αφηγηματική λογική καταστρέφεται στο μεγαλύτερό της βαθμό. Οι υποτιθέμενη «ομορφιά» της ιστορίας του Ιωσήφ δεν στηρίζεται στα φιλολογικά της χαρακτηριστικά.

Miriam von Nordheim-Diehl, "Wer herrscht in der Scheol? Eine Untersuchung zu Jes 14,9", 81-91

Ο Κάτω Κόσμος Sheol περιγράφεται με διάφορους τρόπου στην εβραϊκή Βίβλο: 1) είναι ένας τόπος, όπου ο Γιαχβέ δεν είναι παρών (π.χ. στο Ψα 88, 6), 2) ο Γιαχβέ δε δρα στη Sheol (π.χ. Αμώς 9, 2). Συνήθως αυτές οι αλλαγές θεωρούνται ως μία εξέλιξη μέσα στην ιστορία της θρησκείας του αρχαίου Ισραήλ, η οποία εντοπίζεται σε διαφορετικά χωρία της εβραϊκής Βίβλου. Η παρούσα μελέτη ασχολείται με ένα μόνο χωρίο (Ησ 14, 9): η ιστορία του κειμένου του καθιστά σαφή τη μετατόπιση από τη δύναμη της Sheol στη βασιλεία του Γιαχβέ μέσα σε αυτήν.

Wolfgang Schütte, "Hos 10,9 – Söhne der Ungerechtigkeit?", 93-96
Το בני עלוה/ υιοί του Alwa στο Ως 19, 9 μπορεί να κατανοηθεί ως μία αναφορά στο λαό της Εδώμ, όπως συμβαίνει κι αλλού στην Π.Δ. κι όχι ως μία απλή αναφορά σε μία εβραϊκή λέξη όπως τη λέξη «αδικία» που χρησιμοποιούν οι Ο΄.

Juan Manuel Tebes, "The “Wisdom” of Edom", 97-117
Στο παρόν άρθρο εξετάζεται η πιθανή σημασία των αναφορών των Ιερ 49, 7 και Οβδ 7b – 8 στην «σοφία» και «κατανόηση» του Εδώμ. Μία έρευνα και επανεκτίμηση των προηγούμενων υποθέσεων, που διατυπώθηκαν από τους βιβλικούς ερευνητές, εντοπίζει τρεις βασικές γραμμές αιτιολόγησης και εξήγησης των έμμεσων αναφορών στη σοφία του Εδώμ: την ύπαρξη κάποιω εδωμιτικών σοφιολογικών κειμένων, τις πολιτικές συμμαχίες της Εδώμ ενόψει των επιδρομών της νεοβαβυλωνιακής εποχής και την εδωμιτική μεταλλουργία στα ορυχεία χαλκού του Faynan. Μετά την επανεξέταση της βιβλικής αφήγησης, που συνδέεται με τα κείμενα της αρχαίας Εγγύς Ανατολής και τις αρχαιολογικές μαρτυρίες ο συγγραφέας καταλήγει ότι η μεταλλουργική τέχνη είναι εκείνη που οδήγησε πιθανόν σε αυτούς τους χαρακτηρισμούς.

Meik Gerhards, Die Selbstrechtfertigung des Prexaspes (Herodot III 62,3-4) als Zeugnis für den persischen Auferstehungsglauben, 119-132
Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η αυτοδικαίωση του Πρηξάσπη στο Ηρόδ. ΙΙΙ 62, 3-4 περιέχει μία έμμεση αναφορά στην πίστη των Περσών στην ανάσταση. Γι’ αυτό το λόγο συγκρίνει ανάλογες δηλώσεις στην Ιλιάδα του Ομήρου και προτείνει μία ερμηνεία της δήλωσης του Πρηξάσπη μέσα στην ευρύτερη συνάφεια των Ιστοριών του Ηρόδοτου. Με αυτόν τον τρόπο η δήλωση του Πρηξάσπη θεωρείται δικαιολογημένα ως μία μαρτυρία για την ύπαρξη της πίστης στην ανάσταση στην Περσία κατά τον 5ο αι. π.Χ.

Ένα νέο άρθρο στο JGRChrJ / A new article in JGRChrJ

Στη σελίδα του Journal of Greco-Roman Christianity and Judaism έχει αναρτηθεί ένα ακόμη άρθρο στο τεύχος του έτους 2009:

Cynthia Long Westfall, "Blessed Be The Ties That Bind: Semantic Domains And Cohesive Chains In Hebrews 1.1-2.4 And 12.5-8"

Το νέο τεύχος του JETS / The recent issue of JETS

Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του Journal of Evangelical Theological Society 52:4 (2009) όπου δημοσιεύονται μεταξύ άλλων και τα εξής άρθρα βιβλικού ενδιαφέροντος:

- Leslie McFall, “Do the Sixty-Nine Weeks of Daniel Date the Messianic Mission of Nehemiah or Jesus?” 673–718
- Al Wolters, “ΑΥΘΕΝΤΗΣ and Its Cognates in Biblical Greek” 719–729
- Nicholas Lunn, “Jesus, the Ark, and the Day of Atonement: Intertextual Echoes in John 19:38–20:18” 731–746
- David Huttar, “Did Paul Call Andronicus an Apostle in Romans 16:7?” 747–778
- Joseph Hellerman, “ΜΟΡΦΗ ΘΕΟΥ as a Signifier of Social Status in Philippians 2:6” 779–97

(Πηγή: ιστολόγιο New Testament Interpretation)