Στο ιστολόγιο του Brian Small Polumeros kai polutropos αναρτήθηκαν σήμερα οι διευθύνσεις δύο άρθρων και δύο κηρυγμάτων του Geerhardus Vos, καθηγητή της βιβλικής θεολογίας στο Princeton Theological Seminary κατά τα έτη 1892-1932:
Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2009
Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2009
Klauck: Die apokryphe Bibel (9)
Άνθρωποι και άλλα ζώα στις απόκρυφες Πράξεις των Αποστόλων (Β΄μέρος)
ΙΙ. Οι Πράξεις του Παύλου
Στα 1900 ήταν γνωστά τρία επιμέρους τμήματα των Πράξεων του Παύλου, που παραδίδονται το ένα ξεχωριστά από το άλλο: οι Πράξεις της Θέκλας, η Γ΄ Κορινθίους και το Μαρτύριο του Παύλου. Μόνο μετά την εύρεση ενός κοπτικού παπύρου στην Heidelberg κι ενός ελληνικού από το Hamburg έγινε γνωστό το σύνολο αυτού του βιβλίου.
1. Η Θέκλα και οι φώκιες
Σε όλο το κείμενο των Πράξεων της Θέκλας απαντούμε μεταφορές και παρομοιώσεις που σχετίζονται με τον κόσμο των ζώων. Ο Κ. αναφέρει διάφορα τέτοια παραδείγματα. Στη σκηνή στην αρένα της Αντιόχειας η Θέκλα αντιμετωπίζει διάφορα θηρία και τελικά πηδά μέσα σε μια πισίνα με φώκιες λέγοντας τα λόγια: «βαπτίζομαι στο όνομα του Ιησού Χριστού την τελευταία μέρα της ζωής μου». Οι φώκιες πεθαίνουν και η Θέκλα μετά από αρκετές δοκιμασίες απελευθερώνεται. Οι φώκιες θεωρούνταν στην αρχαιότητα επικίνδυνα ζώα και συχνά χρησιμοποιούνταν σε ρωμαϊκές θηριομαχίες. Μία λαϊκή παράδοση τις θεωρούσε κήτη, που προέρχονταν από την άβυσσο της θάλασσας (βλ. ακόμη Οδύσσεια 15,480-481). Επίσης μία άλλη λαϊκή αντίληψη θεωρούσε ότι το δέρμα της φώκιας προστάτευε από τους κεραυνούς. Αναφέρεται ότι ο Αύγουστος, ο οποίος φοβόταν τους κεραυνούς δεν έβγαινε έξω ποτέ χωρίς να φορά ένα τέτοιο δέρμα (Σουετώνιου, Divus Augustus 90). Όλα τα παραπάνω καθιστούν σε ένα αφηγηματικό επίπεδο τη συγκεκριμένη αφήγηση από τις Πράξεις της Θέκλας πιστευτή.
[Α.Τ.: το περιστατικό με τις φώκιες πέρα από την όποια αφηγηματική αξία, ίσως έχει κι ένα βαθύτερο περιεχόμενο καθώς συνδέει αυτά τα θηρία με το βάπτισμα. Το βάπτισμα είναι αυτό που μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να νικήσει κάθε κακό και κάθε σκοτεινή κίνηση μέσα του].
2. Ο Παύλος και τα λιοντάρια
Το δεύτερο παράδειγμα είναι ένα επεισόδιο που έλαβε χώρα στην αρένα της Εφέσου. Είναι γνωστό στον Ιερώνυμο, ο οποίος το σατιρίζει (De viris illustribus 7), ο Ιππόλυτος το παραβάλλει με τη βιβλική αφήγηση για τον Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων (Commentarium in Danielem III 29,3) κι ο Κομμοδιανός αναφέρεται έμμεσα σε αυτό σε ένα ποίημά του (Carmen apologeticum 627-628). Το περιστατικό περιγράφεται στις πρώτες 5 σελίδες του ελληνικού παπύρου του Hamburg και στον πάπυρο LXI της συλλογής Bodmer. O Παύλος αφηγείται στο σπίτι του Ακύλα και της Πρίσκιλλας πώς στο δρόμο για την Ιεριχώ λίγο μετά τη μεταστροφή του κι ενώ προσευχόταν παρουσιάστηκε μπροστά του ένα λιοντάρι και με ανθρώπινη φωνή του ζήτησε να βαπτισθεί. Ο απόστολος εκπλήρωσε την επιθυμία του. Στο κείμενο μάλιστα αναφέρεται ότι στη συνέχεια το λιοντάρι ακολούθησε την αγαμία. Ο Κ. θεωρεί ότι αυτό είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα της σύνδεσης που έκανε η συριακή Εκκλησίας μεταξύ του βαπτίσματος και της αγαμίας. Αργότερα ο Παύλος καταδικάστηκε να θηριομαχήσει σε μια κατάμεστη αρένα. Το λιοντάρι όμως αντί να τον κατασπαράξει, κάθισε σαν ήμερο αρνί στα πόδιά του. Ήταν το λιοντάρι που είχε βαπτίσει. Στη συνέχεια ο απόστολος απελευθερώνεται και το λιοντάρι αποσύρεται στα όρη.
Στα 1900 ήταν γνωστά τρία επιμέρους τμήματα των Πράξεων του Παύλου, που παραδίδονται το ένα ξεχωριστά από το άλλο: οι Πράξεις της Θέκλας, η Γ΄ Κορινθίους και το Μαρτύριο του Παύλου. Μόνο μετά την εύρεση ενός κοπτικού παπύρου στην Heidelberg κι ενός ελληνικού από το Hamburg έγινε γνωστό το σύνολο αυτού του βιβλίου.
1. Η Θέκλα και οι φώκιες
Σε όλο το κείμενο των Πράξεων της Θέκλας απαντούμε μεταφορές και παρομοιώσεις που σχετίζονται με τον κόσμο των ζώων. Ο Κ. αναφέρει διάφορα τέτοια παραδείγματα. Στη σκηνή στην αρένα της Αντιόχειας η Θέκλα αντιμετωπίζει διάφορα θηρία και τελικά πηδά μέσα σε μια πισίνα με φώκιες λέγοντας τα λόγια: «βαπτίζομαι στο όνομα του Ιησού Χριστού την τελευταία μέρα της ζωής μου». Οι φώκιες πεθαίνουν και η Θέκλα μετά από αρκετές δοκιμασίες απελευθερώνεται. Οι φώκιες θεωρούνταν στην αρχαιότητα επικίνδυνα ζώα και συχνά χρησιμοποιούνταν σε ρωμαϊκές θηριομαχίες. Μία λαϊκή παράδοση τις θεωρούσε κήτη, που προέρχονταν από την άβυσσο της θάλασσας (βλ. ακόμη Οδύσσεια 15,480-481). Επίσης μία άλλη λαϊκή αντίληψη θεωρούσε ότι το δέρμα της φώκιας προστάτευε από τους κεραυνούς. Αναφέρεται ότι ο Αύγουστος, ο οποίος φοβόταν τους κεραυνούς δεν έβγαινε έξω ποτέ χωρίς να φορά ένα τέτοιο δέρμα (Σουετώνιου, Divus Augustus 90). Όλα τα παραπάνω καθιστούν σε ένα αφηγηματικό επίπεδο τη συγκεκριμένη αφήγηση από τις Πράξεις της Θέκλας πιστευτή.
[Α.Τ.: το περιστατικό με τις φώκιες πέρα από την όποια αφηγηματική αξία, ίσως έχει κι ένα βαθύτερο περιεχόμενο καθώς συνδέει αυτά τα θηρία με το βάπτισμα. Το βάπτισμα είναι αυτό που μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να νικήσει κάθε κακό και κάθε σκοτεινή κίνηση μέσα του].
2. Ο Παύλος και τα λιοντάρια
Το δεύτερο παράδειγμα είναι ένα επεισόδιο που έλαβε χώρα στην αρένα της Εφέσου. Είναι γνωστό στον Ιερώνυμο, ο οποίος το σατιρίζει (De viris illustribus 7), ο Ιππόλυτος το παραβάλλει με τη βιβλική αφήγηση για τον Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων (Commentarium in Danielem III 29,3) κι ο Κομμοδιανός αναφέρεται έμμεσα σε αυτό σε ένα ποίημά του (Carmen apologeticum 627-628). Το περιστατικό περιγράφεται στις πρώτες 5 σελίδες του ελληνικού παπύρου του Hamburg και στον πάπυρο LXI της συλλογής Bodmer. O Παύλος αφηγείται στο σπίτι του Ακύλα και της Πρίσκιλλας πώς στο δρόμο για την Ιεριχώ λίγο μετά τη μεταστροφή του κι ενώ προσευχόταν παρουσιάστηκε μπροστά του ένα λιοντάρι και με ανθρώπινη φωνή του ζήτησε να βαπτισθεί. Ο απόστολος εκπλήρωσε την επιθυμία του. Στο κείμενο μάλιστα αναφέρεται ότι στη συνέχεια το λιοντάρι ακολούθησε την αγαμία. Ο Κ. θεωρεί ότι αυτό είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα της σύνδεσης που έκανε η συριακή Εκκλησίας μεταξύ του βαπτίσματος και της αγαμίας. Αργότερα ο Παύλος καταδικάστηκε να θηριομαχήσει σε μια κατάμεστη αρένα. Το λιοντάρι όμως αντί να τον κατασπαράξει, κάθισε σαν ήμερο αρνί στα πόδιά του. Ήταν το λιοντάρι που είχε βαπτίσει. Στη συνέχεια ο απόστολος απελευθερώνεται και το λιοντάρι αποσύρεται στα όρη.
Ο Κ. αρχικά συζητά τη θηριομαχία στην Έφεσο και εκτιμά ότι ίσως είναι μια προσπάθεια να συμπληρωθεί αφηγηματικά η πληροφορία που υπάρχει στο 1 Κορ 15,32 (πρβλ. επίσης 2 Τιμ 4,17). Στη συνέχεια εντοπίζει στον τρόπο που εκτυλίσσεται το περιστατικό στοιχεία από τη γνωστή στα ρωμαϊκά χρόνια ιστορία του Ανδροκλή και του λιονταριού. Τέλος ο Κ. αναζητά το πιθανό βαθύτερο νόημα της ιστορίας. Το λιοντάρι είναι το σύμβολο για εκείνο το τμήμα της ψυχής, το οποίο σύμφωνα με την πλατωνική ορολογία ονομάζεται «θυμός» (βλ. επίσης το λόγιον 7 του Ευαγγελίου του Θωμά). Επομένως και στην ιστορία εδώ συμβολίζει τη σεξουαλικότητα και τις ορμές, οι οποίες δε μπορούν να βοηθήσουν τον άνθρωπο να υπερβεί το θάνατο. Μπορεί να σωθεί μόνο με το βάπτισμα.
Καινοδιαθηκικό σεμινάριο στο Παν/μιο του Durham
Στο ιστολόγιο Dunelm Road αναρτήθηκε η ανακοίνωση διοργάνωσης καινοδιαθηκικού σεμιναρίου στο Παν/μιο του Durham:
19 January: Professor John Barclay (Durham): ‘Security and self-sufficiency: a comparison of Paul and Epictetus’
26 January: to be announced
2 February: Dr Lionel North (Durham): ‘1 Corinthians 8.6: From Confession to Paul to Creed to Paul’
9 February: Professor James Dunn (Durham): ‘Re-appreciating the Oral Jesus Tradition’
16 February: Two short papers on ‘research in progress’: (i) Mr Aaron Sherwood, “Worship and the Unification of Israel and the Nations in Romans 15:7 –13: An Invitation to Further Study”; (ii) Mark Mathews, ‘Name Calling at Qumran and in the Book of Revelation: Identifying Phases of Sectarian Development Through Labels and Sobriquets.’
23 February: Dr Bruce Longenecker (St Andrews): ”They added nothing’: Galatians 2:6-10 and the Poor in Early Christian Mission’
2 March: Professor Francis Watson, ‘On the Authorship of the “Secret Gospel of Mark”’
9 March: Three short papers on ‘research in progress’: (1) Jason Maston, “Paul’s Critique of the Two-Ways Scheme in Romans 7.7-25″, (ii) Laurie Wheeler, “Paul’s Gospel as Prophetic Word in 1 Thessalonians”, (iii) Jonathan Worthington, title to come
Η Π.Δ. στην Κ.Δ.
Στο ιστολόγιο BiblicalStudies.org.uk αναρτήθηκε το παρακάτω ενδιαφέρον άρθρο:
Donald A. Hagner, "The Old Testament in the New Testament," Samuel J. Schultz & Morris A. Inch, eds., Interpreting the Word of God. Festschift in Honor of Steven Barabas. Chicago: Moody Press, 1976. Hbk. pp.78-104.
Donald A. Hagner, "The Old Testament in the New Testament," Samuel J. Schultz & Morris A. Inch, eds., Interpreting the Word of God. Festschift in Honor of Steven Barabas. Chicago: Moody Press, 1976. Hbk. pp.78-104.
Άρθρα για τον αρχέγονο χριστιανισμό στο νέο ASE
Στο νέο Annali di storia dell' esegesi 24:2 (2007) έχει ένα αφιέρωμα στη μαγεία και στον αρχέγονο Χριστιανισμό.
- David E. Aune, "'Magic' in Early Christianity and Its Ancient Mediterranean Context: A Survey of Some Recent Scholarship", 229-294
- István Czachesz, "Magic and Mind: Toward a Cognitive Theory of Magic, with Special Attention to the Canonical Acts of the Apostles", 295-321
- Marco Frenschkowski, "Zauberworte. Linguistische und sprachpsychologische Beobachtungen zur spätantiken griechischen und römischen Magie", 323-366
- Riemer Roukema, "Early Christianity and Magic", 367-378
- Roy Kotansky, "The Star of the Magi: Lore and Science in Ancient Zoroastrianism, the Greek Magical Papyri, and St. Matthew's Gospel", 379-421
- Thomas J. Kraus, "Amulette als wichtige Zeugnisse für das frühe Christentum - einige grundsätzliche Anmerkungen", 423-435
- Tobias Nicklas, "Zaubertränke, sprechende Statuen und eine Gefangenbefreiung: Magie und Wunder in den Akten des Andreas und Matthias", 485-500
- Korinna Zamfir, "The Quest of the 'Eternal Feminine': As Essay on the Effective History of Gen 1-3 with Respect to the Woman", 501-522
Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2009
Ποιος έγραψε την προς Εβραίους
Το θέμα απασχολεί εδώ και λίγο διάστημα το νέο ιστολόγιο Polumeros kai Polutropos το οποίο έχει ως θέμα του την προς Εβραίους. Πριν λίγο αναρτήθηκε σε αυτό το ιστολόγιο η πληροφορία ότι στο Centre for Biomedical Engineering and School of Electrical and Electronic Engineering τ0υ University of Adelaide (Αυστραλία) μία ερευνητική ομάδα χρησιμοποίησε αναλύσεις μέσω υπολογιστή για να διαπιστώσει την ταυτότητα του συγγραφέα διαφόρων κειμένων. Ανάμεσα στα άλλα κείμενα χρησιμοποιήθηκε και η προς Εβραίους και τρεις εκθέσεις σχετικά με τα αποτελέσματα έχουν αναρτηθεί ήδη στη σχετική σελίδα:
Statistical techniques for text classification based on word recurrence intervals, Fluctuations and Noise Letters 3 (2003)
Who wrote the Letter to the Hebrews? – Data mining for detection of text authorship
Advanced Text Authorship Detection Methods and Their Application to Biblical Texts
Σύμφωνα με το ίδιο ιστολόγιο οι δύο πρώτες μελέτες καταλήγουν ότι η προς Εβραίους παρουσιάζει ομοιότητες με τα παύλεια κείμενα. Η τρίτη καταλήγει ότι είναι απίθανο η επιστολή να είναι έργο του Παύλου, αλλά παρουσιάζει ομοιότητες με την επιστολή Βαρνάβα, την οποία θεωρεί ότι συνέταξε ο Βαρνάβας.
[Α.Τ.: είναι ενδιαφέρον πώς αξιοποιώντας τα ίδια εργαλεία μπορεί κανείς να καταλήξει σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα. Ίσως τελικά η αποκλειστική χρήση τέτοιων μεθόδων δεν είναι αρκετή για να καταλήξει κανείς με ασφάλεια στην ταυτοποίηση του συγγραφέα της Επιστολής. Για να καταλήξει κανείς σε ένα τέτοιο βέβαιο, στο μέτρο πάντα του δυνατού, συμπέρασμα είναι μάλλον αναγκαίο να υπάρξει συνδυασμός ευρημάτων από διαφορετικές προσεγγίσεις (π.χ. φιλολογική /υφολογική ανάλυση, θεολογία της επιστολής, διακειμενικότητα, συγχρονική προσέγγιση, εξωτερικές μαρτυρίες κτλ.)]
Το νέο τεύχος του Apocrypha
Στο νέο τεύχος του Apocrypha 18 (2007) δημοσιεύονται τα εξής άρθρα:
Cambe, Michel, "La sagesse occultée et les antagonismes religieux d'après le fragment juif de "Baruch latin"", 9-85
Lequeux, Xavier, "La circulation des "Actes apocryphes des Apôtres" condamnés par Photius, jusqu'à l'époque de Nicétas le Paphlagonien", 87-108
Clivaz, Claire, "L'"Évangile du Sauveur", He 5,7 et la prière de supplication : en quête d'autres traditions sur la prière au Mont des Oliviers", 109-137
Johnston, Steve, "Les témoins latins de la correspondance apocryphe entre Paul et les Corinthiens conservés à la Bibliothèque Nationale de France", 139-166
Touati, Charlotte, "Origène, Athanase et Augustin : vrais et faux témoins de l'"Apocalypse de Paul"", 167-203
Voicu, Sever J., "Adamo, acrostico del mondo", 205-229
Carey, John, ""In Tenga Bithnua" and the days of creation", 231-246
Amir Moezzi, Mohammad A. -Kohlberg, Etan, "Remarques sur l'histoire de la rédaction du Coran : autour du "Livre des récitations coraniques" d'al-Sayyari", 247-288
Starowieyski, Marek, "Étude critique: une traduction tchèque des Apocryphes de l'Ancien et du Nouveau Testament", 289-295
Gianotto, Claudio, "Étude critique: la formation de l'Évangile selon Thomas" : à propos d'une étude récente", 297-307
VandenKerchove, Anna, "Chronique: les "Oracles Chaldaïques", cinquante ans après Hans Lewy", 309-311
Cambe, Michel, "La sagesse occultée et les antagonismes religieux d'après le fragment juif de "Baruch latin"", 9-85
Lequeux, Xavier, "La circulation des "Actes apocryphes des Apôtres" condamnés par Photius, jusqu'à l'époque de Nicétas le Paphlagonien", 87-108
Clivaz, Claire, "L'"Évangile du Sauveur", He 5,7 et la prière de supplication : en quête d'autres traditions sur la prière au Mont des Oliviers", 109-137
Johnston, Steve, "Les témoins latins de la correspondance apocryphe entre Paul et les Corinthiens conservés à la Bibliothèque Nationale de France", 139-166
Touati, Charlotte, "Origène, Athanase et Augustin : vrais et faux témoins de l'"Apocalypse de Paul"", 167-203
Voicu, Sever J., "Adamo, acrostico del mondo", 205-229
Carey, John, ""In Tenga Bithnua" and the days of creation", 231-246
Amir Moezzi, Mohammad A. -Kohlberg, Etan, "Remarques sur l'histoire de la rédaction du Coran : autour du "Livre des récitations coraniques" d'al-Sayyari", 247-288
Starowieyski, Marek, "Étude critique: une traduction tchèque des Apocryphes de l'Ancien et du Nouveau Testament", 289-295
Gianotto, Claudio, "Étude critique: la formation de l'Évangile selon Thomas" : à propos d'une étude récente", 297-307
VandenKerchove, Anna, "Chronique: les "Oracles Chaldaïques", cinquante ans après Hans Lewy", 309-311
Μία διατριβή για την επίδραση του Δευτερονομίου στην προς Εβραίους
Από το ιστολόγιο Polumeros kai Polutropos πληροφορούμαστε ότι στην ιστοσελίδα του Παν/μίου του Εδιμβούργου διατίθεται η διατριβή του D.M. Allen με τον τίτλο: "Deuteronomic Re-presentation in a Word of Exhortation: An Assessment of the Paraenetic Function of Deuteronomy in the Letter to the Hebrews" (2007). Ο συγγραφέας της εξετάζει πώς χρησιμοποιείται το βιβλίο του Δευτερονομίου μέσα στην προς Εβραίους τόσο στο μικρο-επίπεδο όσο και στο μακροεπίπεδο του κειμένου. Επίσης εξετάζει πώς ο συγγρ. της προς Εβραίους υιοθετεί υφολογικά στοιχεία του Δευτερονομίου και πώς ρητορικά τα δύο κείμενα θέτουν τον αναγνώστη τους μπροστά στο στόχο της σωτηρίας, ο οποίος δηλώνεται με τη γη της επαγγελίας. Πραγματεύεται το πώς η προς Εβραίους χρησιμοποιεί το θέμα της γενιάς της ερήμου ως παράδειγμα αποστασίας και πώς τα δύο κείμενα συνυφαίνουν γεγονότα του παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος. Τέλος εξετάζεται εάν η προς Εβραίους βρίσκεται στην ίδια γραμμή παράδοσης με εκείνα τα κείμενα της εποχής του Δεύτερου Ναού, που επεξεργάζονται το υλικό του Δευτερονομίου. Για να βρεθείτε στη σχετική σελίδα του Παν/μίου και να κατεβάσετε τη διατριβή (σε pdf) πατήστε εδώ.
Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2009
Η σημασία του όρου "εσχατολογία"
Στο ιστολόγιο και πάλι Apocalypsis Café ο Alan Bandy παρουσιάζει τις διάφορες σημασίες που έχουν αποδοθεί στον όρο εσχατολογία. Παραθέτει τις 7 ερμηνείες του G. B. Caird (The Language and Imagery of the Bible, 243-256) και του N.T. Wright (Jesus and the Victory of God, 208).
I. Οι 7 έννοιες της εσχατολογίας σύμφωνα με τον G.B. Caird είναι:
(1) Ατομική εσχατολογία (EschatologyI): αναφέρεται στην προσωπική προσδοκία των εσχάτων
(2) Ιστορική εσχατολογία (EschatologyH) : εξετάζει τον στόχο της ιστορίας μελετώντας την από την αρχή έως το τέλος
(3) Πραγματοποιούμενη στο εγγύς μέλλον εσχατολογία (EschatologyK - Konsequente Eschatologie): όλα τα γεγονότα που αφορούν στα έσχατα, θα πραγματοποιηθούν πολύ σύντομα
(4) Πραγματοποιηθείσα εσχατολογία (EschatologyR): στο πρόσωπο του Χριστού το έσχατον έχει πια έλθει στον κόσμο
(5) Υπαρξιακή εσχατολογία (EschatologyE): όρος που εισήχθηκε από τον Bultmann, o οποίος υποστήριξε ότι α) η εσχατολογία αναφέρεται στην υπερβατική σημασία του παρόντος και β) ήταν ο ιουδαϊκός τρόπος κατανόησης του ρόλου των Ιουδαίων μέσα στην ιστορία
(6) Αρνητική εσχατολογία (EschatologyN): αρνείται ότι ο όρος "έσχατον" (τέλος) είναι κατάλληλος για τα γεγονότα που περιγράφει η εσχατολογία
(7) Προφητική εσχατολογία (EschatologyP): λαμβάνει υπόψη της τους προφήτες, οι οποίοι πίστευαν ότι ο Θεός οδηγεί την ιστορία στο σκοπό που αυτός έχει θέσει κι έτσι τονίζει τον τελολογικό χαρακτήρα των ιστορικών γεγονότων.
II. O Wright στηρίζεται στις παραπάνω κατηγορίες και διατυπώνει τις δικές του 7:
(1) Η εσχατολογία ως το τέλος του κόσμου, το τέλος του χωροχρόνου.
(2) Η εσχατολογία ως η κλιμάκωση της ιστορίας του Ισραήλ, περιλαμβάνει και το τέλος του χωροχρόνου.
(3) Η εσχατολογία ως η κλιμάκωση της ιστορίας του Ισραήλ που οδηγεί σε μία νέα φάση μέσα στο χωροχρόνο.
(4) Η εσχατολογία ως μία σειρά από γεγονότα μείζονος σημασίας, τα οποία όμως δε λαμβάνουν χώρα κλιμακωτά μέσα σε μία συγκεκριμένη ιστορία και στα οποία εκφράσεις που σχετίζονται με το τέλος λειτουργούν ως μεταφορές.
(5) Η εσχατολογία ως "οριζόντια" γλώσσα (δηλώνοντας δηλ. την πορεία μέσα στο χρόνο), όπου όμως υπάρχει η δυνατότητα για την πνευματική πορεία προς "τα άνω", σε ένα νέο επίπεδο ύπαρξης
(6) Η εσχατολογία ως κριτική της ισχύουσας τάξης πραγμάτων - ίσως και πρόταση μίας νέας τάξης
(7) Η εσχατολογία ως κριτική της παρούσας κοινωνικοπολιτικής κατάστασης - ίσως και πρόταση για διορθωτικές κινήσεις
Για να διαβάσετε την αρχική ανάρτηση, πατήστε εδώ.
I. Οι 7 έννοιες της εσχατολογίας σύμφωνα με τον G.B. Caird είναι:
(1) Ατομική εσχατολογία (EschatologyI): αναφέρεται στην προσωπική προσδοκία των εσχάτων
(2) Ιστορική εσχατολογία (EschatologyH) : εξετάζει τον στόχο της ιστορίας μελετώντας την από την αρχή έως το τέλος
(3) Πραγματοποιούμενη στο εγγύς μέλλον εσχατολογία (EschatologyK - Konsequente Eschatologie): όλα τα γεγονότα που αφορούν στα έσχατα, θα πραγματοποιηθούν πολύ σύντομα
(4) Πραγματοποιηθείσα εσχατολογία (EschatologyR): στο πρόσωπο του Χριστού το έσχατον έχει πια έλθει στον κόσμο
(5) Υπαρξιακή εσχατολογία (EschatologyE): όρος που εισήχθηκε από τον Bultmann, o οποίος υποστήριξε ότι α) η εσχατολογία αναφέρεται στην υπερβατική σημασία του παρόντος και β) ήταν ο ιουδαϊκός τρόπος κατανόησης του ρόλου των Ιουδαίων μέσα στην ιστορία
(6) Αρνητική εσχατολογία (EschatologyN): αρνείται ότι ο όρος "έσχατον" (τέλος) είναι κατάλληλος για τα γεγονότα που περιγράφει η εσχατολογία
(7) Προφητική εσχατολογία (EschatologyP): λαμβάνει υπόψη της τους προφήτες, οι οποίοι πίστευαν ότι ο Θεός οδηγεί την ιστορία στο σκοπό που αυτός έχει θέσει κι έτσι τονίζει τον τελολογικό χαρακτήρα των ιστορικών γεγονότων.
II. O Wright στηρίζεται στις παραπάνω κατηγορίες και διατυπώνει τις δικές του 7:
(1) Η εσχατολογία ως το τέλος του κόσμου, το τέλος του χωροχρόνου.
(2) Η εσχατολογία ως η κλιμάκωση της ιστορίας του Ισραήλ, περιλαμβάνει και το τέλος του χωροχρόνου.
(3) Η εσχατολογία ως η κλιμάκωση της ιστορίας του Ισραήλ που οδηγεί σε μία νέα φάση μέσα στο χωροχρόνο.
(4) Η εσχατολογία ως μία σειρά από γεγονότα μείζονος σημασίας, τα οποία όμως δε λαμβάνουν χώρα κλιμακωτά μέσα σε μία συγκεκριμένη ιστορία και στα οποία εκφράσεις που σχετίζονται με το τέλος λειτουργούν ως μεταφορές.
(5) Η εσχατολογία ως "οριζόντια" γλώσσα (δηλώνοντας δηλ. την πορεία μέσα στο χρόνο), όπου όμως υπάρχει η δυνατότητα για την πνευματική πορεία προς "τα άνω", σε ένα νέο επίπεδο ύπαρξης
(6) Η εσχατολογία ως κριτική της ισχύουσας τάξης πραγμάτων - ίσως και πρόταση μίας νέας τάξης
(7) Η εσχατολογία ως κριτική της παρούσας κοινωνικοπολιτικής κατάστασης - ίσως και πρόταση για διορθωτικές κινήσεις
Για να διαβάσετε την αρχική ανάρτηση, πατήστε εδώ.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)